Nie lubię Albeldy

Liga dwóch piłkarzy
To, co robią w lidze hiszpańskiej Cristiano Ronaldo i Lionel Messi, przestaje być śmieszne. Ten pierwszy zdobył już, według statystyk dziennika „Marca” przyznającego nagrodę dla najlepszego strzelca ligi, 17 goli. 26 lat temu tyle trafień wystarczyło, by Juanito został uznany Pichichim Primera Division. A Portugalczykowi zostały do rozegrania jeszcze 24 mecze! Wynik lepszy od osiągnięć legendarnych goleadorów, Telmo Zarry i Hugo Sancheza, którzy zdobyli swego czasu po 38 goli, wydaje się bardzo prawdopodobny. Zresztą Messi pewnie nie będzie gorszy. Argentyńczyk do goli dokłada jeszcze asysty (siedem!) i gra zdecydowanie bardziej zespołowo.
Dawno nie było w lidze takiej dominacji dwóch zawodników. Dwaj panowie decydują o być albo nie być najlepszych ekip Primera Division. Sięgając do historii, można zaryzykować stwierdzenie, że ostatnio obie ekipy były w tak wielkim stopniu uzależnione od swoich asów w latach 50. i 60., kiedy Alfredo Di Stefano i Ladislao Kubala do spółki z Luisem Suarezem pisali chyba najpiękniejszą kartę klubowego futbolu w Hiszpanii.
Ronaldo totalnie zawiódł w Gran Derbi. Zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Messi nie rozczarował, zwłaszcza w drugiej połowie szalał jak przystało na zdobywcę Złotej Piłki, ale gola nie strzelił. Zdarzyło mu się to po raz pierwszy od wielu, wieeeelu meczów. Gran Derbi stało się historią i dwaj panowie wrócili do swoich codziennych zajęć, strzelając po dublecie i prowadząc swoje ekipy do niesłychanie ważnych zwycięstw.
Nam, kibicom, pozostaje tylko rozsiąść się w fotelach i czekać, który z nich wygra ten szalony wyścig, a któremu przedwcześnie powinie się noga.

Złota, hiszpańska piłka
Nagroda dla najlepszego piłkarza roku momentalnie zawładnęła czołówkami hiszpańskiej prasy. Najpierw pojawiły się przecieki, że na podium będą Xavi i Messi, a trofeum zgarnie Andres Iniesta. Potem potwierdził się fakt, że trzy maluchy z La Masii zawalczą między sobą. W Madrycie zawrzało, bo „Marca” i „As” na podium widziały przede wszystkim Wesa Sneijdera, byłego gracza faworyzowanego Realu. Niepoprawni optymiści widzieli w tym gronie również Ikera Casillasa, ale to byłaby jednak mocna przesada. Gdy stało się pewne, że nagrodę dostanie barcelonista, madryckie gazety rozpoczęły kampanię pod tytułem „Dajcie ją Xaviemu”. Xaviego w stolicy lubią. Bo skromny, uczciwy, spokojny, bo przyjaciel „Świętego” Ikera. Messiego nie lubią, bo jest lepszy od Ronaldo, a Iniestę, poza słabą przedmundialową formą, przekreśla fakt, że to rodowity Kastylijczyk, który czuje się zdecydowanie zbyt mocno kataloński.  
Co ciekawe, również w Barcelonie delikatnie promuje się Xaviego, traktując Złotą Piłkę, jako ukoronowanie jego kariery. Wszyscy boją się, że Hernandeza będzie czekał taki sam los, jak Raula i Henry’ego, którzy mimo że przez dekadę byli na absolutnym szczycie, nagrody się nie doczekali.