Moment kulminacyjny Wigan

Popularni „The Latics” osiągnęli szczyt, o którym nigdy nie mieli nawet odwagi – i prawa – głośno mówić. I Dave Whelan swoich marzeń nigdy publicznie nie wymawiał. Kiedy przebrani piłkarze City błyskawicznie przechodzili już przez strefę mieszaną pod Wembley, na płycie boiska nadal bawili się podopieczni Martineza. A wraz z nimi tysiące kibiców Wigan – świadomych tego, że taka okazja już się nie powtórzy.

Whelan zapewniał, że świętowania po meczu nie będzie i w niedzielne przedpołudnie piłkarze będą już przygotowywać się do wtorkowego spotkania z Arsenalem. Rekordowe trafienia Franka Lamparda na Villa Park sprawiły taką samą radość wśród kibiców Chelsea co Wigan.

Kwestia utrzymania się w lidze może się rozstrzygnąć w ostatniej kolejce, w bezpośrednim starciu „The Latics” z Aston Villą, choć tak naprawdę losy Wigan leżą teraz przede wszystkim w rękach innych. – Mam nadzieję, że Martinez zostanie w klubie. Wszystko zależy od tego, czy się utrzymamy – mówił mi po meczu Paul Scharner, dumnie paradujący po strefie mieszanej w austriackim szaliku. – Jestem pierwszym Austriakiem, który wygrał Puchar Anglii – powtarzał z dumą, dopóki każdy dziennikarz tego nie odnotował.

Ale Martinez jest już teraz poważnie łączony z wakatem na Goodison Park, gdzie jego zdolność budowania tanich i ładnie grających ekip może sięgnąć nowych wyżyn. To on jest twórcą sukcesów Wigan oraz Swansea – nie bez przypadku oba kluby w przyszłym sezonie będą grać w europejskich pucharach. Pytanie, czy znajdzie się też tam miejsce dla Martineza.

Charlton północy

W obliczu żartów, że Wigan nie potrafiło sprzedać wszystkich biletów na półfinałowe spotkanie z Millwall, padł celny kontrargument, że w promieniu 52 minut jazdy samochodem od DW Stadium znajduje się 17 innych profesjonalnych klubów – w tym jedne z najbardziej utytułowanych w angielskiej piłce: Manchester United, City, Liverpool, Everton, Blackburn Rovers, Burnley, Bolton, Preston North End…

Jeżeli w Wigan miałby jutro zainwestować swoje petrodolary szejk Mansour, nawet on statusu quo w futbolu do tego stopnia zmienić by nie był w stanie, aby „The Latics” co sezon walczyli o najwyższe laury. Dwadzieścia kilka tysięcy fanów na DW Stadium to maksimum, jakie da się wycisnąć dla klubu tego pokroju z tak nasączonego piłką regionu.

Choć w znacznie piękniejszy, heroiczny i zapadający w pamięć sposób niż inne Athletic – Charlton w 2006 roku – Wigan w 91. minucie meczu z City osiągnęło szczyt możliwości i punkt kulminacyjny swojej współczesnej historii. Od niego droga prowadzi tylko w dół.

Obserwuj autora na Twitterze: @RobertBlaszczak