Marvin Elimbi Gilbert

Pochodzenie

Urodził się 20 lutego 2003 roku. Ma francuskie obywatelstwo i kameruńskie korzenie. Jako sześciolatek zaczął grać w klubie z Épinay-sur-Seine pod Paryżem, początkowo jako napastnik. W wieku 13 lat trafił do Pôle Espoirs w Reims, gdzie trener cofnął go do obrony. Po dwóch latach, jako 15-latek, dołączył do akademii RC Strasbourg.

Siostra, Tara Elimbi Gilbert, również jest zawodową piłkarką; w 2025 roku grała w Paris Saint-Germain.

Kariera

W Strasbourgu przeszedł z drużyny U-19 do rezerw w National 2. Występował tam zarówno w osi obrony, jak i na boku. W marcu 2021 roku zagrał z pierwszym zespołem w sparingu z Nancy, a w maju 2021 roku podpisał pierwszy zawodowy kontrakt. W styczniu 2022 roku trener Thierry Laurey zabrał go na mecz Ligue 1 w Bordeaux (3:4), ale nie wpuścił na boisko.

Latem 2022 roku Strasbourg wypożyczył go bez opcji wykupu do US Orléans. Na początku sezonu występował jako prawy obrońca lub prawy pomocnik, ale ostatecznie wywalczył miejsce na środku obrony. W grudniu 2022 roku grał od pierwszej minuty w pięciu ostatnich meczach roku, a Orléans miało wtedy drugą najszczelniejszą obronę w lidze. W całym sezonie zagrał dla klubu w 23 meczach.

1 lipca 2023 roku trafił do Torreense, występującego w portugalskiej Liga 2. Jak mówił później, Portugalii wcześniej nie znał, ale chciał grać za granicą, mieć więcej minut i móc po czasie przenieść się do najwyższej klasy rozgrywkowej; przekonało go też to, że do Torreense przychodziło wielu młodych piłkarzy. Sezon 2023/2024 skończył z 31 meczami.

29 sierpnia 2024 roku Gil Vicente ogłosiło jego transfer i czteroletnią umowę do 2028 roku. W nowym sezonie zdążył jeszcze zagrać w dwóch meczach Torreense i w ostatnim z nich strzelił gola. W Barcelos musiał czekać na miejsce, bo w kadrze było kilku doświadczonych środkowych obrońców. Oficjalnie zadebiutował 24 listopada 2024 roku, wchodząc w 69. minucie meczu Pucharu Portugalii z Vila Real (2:0). W lidze pierwszy raz zagrał 7 grudnia z Nacionalem (2:1), również z ławki. Pierwszy raz w podstawowym składzie wystąpił niedługo potem w Pucharze Portugalii, w wygranym 1:0 derbach z Moreirense. Sezon zakończył z siedmioma występami od pierwszej minuty.

W sezonie 2024/2025 w meczu ze Sportingiem w Lizbonie razem z Jonathanem Buatu pomógł wyłączyć z gry Viktora Gyökeresa. Elimbi mówił, że celem było, żeby Szwed niczego nie zrobił, a Gyökeres był tego dnia raczej sfrustrowany niż zdenerwowany. Zaznaczał też, że to bardzo trudny do upilnowania napastnik. Szwed nie strzelił Gil Vicente gola w żadnym z trzech meczów w tym sezonie, wliczając Puchar Portugalii.

W sezonie 2025/2026 stał się podstawowym środkowym obrońcą u Césara Peixoto. W grudniu 2025 roku miał już 12 meczów od pierwszej minuty i był szóstym zawodnikiem ligi pod względem rozegranych minut. 21 marca 2026 roku w 26. minucie meczu z Santa Clarą zszedł z boiska z urazem prawego uda i opuścił trzy ligowe mecze.

22 września 2026 roku Gil Vicente przedłużyło z nim umowę o rok, do 2029.

Styl gry

Jest silny fizycznie i twardo gra w pojedynkach. W młodości występował w osi obrony i na bokach, a w Orléans także jako pomocnik. We wrześniu 2026 roku w meczu z Benfiką na stadionie Luz miał kilka ważnych interwencji, m.in. w 25. minucie przy akcji Rafy.