Robert Lewandowski w czterech meczach eliminacyjnych do mistrzostw Europy co prawda strzelił cztery bramki, ale wszystkie zdobył w meczu z Gibraltarem. Czy to oznacza, że w pozostałych meczach był nieprzydatny? Ależ to okropne bzdury.
Polscy „znawcy” futbolu oczekują od Roberta całej masy bramek, przyzwyczajeni do jego statystyk klubowych. Klub to jednak nie reprezentacja, a i gra wygląda całkiem inaczej. Nie będę rozczulał się nad tym, że w zespole narodowym ma słabszych kolegów, musi sam większość zasuwać itd. To już trochę przeterminowane teksty.
Pomijając to wszystko, czy faktycznie Lewego trzeba rozliczać tylko ze statystyk bramkowych? To kpina. Dla zwykłego piwosza, zasiadającego przed telewizorem, ocena piłkarza składa się przede wszystkim z ilości zdobytych goli. Dla ludzi głębiej wnikających w całą grę, sytuacja wygląda inaczej.
Weźmy pod uwagę trzy ostatnie mecze przeciwko Niemcom, Szkocji i Gruzji. Robert Lewandowski zaliczył w ciągu 270 minut tylko jedną asystę. I tu już na myśl polskich „ekspertów” wychodzi jasny wniosek. Był słaby. To tak jakby powiedzieć, że aktor był słaby, bo dostał głupią rolę.
Wcale tak nie było. Rozłóżmy występy Lewego na czynniki pierwsze. I nie chcę tutaj zawalać statystykami, bo nie o to chodzi. Czyste fakty, do zobaczenia gołym okiem.
Mecz nie z Niemcami i od samego początku wiadomo, że nasz snajper będzie bardzo mocno kryty, przez mistrzów świata. I widać to przy pierwszej bramce. Dośrodkowanie Piszczka, w polu karnym naszych dwóch napastników i tyle samo obrońców. Obydwoje dziwnym trafem jakby bardziej kryli Lewandowskiego, dzięki czemu Milik wyskakuje przed nich i pokonuje Neuera.
Przy drugiej bramce już raczej nie ma wątpliwości, że największa w tym wszystkim zasługa Roberta. Wyprzedził i świetnie zastawił piłkę przed swoim byłym kolegą z zespołu, Erikiem Durmem, następnie wyłożył ją do Sebastiana Mili i już nikt na Stadionie Narodowym nie miał wątpliwości, że Polacy pierwszy raz w historii pokonają Niemców.
To co Lewandowski robił przez cały mecz, było jednak kapitalne. Walczył z obrońcami, przepychał się, rozgrywał, robił miejsce kolegom, przede wszystkim Milikowi. Grał jak na kapitana przystało. Nie zależało mu na własnych osiągnięciach, tylko walczył za kolegów, odwalał czarną robotę.
Mecz ze Szkocją był zdecydowanie słabszy w jego wykonaniu, ale trudno się dziwić, skoro już na początku został brutalnie sfaulowany przez obrońcę rywali, a następnie przez cały mecz, był nękany przez Szkotów. Jego gra nie powalała, ale też troszkę można go usprawiedliwić, patrząc na jego nogę po meczu.
Mecz przeciwko Gruzji to kolejny pokaz Lewandowskiego. Mimo dwóch kapitalnych okazji w trakcie meczu, które zmarnował zagrał doskonały mecz. Przy pierwszej szansie kapitalnie przyjęciem zawinął sobie obrońcę na plecach i mimo utraty równowagi zdołał złożyć się do strzału, choć bramkarz obronił, przy drugiej sytuacji już raczej nic go nie usprawiedliwia.
Warto jednak przypomnieć jedną rzecz. Robert miał znikomy, ale jednocześnie znaczący udział przy trzech bramkach dla Polski. Przy pierwszej bramce po jego strzale i obronie bramkarza, obrońcy wybili piłkę na rzut rożny, po którym zdobyliśmy bramkę. Nie byłoby gola Mili, gdyby Lewandowski nie przyjął dobrze piłki, zdecydowanie za daleko zagranej w pole karne. Następnie zgrał ją do Milika, a ten wystawił do gracza Śląska. Czwarta bramka już chyba nie podlega dyskusji, strzał Roberta po rykoszecie trafił pod nogi Milika.
