Ostatnie dni sezonu ligowego w Hiszpanii przyniosły nieco radości Madrytowi, który wreszcie zdystansował w jakiejś klasyfikacji Barcelonę. Poza tym nie działo się nic ciekawego. Pięć drużyn wywalczyło utrzymanie, jedna wywalczyła spadek.
W sobotę zakończyła się hiszpańska przygoda naszego jedynaka w Primera Division. Jurek Dudek zabiera rozrzucone wokół ławki rezerwowych zabawki i odchodzi z Realu. Pożegnanie, jakie zgotowali mu koledzy, było niezwykłe. Murawę Santiago Bernabeu opuszczał przy ogłuszającym aplauzie widowni ze łzami w oczach, ściskając się z piłkarzami, którzy utworzyli na jego cześć szpaler. Najwięksi gracze globu pokazali, jak bardzo szanują Jurka. Tu nie chodzi o puste słowa, puste gesty i medialną szopkę – ile takich pożegnań widzieliśmy? Ile razy gracze drugoplanowi opuszczali klub tylnymi drzwiami? Z Dudkiem było inaczej. W Madrycie szanowano go znacznie bardziej niż w ojczyźnie. Tam doceniano wkład w budowanie atmosfery, jego pozytywne nastawienie do świata i przyjacielskie podejście do każdego człowieka. Tam każdy wiedział, że ma do czynienia z jednym z największych bramkarzy dekady, z bohaterem być może najwspanialszego meczu rozegranego za naszego życia. Dla przeciętnego Polaka Dudek był chciwym leniem, który za wielką kasę siedział na ławce. Dla Realu był ważny. Po prostu.
Tego samego dnia, dwie godziny wcześniej, z ligą hiszpańską pożegnał się kapitan Malagi, Francesc Arnau. Przez dekadę bronił dostępu do bramki andaluzyjskiej ekipy, kibice darzyli go niemal nabożną czcią, a mimo to jego pożegnanie nie było równie wielkie, co naszego rodaka. Katalończyk nie wybiegł w podstawowym składzie, mimo że stawką meczu była co najwyżej tzw. pietruszka. Z fanami pożegnał się w przerwie spotkania, potem niespodziewanie zaczął się rozgrzewać. Robił to przez niemal całą drugą połowę, Pellegrini go długo ignorował. W końcu dał mu możliwość wbiegnięcia na murawę. Było to pożegnanie bardzo mętne, zupełnie niezaplanowane. Na wysokości zadania stanęli jedynie fani, którzy przynieśli masę transparentów wychwalających wychowanka Barcelony i nieustannie skandowali hasła zapewniające, że Arnau jest nieśmiertelny.
Z ligi spadło Deportivo, co utwierdziło mnie tylko w przekonaniu, że moje zdolności profetyczne mają się dobrze. Ta relegacja wisiała w powietrzu od początku sezonu. Galisyjczycy byli bardzo, bardzo, bardzo nieregularni i bezbarwni. Sprawiali wrażenie, jakby oczekiwali utrzymania bez większego własnego wkładu. Poza trzema, czterema piłkarzami, podopieczni Lotiny zawiedli na całej linii i – ciężko to przyznać – ich spadek to dobra wiadomość dla ligi.
Pokaz kunktatorstwa i cwaniactwa urządzili piłkarze Realu Sociedad i Getafe. Gdy na innych boiskach wyniki były ciągle otwarte, walczyli jak lwy, ale kiedy doszły do nich informacje, że aby którakolwiek z nich spadła, Mallorca musi strzelić trzy gole Atletico, stanęli. Baskowie podawali sobie piłkę na własnej połowie, madrytczycy truchtali w jej kierunku, a trenerzy siedzieli z głowami przy radioodbiornikach, nasłuchując wieści z innych stadionów. Po meczu cieszyli się wszyscy, najbardziej chyba Angel Torres, który podpisał umowę sprzedaży Getafe. Warunkiem było utrzymanie.
