Manewry taktyczne Allegriego

Zupełnie inaczej natomiast wyglądał Juventus w kwietniu 2017 roku. Allegri znalazł ustawienie niemal idealne dla stylu gry swojej drużyny, co w pełni zaprocentowało szczególnie w rewanżowym ćwierćfinale Ligi Mistrzów na Camp Nou. W porównaniu z finałem z 2015 roku włoski szkoleniowiec zostawił jedynie czwórkę obrońców. Zmodyfikował linię pomocy, w której grali dwaj defensywni pomocnicy, Khedira oraz Pjanić, a przed nimi operował znakomity kwartet: Cuadrado, Dybala, Mandżukić i najbardziej wysunięty z tej czwórki, czyli Higuain. Dawało to idealne wręcz ustawienie 1–4–2–3–1.

https://www.youtube.com/watch?v=hVBhZmu-_Q0&t=203s

Kibice Juventusu mieli pełne prawo obawiać się tego, jak ich ulubieńcy zagrają w obronie. Berliński finał wyraźnie pokazał brak solidności w defensywie „Starej Damy”. Teraz zmieniło się to o 180 stopni, ponieważ w graczach mistrza Włoch widać było charakter i nieustępliwość. Pokazała to już pierwsza akcja kwietniowego meczu na Camp Nou. Neymar wbiegał w pole karne, by tak jak w Berlinie podać do nadbiegającego kolegi z drużyny. Tym razem jednak nie zdążył, ponieważ świetnie otoczyła go dwójka obrońców gości, nie pozwalając Brazylijczykowi na rozwinięcie skrzydeł.

Skuteczne manewry

Allegri u początku swojej kariery na J Stadium kontynuował erę Antonio Conte, który wszędzie, gdzie pracował, wprowadzał i udoskonalał swoje słynne już ustawienie 1–3–5–2. W roli środkowych obrońców występował wtedy tercet BBC, czyli Bonucci, Barzagli i Chiellini. Po pewnym czasie Włoch zrozumiał jednak, że trójka obrońców to nie ustawienie dla niego i postanowił stworzyć coś, co będzie go wyróżniało wśród trenerów we Włoszech. Szukał tego czegoś dość długo, ale najwyraźniej cierpliwość się mu opłaciła.

Ustawienie 1–4–2–3–1 jest u Allegriego bardzo elastyczne, ponieważ w każdej chwili prawoskrzydłowy Cuadrado, nauczony już gry w obronie, potrafi wrócić do tyłu, by wspomóc Alvesa. W trudnej sytuacji Allegri ma również w odwodzie Andreę Barzagliego, który tak jak w ćwierćfinale z Barceloną potrafi wejść na boisko i wspomóc kolegów, modyfikując przy tym ustawienie na 1–5–4–1 albo 1–5–3–2. Takiej ściany nie jest w stanie wtedy przejść żaden napastnik na świecie, co sprawiło, że Allegri stał się taktykiem niemal kompletnym.

• FC Barcelona
• Juventus Turyn
• Massimiliano Allegri
• Notes Taktyka

Zupełnie inaczej natomiast wyglądał Juventus w kwietniu 2017 roku. Allegri znalazł ustawienie niemal idealne dla stylu gry swojej drużyny, co w pełni zaprocentowało szczególnie w rewanżowym ćwierćfinale Ligi Mistrzów na Camp Nou. W porównaniu z finałem z 2015 roku włoski szkoleniowiec zostawił jedynie czwórkę obrońców. Zmodyfikował linię pomocy, w której grali dwaj defensywni pomocnicy, Khedira oraz Pjanić, a przed nimi operował znakomity kwartet: Cuadrado, Dybala, Mandżukić i najbardziej wysunięty z tej czwórki, czyli Higuain. Dawało to idealne wręcz ustawienie 1–4–2–3–1.

https://www.youtube.com/watch?v=hVBhZmu-_Q0&t=203s

Kibice Juventusu mieli pełne prawo obawiać się tego, jak ich ulubieńcy zagrają w obronie. Berliński finał wyraźnie pokazał brak solidności w defensywie „Starej Damy”. Teraz zmieniło się to o 180 stopni, ponieważ w graczach mistrza Włoch widać było charakter i nieustępliwość. Pokazała to już pierwsza akcja kwietniowego meczu na Camp Nou. Neymar wbiegał w pole karne, by tak jak w Berlinie podać do nadbiegającego kolegi z drużyny. Tym razem jednak nie zdążył, ponieważ świetnie otoczyła go dwójka obrońców gości, nie pozwalając Brazylijczykowi na rozwinięcie skrzydeł.

Skuteczne manewry

Allegri u początku swojej kariery na J Stadium kontynuował erę Antonio Conte, który wszędzie, gdzie pracował, wprowadzał i udoskonalał swoje słynne już ustawienie 1–3–5–2. W roli środkowych obrońców występował wtedy tercet BBC, czyli Bonucci, Barzagli i Chiellini. Po pewnym czasie Włoch zrozumiał jednak, że trójka obrońców to nie ustawienie dla niego i postanowił stworzyć coś, co będzie go wyróżniało wśród trenerów we Włoszech. Szukał tego czegoś dość długo, ale najwyraźniej cierpliwość się mu opłaciła.

Ustawienie 1–4–2–3–1 jest u Allegriego bardzo elastyczne, ponieważ w każdej chwili prawoskrzydłowy Cuadrado, nauczony już gry w obronie, potrafi wrócić do tyłu, by wspomóc Alvesa. W trudnej sytuacji Allegri ma również w odwodzie Andreę Barzagliego, który tak jak w ćwierćfinale z Barceloną potrafi wejść na boisko i wspomóc kolegów, modyfikując przy tym ustawienie na 1–5–4–1 albo 1–5–3–2. Takiej ściany nie jest w stanie wtedy przejść żaden napastnik na świecie, co sprawiło, że Allegri stał się taktykiem niemal kompletnym.