Mistrzowska jedenastka

Po afrykańskich boiskach biegało wielu świetnych piłkarzy. Niektórzy mieli swoje pięć minut, które świetnie wykorzystali. Jedenastka, która znajduje się poniżej, to najlepsi z najlepszych:

Iker Casillas (Hiszpania) – najlepszy bramkarz tych mistrzostw, zdobywca Złotych Rękawic Lwa Jaszyna. W całym turnieju na afrykańskiej ziemi Hiszpan został pokonany tylko dwukrotnie (przez Szwajcara Fernandesa oraz Chilijczyka Millera). W samym finale dwukrotnie wybronił sytuacje stuprocentowe, rzucając się pod nogi pędzącego Robbena. Casillas udowodnił, że jest najlepszym hiszpańskim bramkarzem i prawdopodobnie najlepszym golkiperem na całej kuli ziemskiej.

Philipp Lahm (Niemcy) – kapitan trzeciej drużyny na tym mundialu. Piłkarz Bayernu Monachium dojrzał przez cztery lata i na zakończonych mistrzostwach świata zagrał bardzo solidnie. Bardzo często zaczynał ofensywne akcje swoimi rajdami wzdłuż prawej strony boiska. Jeżeli trzeba było bronić, proszę bardzo, Lahm wracał w pośpiechu 60 metrów i ustawiał się przed własnym polem karnym.

Carles Puyol (Hiszpania) – jeden z najlepszych stoperów świata, mur nie do przebicia, prawdziwy bohater, wielki charakter. To tylko kilka z określeń, jakie pasują do tego obrońcy. Dyrygował linią defensywy, która straciła tylko dwa gole przez sześć spotkań. Jakby jego obronnych zasług było mało, to strzelił jedną z najważniejszych bramek tego mundialu. Po jego fenomenalnym wyjściu w powietrze i uderzeniu głową pękł „berliński mur”, a Hiszpanie weszli do finału.

Maicon (Brazylia) – wielkie serce oraz żelazne płuca brazylijskiej reprezentacji. W tym zestawieniu powinien być umieszczony już za samo zaufanie Dungi oraz niepodważalną postawę na prawej obronie (w brazylijskiej kadrze jest przecież Dani Alves!). Mimo przeciętności całego zespołu, na Maicona zawsze można było liczyć. Najwięcej biegał, zawsze aktywny czy to z przodu, czy w obronie. Ponadto zanotował bardzo ważne trafienie z Koreą Północną, które pozwoliło uniknąć blamażu już na starcie.

Jorge Fucile (Urugwaj) – urugwajski Maicon. W naszym zestawieniu z czwórki obrońców, trzech to boczni defensorzy. Fucile był jednym z ojców mundialowego sukcesu „Urusów”. Zawsze dokładny i walczący. Bardzo ofensywnie grający obrońca, który pomagał partnerom odpowiedzialnym za konstruowanie akcji.

Mesut Özil (Niemcy) – turecki Niemiec na imprezie w RPA zdołał się wybić. Na pewno tego lata jeszcze o nim usłyszymy w kontekście wielkiego wzmocnienia któregoś z czołowych klubów. Özil był swoistą siłą napędową niemieckiej drużyny. Dużo widział, bardzo dobry technicznie i szybkościowo. Strzelił tylko jedną, ale bardzo urodziwą bramkę. Zanotował wiele pięknych podań, po których partnerzy wychodzili na pozycje bramkowe.

Wesley Sneijder (Holandia) – pierwszy i jedyny (najlepszy) Holender w podstawowej jedenastce. Został królem strzelców afrykańskiej imprezy. Był mózgiem oraz sercem „Oranje”. Strzelił najważniejsze bramki. Bez niego drużyna z kraju tulipanów nie zaszłaby aż tak daleko. Po wielkich sukcesach klubowych przegrał najważniejsze trofeum, ale drużynowo, bo indywidualnie zdobył drugie miejsce w plebiscycie o Złotą Piłkę.

Bastian Schweinsteiger (Niemcy) – najlepszy defensywny pomocnik mistrzostw świata w RPA. W każdym meczu, w jakim grał, notował mnóstwo przechwytów, świetnie zatrzymywał akcje rywala. Z niesamowitą dokładnością rozpoczynał ataki „Die Nationalelf”. Wraz z Samim Khedirą potrafił opanować środek pola. To on jest jednym z cichych i niedocenianych bohaterów niemieckiej drużyny.

Thomas Müller (Niemcy) – najlepszy młody zawodnik mundialu oraz król strzelców imprezy. Niemcy z nim w składzie, a bez niego, to dwie różne drużyny. Mogliśmy się o tym przekonać w pojedynku przeciwko Hiszpanii, kiedy to 21-latek pauzował za nadmiar żółtych kartoników. Znakomity egzekutor, chociaż często wystawiany jako skrzydłowy. Również i o nim usłyszymy jeszcze tego lata. Na niemieckiego chłopca ma chrapkę kilka europejskich potęg. Wierni fani drużyny narodowej nie szczędzą pochwał i już porównują go do legendarnego Gerda Müllera i nie dlatego, że młodzian biega z tym samym numerem i nazwiskiem, co były napastnik.

Diego Forlán (Urugwaj) – to dzięki jego bramkom drużyny Atletico Madryt i Urugwaju zaszły tak daleko. Został wybrany najlepszym piłkarzem mundialu, wygrał Złotą Piłkę. Diego Forlan przeżywa drugą młodość. Tam samo szybki, skuteczny i nieprzewidywalny. Każde jego trafienie było nieprzeciętne, cudownej urody. Wraz z trzema innymi piłkarzami został królem strzelców imprezy.

David Villa (Hiszpania) – to już czwarty i ostatni król strzelców zakończonego mundialu. Villa był jedynym skutecznym hiszpańskim napastnikiem. Kibice liczyli na jego trafienia i ich nie zawiódł. Przed mistrzostwami podpisał kontrakt z Barceloną, a więc dołączył do większości kolegów z reprezentacji i nie grał pod taką presją jak reszta.

Rezerwowi:

Manuel Neuer (Niemcy) – bardzo pewny punkt w reprezentacji trenera Löwa. W ostatniej chwili powołany do reprezentacji, by zastąpić Adlera. Bronił pewnie, nie popełnił głupich błędów, ale Casillasowi do pięt nie dorósł, dlatego tylko rezerwowy.

Jerome Boateng (Niemcy) – ostatni Niemiec w naszym zestawieniu. Bardzo pewny punkt drużyny. Znakomicie wszedł i zakończył mundial, popisując się świetnym podaniem w meczu o trzecie miejsce.

Gerard Pique (Hiszpania) – wespół z Puyolem stworzyli dla rywali obronę nie do przejścia. Grał pewnie, czasami brutalnie. Bardzo często zaczynał ataki drużyny, wbiegając z piłką w głąb boiska. Jednak nie zawsze był nieomylny, dlatego został posadzony na rezerwie.

Andres Iniesta (Hiszpania) – z pewnością, gdyby drużyna mogła liczyć więcej niż jedenastu zawodników, byłby pierwszy do pojawienia się na boisku. Iniesta strzelił najważniejszego gola, bo jedynego w finale. Był jednym z najbardziej aktywnych w drużynie. Grał jak zwykle – czyli świetnie technicznie, ofensywnie i bardzo koleżeńsko.

Arjen Robben (Holandia) – zmarnowaniem dwóch „setek” w finale pozbawił „Oranje” tytułu mistrza. Gdyby trafił choć raz, pewnie pojawiłby się w podstawowej jedenastce. Rywale byli już przygotowani na grę przeciwko Holendrowi, dlatego nie olśniewał tak bardzo, jak w występach w Bayernie.