Faza grupowa Ligi Mistrzów wchodzi w decydującą fazę. Jak na razie oglądaliśmy dużo ładnych akcji, bramek, ale emocje były głównie tylko jednobramkowe. Miejmy nadzieje, że 5. i 6. kolejka to zmienią
7:0 Arsenalu ze Slavią czy 8:0 Liverpoolu z Besiktasem na pewno wywołały wielką sensację w futbolowym świecie, a kibice zwycięskich drużyn są wręcz zadławieni szczęściem oglądając swoich ulubieńców w tych spotkaniach. Typowo piłkarskich emocji jednak w takich meczach jest jak na lekarstwo. Są to typowe gry do jednej bramki, gdzie co się nie kopnie – to wpada. A już kuriozum, w jakim bramkę strzela Ryan Babel (plecami przelobował bramkarza) trochę nawet ośmiesza te najważniejsze w Europie rozgrywki.
Ktoś powie, że faktyczne emocje zaczynają się dopiero od fazy pucharowej. I taki ktoś ma rację, jednak oglądając fazę grupową, czyli bądź co bądź najdłuższy etap tych rozgrywek, chcemy, aby choć w małej części nasze serca podchodziły pod palpitacje, gdy nasza ulubiona drużyna strzela zwycięską bramkę w ostatnich sekundach doliczonego czasu gry.
Całe szczęście, że w Lidze Mistrzów możemy oglądać Rosenborg, bowiem ich wyczyny są sensacją sezonu. Co jak co, ale zatrzymać Chelsea na Stamford, czy dwukrotnie wygrać z Valencią nie udaje się nawet potentatom kontynentalnego futbolu. Pytanie tylko jak długo Norwegowie utrzymają ta fartowną passę i w końcu zaczną grać, jak wszyscy od nich oczekują – czyli zaczną przegrywać mecz za meczem.
Wykonawcy
W Lidze Mistrzów swoją klasę potwierdzają również najlepsi piłkarze globu. Cesc Fabregas dyryguje sensacyjnie dobrze grającym Arsenalem i jest najlepszym piłkarzem świata otwarcia sezonu. Krytykowany przez wszystkich Ronaldinho tryska doświadczeniem, a w trójkącie z Henry i Messim wręcz powala kolejnych rywali. Manchester United prawdziwego rozpędu w tym sezonie nabrał dopiero w europejskim czempionacie i teraz, gdy patrzymy na ciągle młodych Rooneya czy Ronaldo widzimy już nie tylko ich młodzieżową przebojowość, ale wielką inteligencje i wykorzystanie swoich indywidualnych umiejętności wtedy, kiedy jest to najbardziej przydatne drużynie.
Leniwie grający Milan w Serie A gubi punkty bezustannie, a San Siro zamiast twierdzy nie do zdobycia powoli przypomina twierdzę nie do obrony. Ale w Champions League „Rosso-neri” grają swoje, tutaj skrzydła rozwijają Clarence Seedorf i Kaka, czyli architekci triumfu włoskiej drużyny w tych rozgrywkach w tamtym sezonie. Zwyżkę formy ma Robinho, który ponad dwa tygodnie temu powiódł swoją drużynę do triumfu nad Olympiakosem. Piłkarz wielokrotnie porównywany do słynnego „Pele” ma ogromny talent, jednak nie potrafi go wystrzelić na taką skalę, aby wymieniać go jednym tchem wśród wcześniej opisanych tuzów współczesnego futbolu.
Brakuje za to nowych twarzy, ludzi znikąd, którzy nagle swoją jedną niepowtarzalną akcją zwróciliby na siebie uwagę dziennikarzy z całego świata. Jasne, brzmi to niezwykle epicko, a Liga Mistrzów to nie czas na wynajdowanie nowych talentów, jednak od idealnych rozgrywek i takich elementów można się domagać.
