Mistrzostwa Europy i PR? Ej, politycy! Ostrożnie!

O co chodzi z tym wymysłem? Miały to być słowa samego Führera. Rok przed igrzyskami, w roku 1935, weszły w życie ustawy norymberskie, które zaostrzały rygor wobec ludności żydowskiej żyjącej na niemieckich terenach. Rozpoczęły się także prześladowania sportowców pochodzących, ujmijmy to górnolotnie, z Narodu Wybranego.

Jednak Hitler, jako człowiek bezsprzecznie inteligentny, szybko zorientował się, że taka impreza może posłużyć jako wyjątkowa okazja do PR-u, choć trudno powiedzieć, czy znano wtedy to zjawisko pod taką nazwą. Jakkolwiek irracjonalnie i absurdalnie to zabrzmi, dyktator pokazał ludzką twarz – na czas igrzysk zaprzestano działań antysemickich, powiedziano wyraźne „stop” w kierunku rasistowskich zachowań. Można powiedzieć, że na krótki czas III Rzesza stała się krajem normalnym.

Pompa, z jaką przeprowadzono igrzyska, była jak na tamte czasy nie do pojęcia. Pierwsze w historii transmisje telewizyjne, niesamowita ceremonia otwarcia. To był spektakularny pokaz nazistowskiej siły. Naród niemiecki, widząc, co dzieje się w centrum kraju, w stolicy, był przekonany o swojej potędze. Podobnie rzecz miała się na olimpijskich arenach. 89 medali dla niemieckich sportowców. Deklasacja.

Hitler pokazał, że III Rzesza to kraj taki sam jak inne. Tolerancyjny, dobrze zorganizowany, kraj, w którym prawa człowieka są przestrzegane co do joty.
Jednocześnie umocnił w narodzie poczucie siły. Igrzyska miały udowodnić, że aryjska rasa to rasa panów, rasa potężna, rasa nie do zwyciężenia. Sport był częścią kultury zachodniej, której Niemcy miały nadawać ton.

W 1940 roku igrzyska olimpijskie odbędą się jeszcze w Tokio. Ale potem, potem odbywać się będą po wsze czasy w Niemczech. Adolf Hitler

Węgierski Kaczyński zbawcą futbolu

Ponoć Viktor Orban chciał być piłkarzem. Ponoć jego idolem był Ferenc Puskas. Ponoć, gdyby nie brutalnie stłumiona w roku 1956 niepodległościowa rewolucja, dziś miałby pewne miejsce w piłkarskiej „Hall of fame”. Ale został politykiem. Jednakże o swojej pasji nie zapomniał.

Orban jest nacjonalistą, to oczywiste tak jak to, że najlepszym polskim skrzydłowym w historii był, jest i będzie Piotr Malinowski. Nacjonalistą innym niż ci, których przytoczyliśmy wyżej. Nacjonalistą nowoczesnym, ale z silnym przeświadczeniem, że naród to rzecz święta, o którą należy dbać i którą trzeba pielęgnować. Naród musi być silny, zjednoczony, a wcześniejsze przykłady pokazują, że nic tak nie łączy jak triumfy.

Piłka nożna nie ma sensu bez honoru i dumy narodowej. Viktor Orban

Węgrzy wirtuozami futbolu nie są. Ale solidnymi rzemieślnikami a i owszem. Jednak Orban poczynił kroki, które mają ten stan rzeczy zmienić. Jako polityk opozycji w roku 2004 założył fundację mającą wspierać system szkolenia na Węgrzech. Trzy lata później dzięki pieniężnemu wsparciu z tejże fundacji powstała w Felcsut, rodzinnym miejscu obecnego premiera Węgier, akademia piłkarska imienia Ferenca Puskasa.

– Ta akademia to najważniejsze dzieło mojego życia – mówi premier Węgier.

A plany nie kończą się na jednej akademii. Projekt rozbudowy wygląda doprawdy imponująco. Prace budowlane trwają w kilkudziesięciu węgierskich miastach i wioskach.

Czas pokaże, czy program odnowy węgierskiej piłki okaże się możliwy do zrealizowania. Akademia nawiązała współpracę z ukochanym klubem Orbana – Videotonem. My możemy tylko życzyć szczęścia, w końcu Polak, Węgier, dwa bratanki. Może za kilka lat w finale wielkiej imprezy spotkają się „produkty” ukształtowane w Narodowym Modelu Gry i węgierskiej akademii im. Puskasa.

PS Panie Orban, dzięki za Nikolicia!

Krążek zamiast piłki

Politycy pojawiają się na sportowych arenach nieco chętniej niż na sejmowych posiedzeniach czy w komisjach śledczych. Historyczne przykłady pokazują, że obecność na stadionach podnosi sondażowe słupki prawie tak dobrze jak Braveran słupki nieco innego rodzaju. I uprzedzamy pytania, nie wiemy tego z autopsji.

Ale czasem sport i kibice potrafią wbić szpilkę. Szpilę. Albo coś na kształt pala ustruganego dla Azji Tuchajbejowicza.

„Ministra” Mucha i wszystko jasne. Enjoy!

Francuska nacjonalistka w obronie Deschampsa

Sprawa braku powołania dla Karima Benzemy na Euro 2016 odbiła się szerokim echem w całym piłkarskim świecie. Przyczyny są znane – konflikt z Mathieu Valbueną w związku z ujawnieniem sekstaśmy francuskiego pomocnika.

Napastnik Realu Madryt powiedział niedawno, że selekcjoner reprezentacji Didier Deschamps uległ presji „rasistowskiej części Francji”. Prawicowe środowisko odpowiedziało z szybkością błyskawicy.

Benzema ukrywa swoją słabość za agresywnymi atakami skierowanymi w stronę francuskiego społeczeństwa. Marine La Pen

Ewidentny ukłon w stronę tych Francuzów, którzy jeszcze nie do końca się zradykalizowali, ale powoli zerkają i puszczają oczko w kierunku prawej strony politycznej sceny. Trzeba jednak przyznać, że ten ruch, przynajmniej według nas, był dość trafiony. Dlaczego?

Ano dlatego, że wiele mówi się o bezpieczeństwie na Euro. Paranoja związana z zamachami jest w pełni uzasadniona. Wiadomo także, że głównymi sprawcami mogą być muzułmanie, ludzie, którzy nie są z etnicznego punktu widzenia Francuzami – uchodźcy. Słowo „atak” połączone z „francuskim społeczeństwem” w kontekście Euro to strzał w PR-ową dziesiątkę.

Szkoda tylko, że w to wszystko został zamieszany Benzema, który tak naprawdę nie oskarżył Deschampsa o rasizm, ale jedynie stwierdził, że ten uległ presji.

Polityczna rozgrywka o piłkarskim zabarwieniu, odcinek 9812.

Posłanka w piłkarskim labiryncie

Na koniec świeża perełka. Ale taka perełka wzięta w cudzysłów, przemielona, przetarta, opluta. Perełka, która swoją brzydotą odpycha, obrzydza media społecznościowe jako broń w ręku polityków. Broń, całe szczęście, obosieczna. Kto mieczem wojuje, od miecza ginie.

I, broń Boże, nie wieszczymy szanownej posłance Pawłowicz jakichś nieprzyjemności. Życzymy natomiast oświecenia i umiaru w wypowiadaniu się na tematy, o których nie ma pojęcia.

Sport nie był, nie jest i nie będzie apolityczny. Ale wykorzystywanie sportu do brudnych, nieuzasadnionych zagrywek to jednak zachowanie niegodne. Ale w końcu taka jest polityka.

Sport jednoczy, spaja, łączy. A politycy potrafią to wykorzystać. To żaden zarzut, w końcu każda forma identyfikowania się z narodem jest, z wyborczego punktu widzenia, słuszna. Jeśli ktoś wie, jak z tego korzystać, to chylimy czoła i ściągamy czapki z naszych głów.

Jednak czasem aż przykro patrzeć na to, jak politycy się o ten sport potykają, wywijają malowniczego kozła i z całym impetem wbijają swój łeb w twardy grunt kibicowskiej opinii publicznej.

O co chodzi z tym wymysłem? Miały to być słowa samego Führera. Rok przed igrzyskami, w roku 1935, weszły w życie ustawy norymberskie, które zaostrzały rygor wobec ludności żydowskiej żyjącej na niemieckich terenach. Rozpoczęły się także prześladowania sportowców pochodzących, ujmijmy to górnolotnie, z Narodu Wybranego.

Jednak Hitler, jako człowiek bezsprzecznie inteligentny, szybko zorientował się, że taka impreza może posłużyć jako wyjątkowa okazja do PR-u, choć trudno powiedzieć, czy znano wtedy to zjawisko pod taką nazwą. Jakkolwiek irracjonalnie i absurdalnie to zabrzmi, dyktator pokazał ludzką twarz – na czas igrzysk zaprzestano działań antysemickich, powiedziano wyraźne „stop” w kierunku rasistowskich zachowań. Można powiedzieć, że na krótki czas III Rzesza stała się krajem normalnym.

Pompa, z jaką przeprowadzono igrzyska, była jak na tamte czasy nie do pojęcia. Pierwsze w historii transmisje telewizyjne, niesamowita ceremonia otwarcia. To był spektakularny pokaz nazistowskiej siły. Naród niemiecki, widząc, co dzieje się w centrum kraju, w stolicy, był przekonany o swojej potędze. Podobnie rzecz miała się na olimpijskich arenach. 89 medali dla niemieckich sportowców. Deklasacja.

Hitler pokazał, że III Rzesza to kraj taki sam jak inne. Tolerancyjny, dobrze zorganizowany, kraj, w którym prawa człowieka są przestrzegane co do joty.
Jednocześnie umocnił w narodzie poczucie siły. Igrzyska miały udowodnić, że aryjska rasa to rasa panów, rasa potężna, rasa nie do zwyciężenia. Sport był częścią kultury zachodniej, której Niemcy miały nadawać ton.

W 1940 roku igrzyska olimpijskie odbędą się jeszcze w Tokio. Ale potem, potem odbywać się będą po wsze czasy w Niemczech. Adolf Hitler

Węgierski Kaczyński zbawcą futbolu

Ponoć Viktor Orban chciał być piłkarzem. Ponoć jego idolem był Ferenc Puskas. Ponoć, gdyby nie brutalnie stłumiona w roku 1956 niepodległościowa rewolucja, dziś miałby pewne miejsce w piłkarskiej „Hall of fame”. Ale został politykiem. Jednakże o swojej pasji nie zapomniał.

Orban jest nacjonalistą, to oczywiste tak jak to, że najlepszym polskim skrzydłowym w historii był, jest i będzie Piotr Malinowski. Nacjonalistą innym niż ci, których przytoczyliśmy wyżej. Nacjonalistą nowoczesnym, ale z silnym przeświadczeniem, że naród to rzecz święta, o którą należy dbać i którą trzeba pielęgnować. Naród musi być silny, zjednoczony, a wcześniejsze przykłady pokazują, że nic tak nie łączy jak triumfy.

Piłka nożna nie ma sensu bez honoru i dumy narodowej. Viktor Orban

Węgrzy wirtuozami futbolu nie są. Ale solidnymi rzemieślnikami a i owszem. Jednak Orban poczynił kroki, które mają ten stan rzeczy zmienić. Jako polityk opozycji w roku 2004 założył fundację mającą wspierać system szkolenia na Węgrzech. Trzy lata później dzięki pieniężnemu wsparciu z tejże fundacji powstała w Felcsut, rodzinnym miejscu obecnego premiera Węgier, akademia piłkarska imienia Ferenca Puskasa.

– Ta akademia to najważniejsze dzieło mojego życia – mówi premier Węgier.

A plany nie kończą się na jednej akademii. Projekt rozbudowy wygląda doprawdy imponująco. Prace budowlane trwają w kilkudziesięciu węgierskich miastach i wioskach.

Czas pokaże, czy program odnowy węgierskiej piłki okaże się możliwy do zrealizowania. Akademia nawiązała współpracę z ukochanym klubem Orbana – Videotonem. My możemy tylko życzyć szczęścia, w końcu Polak, Węgier, dwa bratanki. Może za kilka lat w finale wielkiej imprezy spotkają się „produkty” ukształtowane w Narodowym Modelu Gry i węgierskiej akademii im. Puskasa.

PS Panie Orban, dzięki za Nikolicia!

Krążek zamiast piłki

Politycy pojawiają się na sportowych arenach nieco chętniej niż na sejmowych posiedzeniach czy w komisjach śledczych. Historyczne przykłady pokazują, że obecność na stadionach podnosi sondażowe słupki prawie tak dobrze jak Braveran słupki nieco innego rodzaju. I uprzedzamy pytania, nie wiemy tego z autopsji.

Ale czasem sport i kibice potrafią wbić szpilkę. Szpilę. Albo coś na kształt pala ustruganego dla Azji Tuchajbejowicza.

„Ministra” Mucha i wszystko jasne. Enjoy!

Francuska nacjonalistka w obronie Deschampsa

Sprawa braku powołania dla Karima Benzemy na Euro 2016 odbiła się szerokim echem w całym piłkarskim świecie. Przyczyny są znane – konflikt z Mathieu Valbueną w związku z ujawnieniem sekstaśmy francuskiego pomocnika.

Napastnik Realu Madryt powiedział niedawno, że selekcjoner reprezentacji Didier Deschamps uległ presji „rasistowskiej części Francji”. Prawicowe środowisko odpowiedziało z szybkością błyskawicy.

Benzema ukrywa swoją słabość za agresywnymi atakami skierowanymi w stronę francuskiego społeczeństwa. Marine La Pen

Ewidentny ukłon w stronę tych Francuzów, którzy jeszcze nie do końca się zradykalizowali, ale powoli zerkają i puszczają oczko w kierunku prawej strony politycznej sceny. Trzeba jednak przyznać, że ten ruch, przynajmniej według nas, był dość trafiony. Dlaczego?

Ano dlatego, że wiele mówi się o bezpieczeństwie na Euro. Paranoja związana z zamachami jest w pełni uzasadniona. Wiadomo także, że głównymi sprawcami mogą być muzułmanie, ludzie, którzy nie są z etnicznego punktu widzenia Francuzami – uchodźcy. Słowo „atak” połączone z „francuskim społeczeństwem” w kontekście Euro to strzał w PR-ową dziesiątkę.

Szkoda tylko, że w to wszystko został zamieszany Benzema, który tak naprawdę nie oskarżył Deschampsa o rasizm, ale jedynie stwierdził, że ten uległ presji.

Polityczna rozgrywka o piłkarskim zabarwieniu, odcinek 9812.

Posłanka w piłkarskim labiryncie

Na koniec świeża perełka. Ale taka perełka wzięta w cudzysłów, przemielona, przetarta, opluta. Perełka, która swoją brzydotą odpycha, obrzydza media społecznościowe jako broń w ręku polityków. Broń, całe szczęście, obosieczna. Kto mieczem wojuje, od miecza ginie.

I, broń Boże, nie wieszczymy szanownej posłance Pawłowicz jakichś nieprzyjemności. Życzymy natomiast oświecenia i umiaru w wypowiadaniu się na tematy, o których nie ma pojęcia.

Sport nie był, nie jest i nie będzie apolityczny. Ale wykorzystywanie sportu do brudnych, nieuzasadnionych zagrywek to jednak zachowanie niegodne. Ale w końcu taka jest polityka.

Sport jednoczy, spaja, łączy. A politycy potrafią to wykorzystać. To żaden zarzut, w końcu każda forma identyfikowania się z narodem jest, z wyborczego punktu widzenia, słuszna. Jeśli ktoś wie, jak z tego korzystać, to chylimy czoła i ściągamy czapki z naszych głów.

Jednak czasem aż przykro patrzeć na to, jak politycy się o ten sport potykają, wywijają malowniczego kozła i z całym impetem wbijają swój łeb w twardy grunt kibicowskiej opinii publicznej.