Niedzielan: Mam czas dla dziewczyn

Niedzielan nie strzela, bo nie ma mu kto podawać – tak twierdzą kibice przy Kałuży.

Strzeliłem już jedną bramkę, ale sędziowie mi ją niesłusznie odebrali. Oprócz tego miałem dwie, trzy sytuacje, w których powinienem, delikatnie mówiąc, zachować się lepiej. Wiadomo – optymalnie dla napastnika, kiedy w meczu co chwilę ma okazje bramkowe. Zmarnuje trzy, wykorzysta tylko jedną, a mimo to i tak jest rozgrzeszony. Niestety nie mogę pozwolić sobie na ten komfort. Czasem w meczu mam jedną sytuację i muszę ją wykorzystać. Nie szukam usprawiedliwień. Mój mizerny wynik strzelecki jest tylko i wyłącznie moją winą.  

Walka o koronę króla strzelców chyba Panu nie grozi…

Spokojnie, wszystko przyjdzie z czasem. Skuteczność też. Ta maszyna po prostu musi wreszcie odpalić (śmiech).

Teraz o podania będzie jeszcze trudniej. Alex Suvorov w głupi sposób osłabił drużynę na parę dobrych meczów. Dostało mu się od was?

Takie sprawy nie wychodzą poza szatnię, więc wszystko pozostanie w zespole. Natomiast w stu procentach zgadzam się, że to nie była zbyt mądrze zdobyta kartka. Cóż, stało się. Nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem. Jest kim grać, więc jestem pewien, że brak Aleksa nie będzie zbyt widoczny.

Nie bez powodu zapytałem o sytuację Suvorova, bo na boisku momentami jest Pan bliski eksplodowania. Za każdym razem żyje Pan meczem, nie da się ukryć. Mimo to rzadko dostaje Pan głupie kartki. Jak Pan radzi sobie z emocjami?

Piłka nożna to gra emocji. Wychodząc na boisko chcemy wygrać każdą piłkę. Tutaj nie ma kalkulacji. Tak jesteśmy zaprogramowani, przynajmniej ja. Jestem na murawie po to, by dać z siebie wszystko. Zawsze chcę wygrywać. Ambicja nie pozwala mi myśleć inaczej. Czasem to nie wychodzi i wtedy faktycznie pojawiają się negatywne emocje. Staram się je tłumić. Jestem już doświadczonym piłkarzem i zdaje sobie z tego sprawę, że na boisku nie ma miejsca na jakieś niesportowe zagrania. Chociaż gram już w piłkę tyle lat i czasem nerwy puszczały. Pierwszy przykład z brzegu – w poprzednim sezonie po strzeleniu gola zmasakrowałem boczną chorągiewkę, za co dostałem żółtą kartkę. Gorącą głową jeszcze nikt nigdy meczu nie wygrał.

W jakim ustawieniu taktycznym bardziej się Pan odnajduje? Grając samemu czy razem z Van der Biezenem?

Ja tylko wykonuję swoją pracę. Raz lepiej, raz gorzej… Ostatnio gorzej. Za każdym razem, kiedy pojawiam się na boisku, daję z siebie wszystko. A czy koło mnie będzie Koen czy nie, to już leży w gestii trenera. Dla mnie to sprawa drugoplanowa. Aczkolwiek w minionym sezonie byłem osamotniony w ataku Korony i… chyba się przyzwyczaiłem. 

Van der Biezen chyba jeszcze nie pokazał polskim kibicom swojego prawdziwego oblicza.

Zapewniam, że kibice Cracovii będą mieli z niego jeszcze sporo pociechy. Szybko wkomponował się w zespół. To sympatyczny i pojętny chłopak. Już zrozumiał, jak gra się w naszej ekstraklasie. Miał trochę trudny start, bo zagrał od początku w meczu z Legią, a wiadomo, jakim wynikiem zakończyło się to spotkanie. To chyba trochę podłamało Koena. W meczu z Zagłębiem wszedł za mnie w drugiej połowie i rozegrał świetne zawody.

Może Pan już powiedzieć, czy Cracovia to dobry wybór?

Spokojnie, jeszcze za wcześnie na jakiekolwiek podsumowania. Liga dopiero się zaczęła, więc zaczekajmy co najmniej do zimy. Na pewno nie powiem, że przejście do Cracovii było błędem – tego jestem pewien. To był udany ruch z mojej strony.

Z pewnością to była dobra decyzja ze względu… logistycznego.

Fakt, nie muszę już dojeżdżać po 120 kilometrów na treningi. To spore ułatwienie, ale nie czynnik decydujący. Mam teraz więcej czasu dla mojej kochanej rodziny, dla moich dziewczyn. Chociaż nigdy nie narzekałem na odległości, jakie dzielą Kraków od Kielc czy Chorzowa. Lubię jeździć samochodem i nie sprawia mi to żadnego problemu.

Ostatnie pytanie, tylko proszę o jasną odpowiedź. Cracovia się utrzyma?

Tak, nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości.