Lechia Gdańsk odpada – witamy rzeczywistość

Chociażby w 16. minucie, kiedy do strzelca nikt nie podszedł. Daleko byli Gajos i Stec, którzy powinni się tym zająć. Blisko był jedynie Nalepa. Od niego piłka się odbiła i przez jego ustawienie nie pozostawiono żadnych szans Kuciakowi. Koncentracji brakowało również chwilę później, kiedy Lechia sprokurowała karnego. Golkiper wykrył intencje strzelca, ale wybronić „jedenastki” nie był w stanie. Przez takie sytuacje mówi się, że piłka nożna to sport momentów. Brak dojścia i determinacji w defensywie nie mógł się inaczej skończyć…

Widoczna rozbieżność

Nie przez przypadek każdy logicznie myślący kibic uzna Rapid Wiedeń za drużynę lepszą. Potwierdziło się to w pierwszym meczu, kiedy brakowało Austriakom jedynie kropki nad i. Podobnie dało to o sobie znać w meczu nr 2. Tym razem było jeszcze lepiej, co w dużej mierze zależy też od nie do końca dobrze dobranego składu „Biało-zielonych”. Lechiści popełniali bardzo dużo błędów, chociażby w samym ustawieniu, a zupełnie inaczej wyglądało to w obozie przeciwników. Tam dyscyplina, asekuracja ze strony innych graczy i zwykła jakość piłkarska stały na dużo wyższym poziomie.

Dominowali zdecydowanie także w środku boiska. Czasem można było odnieść wrażenie, że ekstraklasowi zawodnicy mieli mniejszą liczbę graczy w centralnej części boiska. To oczywiście nieprawda, ale ilość wolnego miejsca wcale nie zakazywała tak myśleć. Piłkarze Lechii często musieli ratować się faulami, bo sprytem czy umiejętnościami zostawali daleko w tyle. Brak tam było także lidera. Przygasł Łukasz Zwoliński, Kałuziński próbował, ale niezbyt wychodziło, a o Terrazzino i Gajosie lepiej nie wspominać… W Rapidzie szczególnie widoczni byli niemal wszędzie będący i stale przeszkadzający obrońcom Lechii Nicolas-Gerrit Kuehn, a także Bernhard Zimmermann. Oczywiście nie tylko oni, co stanowiło niejako ich siłę. Tworzyli kolektyw, z którym Lechia nie mogła się w żadnym stopniu porównywać.

Wiara, ambicja i determinacja – to jednak niestety za mało

To też nie jest tak, że Lechii kompletnie brakowało zaangażowania. Pojedyncze postacie faktycznie pchały Lechię Gdańsk do przodu. W tym pomogły także zmiany. Wszystkiego na wózku Flavio Paixao nie da się jednak pociągnąć. On i zrywy pojedynczych graczy faktycznie dawały nadzieję na to, że „Biało-zieloni” mogą awansować mimo dużo gorszej gry przez dużą część meczu. Głównie ze względu na zachowanie oponentów. Umiejętnie tworzona pułapka ofsajdowa, notoryczne odbiory w środku pola i błyskawiczne zmienianie formacji w zależności od sytuacji na boisku to coś, czego w Lechii nie było. Przeciwnicy byli ciągle krok przed nimi, ale w miarę upływu czasu nie byli nieskazitelni w swojej grze. To wykorzystali gdańszczanie w 83. minucie, ale tylko tyle.

Nie brakowało też kontrowersji, gdyż w 86. minucie doszło do ostrego starcia Aiwu z Flavio Paixao. To też zaburza optykę meczu. Kto był lepszy piłkarsko? Rapid Wiedeń. Kto mógł strzelić bramkę na wyrównanie w końcówce, ale prawdopodobnie został z niej okradziony? Lechia Gdańsk. Niestety technologii VAR na tym etapie nie ma, więc mecz ten jest ostatecznie owiany kontrowersjami.