Monako. Pierwsze skojarzenia? Lazurowe Wybrzeże, samochody, kasyna, piękne i skąpo ubrane kobiety oraz Formuła 1. Takie jest główne wyobrażenie o tym drugim najmniejszym pod względem wielkości państwie świata. Raj na ziemi – można by rzec. Ale wprawne oko kibica dostrzeże, że czegoś tu brakuje… Szybki powrót w pamięci do rozgrywek Ligi Mistrzów z sezonu 2003/2004 i po chwili wszystkich dopada jedna myśl: zaraz, zaraz, a gdzie się podziało to pięknie grające AS Monaco?!
Cofnijmy się o kilkanaście lat do niedalekiej przeszłości, aby przypomnieć sobie jedne z ciekawszych chwil w historii drużyny z Księstwa. Rok 1987. Po dłuższym okresie bez żadnego trofeum zarząd AS Monaco doszedł do wniosku, że czas coś zmienić. I tak oto do klubu zawitał praktycznie nikomu nieznany trener, z prawie zerowym doświadczeniem. Kibice, patrząc na wysokiego i bladego Francuza, pukali się w czoło i zastanawiali, co takiego miał na myśli prezes klubu Jean-Louis Campora, powierzając losy ich ukochanej ekipy w ręce anonimowej osoby. Nikt wtedy nie przypuszczał, jak dużo dobrego dla zespołu zrobi Arsene Wenger…
Era Wengera to jeden z najbardziej udanych okresów w historii klubu. Francuz nie dość, że sprowadził do drużyny z Księstwa świetnych piłkarzy – takich jak choćby George Weah, Glenn Hoddle, Juergen Klinsmann i Youri Djorkaeff – to jeszcze postawił na szkolenie młodzieży (do tej pory idzie mu to świetnie – jego Arsenal Londyn jest chyba najlepszą kuźnią młodych talentów na świecie). Spod jego ramion wyszli tak znakomici zawodnicy, jak: Emmanuel Petit, Lilian Thuram czy Thierry Henry. I co najważniejsze, Wenger poprowadził piłkarzy AS Monaco do tak oczekiwanych przez wszystkich sukcesów. Zespół zaczął grać efektownie i przede wszystkim efektywnie, co poskutkowało mistrzostwem Francji, Pucharem Francji i finałem Pucharu Zdobywców Pucharów. Ale to, co dobre, nie trwa wiecznie, po słabszym sezonie 1993/1994 i zaledwie dziewiątym miejscu w lidze drogi Wengera i monakijskiej ekipy się rozeszły.
Po odejściu Francuza AS Monaco przez kilka sezonów miało spore wahania formy między zespołem aspirującym do tytułu mistrzowskiego a ligowym średniakiem. Najważniejsi zawodnicy odeszli do innych klubów, a trenerów zmieniano jak rękawiczki, z lepszym lub gorszym skutkiem. Raczej z gorszym. Wyjątkiem mogą być Jean Tigana i Claude Puel, którzy zdobyli tytuł mistrza Ligue 1 odpowiednio w latach 1997 i 2000. W parze z gorszą grą szły również kłopoty finansowe. Na tyle poważne, że o mały włos klub zostałby zdegradowany do drugiej ligi. Kiedy kibice obawiali się, że ich zespół niedługo się stoczy, wszystko się odmieniło jak za dotknięciem magicznej różdżki.
Nowy prezes, nowy trener i nowe gwiazdy. To miała być recepta na sukces. Władzę nad klubem objął Pierre Svara, a trenerem został Didier Deschamps. Grą kierowali Fernando Morientes, Ludovic Giuly, Jerome Rothen i Dado Prso. W takim składzie monakijczycy odnieśli największy sukces w swojej historii.
26 maja 2004 roku, Arena auf Schalke w Gelsenkirchen. Finał Ligi Mistrzów – AS Monaco vs FC Porto. Dla zawodników z Księstwa był to jeden z najważniejszych dni w życiu, spełnienie piłkarskich marzeń. Do tej pory nie wiem, kto bardziej nie mógł w to uwierzyć – oni sami czy kibice zgromadzeni na stadionie i przed telewizorami. Oczekiwanie na pierwszy gwizdek, a w głowach wszystkich piękne sceny ze zwycięskich bojów z Chelsea czy Realem. Na naszych oczach tworzyła się historia. Drużyna z państwa ledwo większego od Watykanu dotarła do piłkarskich niebios. I nie ma znaczenia, że gracze AS Monaco przegrali ten mecz, i to boleśnie. 0:3 bez walki i bez błysku. Może to nie był ich dzień, a może po prostu Mourinho miał lepszą ekipę. Porażka oczywiście nie była przyjemna, ale perspektywy były ogromne.










