Okno transferowe dopiero się otworzyło, a na hiszpańskich boiskach doszło już do kilku ciekawych przetasowań. Przedstawiamy Wam pierwszą część podsumowania dotychczasowych ruchów na piłkarskim rynku, okraszoną sporą dawką plotek, spekulacji i naszych niemądrych wymysłów.
Real Madryt
Mistrz Hiszpanii na razie nikogo nie kupił ani nikogo nie sprzedał. Potwierdzają się słowa Jose Mourinho (i Aitora Karanki) – projekt „Królewskich” jest praktycznie doskonały, nie jest potrzebna żadna rewolucja, jedynie kilka drobnych korekt, prawdopodobnie niemających wpływu na kształt wyjściowej jedenastki. Teoretycznie na pierwszym treningu pretemporady powinni pojawić się trzej piłkarze przebywający ostatnio na wypożyczeniu. W praktyce wiadomo, że Pedro Leon jest znowu zawodnikiem Getafe, Fernando Gago czeka tylko na to, żeby Florentino Perez obniżył cenę i pozwolił mu odejść za sumę oscylującą wokół dwóch milionów euro (nowy Redondo…), a o Roystonie Drenthe nie wiadomo nic poza tym, że w Madrycie prędzej na lewej obronie wystawiono by prezesa Barcelony niż holenderskiego rapera dorabiającego graniem w piłkę.
Luka Modrić (fot. skysports.com)
Wydaje się, że pierwszym letnim transferem Jose Mourinho będzie Luka Modrić. Na poparcie tej tezy mamy całkiem sporo argumentów. Po pierwsze, Luka nie chce już grać w Tottenhamie, marzy mu się Liga Mistrzów. Po drugie, trener „Kogutów” powiedział niedawno, że gwiazdor jego zespołu jest na wylocie i raczej nie uda się go zatrzymać. Po trzecie, Madryt jest jedynym klubem na poważnie zainteresowanym usługami Chorwata. Po czwarte, Kaka nagle bardzo intensywnie zaczął szukać nowego pracodawcy. Po piąte wreszcie, Modrić jest graczem idealnie pasującym do filozofii Mourinho, idealnie łatającym dziurę, jaka obecnie zieje w środku pomocy za każdym razem, gdy baskijski bóg Xabi Alonso uznaje, że chce odpocząć. Luce – jeśli transfer dojdzie do skutku – bardzo trudno będzie wywalczyć miejsce w wyjściowym składzie, ale blondwłosego pomocnika pewnie to nie martwi. On doskonale zna starą piłkarską prawdę mówiącą, że pociąg z napisem „Real Madryt” przyjeżdża tylko raz. Jeśli nie wsiądzie teraz, nie wsiądzie nigdy. I będzie miał do siebie pretensje do końca życia. Madryckie media zgodnie twierdzą, że od nowego sezonu do składu pierwszej drużyny włączony zostanie Alvaro Morata. 20-letni snajper miałby być zmiennikiem dla skrzydłowych i napastników. Z tym niby-transferem jest taki problem, że brakuje mu logiki. Jeśli Mourinho chciałby dobrego napastnika ze szkółki, wziąłby Joselu, który w poprzednim sezonie do siatki trafiał wyraźnie częściej. Jeśli chciałby zawodnika z największymi możliwościami, wziąłby Jesego, którego talent już teraz pozwoliłby mu grać 20-30 minut w każdym meczu „Los Merengues”. No ale pamiętajmy, że logika nie jest mocną stroną działaczy klubu z Santiago Bernabeu. Nie ma na świecie drugiej ekipy, która przez rok desperacko szukałaby gracza na jakąś pozycję, a gdy okazałoby się, że taki gracz występuje w drużynie rezerw, sprzedała go bez zastanowienia do klubu z innej ligi. Właśnie tak biali rycerze z Madrytu postąpili z Danim Carvajalem, od paru dni nowym prawym obrońcą Bayeru Leverkusen. Smaczku całej transakcji dodaje fakt, że niemieckiej ekipie usługi Hiszpana zachwalał sam Jose Mourinho, twierdząc, że ze świecą szukać równie zdolnego obrońcy. A przecież sam Portugalczyk młodzianowi nie dał nawet jednej szansy na grę, nawet minuty w meczu z beniaminkiem, nawet paru sekund z trzecioligowcem w Pucharze Króla.
Najważniejszym letnim transferem Barcelony jest oczywiście Tito Vilanova. Dotychczasowy asystent Pepa Guardioli już za nieco ponad miesiąc przejdzie najtrudniejszy test w życiu. W ciągu dziesięciu miesięcy wyczerpującego sezonu zostanie poddany osądowi, świat przyklei mu łatkę. Łatki są dwie: „nowy Guardiola” albo „niewypał”. Jeśli Katalończycy niczego nie wygrają, głowa Tito poleci i pewnie biedakowi parę miesięcy zajmie odnalezienie jej. Vilanova ma to szczęście, że cieszy się absolutnym poparciem lokalnej prasy. Jeszcze w czasie poprzedniego sezonu „Mundo Deportivo” i „Sport” rozpoczęły kampanię mającą na celu przypisanie jak największej ilości zasług Guardioli Vilanovie. Podobno to właśnie on zdecydował o cofnięciu Messiego, podobno to on odpowiada za wszelkie zmiany taktyczne. Nie wierzymy w to wcale a wcale, ale rozumiemy oba dzienniki – umarł król, nich żyje król, prawda? Jeśli chodzi o transfery, to Tito wyznaje prostą zasadę: jeśli ktoś nie jest absolutnie zmotywowany, żeby w Barcelonie zostać/do Barcelony przyjść, nikt nie będzie go błagał. Jedynym potwierdzonym transferem „Blaugrany” jest Jordi Alba. Malutki Katalończyk doskonale wpisuje się w politykę Vilanovy. Już parę miesięcy temu powiedział swojemu agentowi coś w rodzaju „słuchaj, zaraz zaczyna się Euro. Nie chcę słyszeć żadnych informacji transferowych. Po prostu zrób tak, żebym był piłkarzem Barcelony”. I posłuszny agent tak zrobił. Jeszcze w czasie turnieju ogłoszono zawarcie porozumienia. Nie było to trudne, biorąc pod uwagę to, że lewy obrońca nawet umowę z Valencią miał skonstruowaną w ten sposób, że ewentualne zaloty ze strony klubu z Camp Nou traktowane były inaczej niż zakusy innych drużyn. Transfer Alby sprawił, że Vilanova ma jedenastkę pozbawioną wad. Ławka rezerwowych pozostawia wiele do życzenia, ale pierwszy skład na papierze jest tak mocny, że ja – piszący ten artykuł – aż trzęsę się ze strachu. Jeśli Puyol będzie zdrowy, Gran Derbi będą jak zderzenie dwóch rozpędzonych pociągów wiozących materiały wybuchowe.
A jeśli Puyol zdrowy nie będzie, to Barcelona niczego nie wygra. Nie można czegoś wygrać, mając do dyspozycji jednego, niezbyt pewnego zresztą, stopera. „El Jeficito” Mascherano to wymiatacz najwyższej klasy, Busquets w obronie też daje radę, ale ile razy można stawiać przed bramkarzem bocznych defensorów, defensywnych pomocników i innych ludzi mających w idealnym świecie inne zadania? Tito na samym początku pracy na stanowisku pierwszego trenera rzucił parę nazwisk – Thiago Silva, David Luiz, Jan Vertonghen – a ludzie odpowiedzialni za transfery ruszyli do pracy. Szybko okazało się, że pierwszy z piłkarzy nie zostanie sprzedany za mniej niż 50 milionów („Barca” dawała 35), drugi nie ma nawet zamiaru rozpoczynać negocjacji, a trzeci po bliższym przyjrzeniu się okazał się zawodnikiem jednak za słabym. Obrazu desperacji w obozie Barcelony dopełniają plotki mówiące, że Katalończycy delikatnie sondują możliwość wyciągnięcia z Realu Madryt Raula Albiola. Florentino Perez zareagował na te wszystkie plotki w swoim stylu – z dnia na dzień położył wychowankowi Valencii na stole nowy, obowiązujący do 2017 roku kontrakt. Wydaje się Wam, że takie plotki to już szczyt wszystkiego? Nic z tych rzeczy. Podobno kolejnym celem Vilanovy stał się Jordi Amat, rezerwowy stoper Espanyolu. Bogatsza z barcelońskich drużyn chciałaby podkupić wychowanka „Los Pericos”, umieścić go w drużynie rezerw i w miarę regularnie powoływać na mecze pierwszej ekipy. Wiecie, Jordi Amat może i talent ma, ale na razie umiejętnościami nie grzeszy. Jeśli ktoś taki znajduje się w kręgu zainteresowań najlepszej drużyny świata, to znaczy, że ten świat jest zły. Z Barcelony odeszło dwóch zawodników. Pierwszym z nich jest legendarny już Henrique, jeden z największych niewypałów transferowych w historii klubu, drugim – Seydou Keita, podobno człowiek tak dobry, tak sympatyczny, skromny i pracowity, jak to tylko możliwe. Ulubieniec Pepa Guardioli postanowił dorobić sobie trochę do emerytury, grając na boiskach ligi chińskiej. Plan Malijczyka jest taki, żeby jeszcze ze trzy lata pokopać piłkę, a potem razem z rodziną wrócić do Katalonii, gdzie Keita planuje osiąść na stałe i dożyc starości, spotykając się z byłymi boiskowym kolegami i tylko od czasu do czasu wracając do ojczyzny, by wybudować jeden albo dwa szpitale.
Andres Guardado, Deportivo (fot. deportivo-la-coruna.com)
Działacze klubu z Mestalla pewnie z mieszanymi uczuciami oglądali finał mistrzostw Europy. Niby miło, że trzech byłych zawodników Valencii strzeliło gole, ale z drugiej strony ileż słodziej by smakowały te trafienia, gdyby genialny tercet po ich zanotowaniu spakował się i wrócił do Lewantu? No ale takie już życie „Los Ches”. Najlepsi odchodzą. Skoro już jesteśmy przy odchodzeniu najlepszych, to na myśl przychodzi od razu Unai Emery. Żartowałem, Bask jest ostatnim skojarzeniem, jakie człowiek może mieć ze słowem „najlepszy”. Ale fakt faktem, trener w Valencii się zmienił. Dotychczasowy przywódca ku uciesze kibiców uciekł do Rosji, a jego miejsce zajął młody, niedoświadczony jeszcze Mauricio Pellegrino. Włodarze klubu z nietoperzem w herbie chcą mieć swojego Guardiolę. Uda się? Nie mamy zielonego pojęcia. O ile trener jest jedną wielką niewiadomą, to sprowadzeni piłkarze w komplecie powinni okazać się trafionymi transakcjami. Joao Pereira rozegrał w barwach Portugalii naprawdę świetne Euro. Gdyby Valencia nie kupiła go przed turniejem, pewnie teraz musiałaby zapłacić sporo więcej. Defensor powinien sprawić, że prawa strona obrony klubu z Mestalla nie będzie jedną wielką dziurą. Drugi transfer jest być może jeszcze ciekawszy. Z Deportivo udało się wyciągnąć Andresa Guardado. Meksykanin po sezonie gry na zapleczu Primera Division ma taką chęć do grania o najwyższe cele, że pewnie nikt nie zdziwi się, jeśli będzie on czołowym skrzydłowym La Liga. Trzecim i jak na razie ostatnim wzmocnieniem Valencii jest Jonathan Viera, który do Lewantu przeniósł się z Las Palmas. Młody napastnik nie będzie miał problemu z siedzeniem na ławce, a gdy już dostanie od Pellegrino jakąś szansę, to pewnie stanie na głowie, żeby ją wykorzystać w stu procentach. Media na razie na ten temat milczą, ale bardzo prawdopodobne jest przeniesienie Paco Alcacera z ekipy rezerw Valencii do pierwszej drużyny. 19-letni snajper już od dwóch lat swoją grą pokazuje, że zasługuje na szansę. Młodzian przebywa obecnie na mistrzostwach Europy U-19, gdzie dosłownie kilka dni temu zdobył gola turnieju. Stawką spotkania był awans do półfinału czempionatu, a ten chłopak jak gdyby nigdy nic uderzył z czuba w samo okienko. Z 25. metra. Ładne to było.
Wśród zawodników opuszczających Mestalla na pierwszy plan wysuwa się Aritz Aduriz. Bask był doskonałym zmiennikiem dla Roberto Soldado, ale z czasem zaczął czuć się trochę niedoceniany – nawet wtedy, gdy grał dobrze, nie miał szans na pierwszy skład. Żeby polepszyć swoją sytuację, najlepiej grający głową zawodnik Primera Division wrócił do Bilbao, by pod okiem Marcelo Bielsy rozpocząć ostatni etap swojej kariery. Ciekawe jest to, że zaraz po transferze Joao Pereiry Valencia rozwiązała umowy z dwoma dotychczasowymi prawymi obrońcami. Bruno Saltor przeniósł się do Brighton, a Miguel ciągle szuka klubu. Na miejscu trenera Pellegrino nie ufalibyśmy Barraganowi, on nie wygląda na człowieka zdolnego do bycia zmiennikiem w klubie klasy „Los Ches”. Szeregi Valencii opuścili również Maduro (przeszedł do Sevilli), Dealbert (przeszedł do Kubania Krasnodar), Michel (ten najmniej znany Michel La Liga, do Levante), Topal (do Fenerbahce) i oczywiście Alba do Barcelony. Poza tym z wypożyczenia do Getafe nie wrócił Miguel Moya, któremu w podmadryckiej mieścinie spodobało się tak bardzo, że nie ma zamiaru się z niej ruszać.
Przyszli: Mauricio Pellegrino, Joao Pereira, Andres Guardado, Jonathan Viera. Odeszli: Unai Emery, Miguel Brito, Bruno Saltor, Angel Dealbert, Hedwiges Maduro, Michel Herrero, Jordi Alba, Mehmet Topal, Miguel Moya.
Malaga CF
Miguel Brito, Valencia (fot. as.com)
Na koniec najbardziej arabska z hiszpańskich drużyn. Rządzona przez ród Al Thanich Malaga wywalczyła prawo gry w eliminacjach Ligi Mistrzów, więc wszyscy spodziewali się, że już od pierwszego dnia okna transferowego szejkowie rzucą się, by wzmacniać skład. Na razie nic takiego nie miało miejsca. Z wypożyczenia wrócili Apono, Ivan Gonzalez, Sandro, Xavi Torres i Edinho (ten ostatni został już odesłany do Academiki Coimbra) i to tyle, jeśli chodzi o transfery do klubu. Z ekipą pożegnali się van Nistelrooy (zakończenie kariery), oraz Javi Lopez i Helder Rosario (koniec kontraktu).
Bida, prawda? No bida, ale co robić, kiedy właściciele wystawiają czeki bez pokrycia, zalegają z wypłatami i zachowują się, jakby im na klubie wcale nie zależało? Fernando Hierro, dotychczas rządzący klubem w imieniu arabskich szejków, parę miesięcy temu powiedział „dość!” i sobie poszedł. Ostatnio nastąpił przełom. Na jednym z portali społecznościowych Abdullah Al Thani niespodziewanie zdecydował się odpowiedzieć fanowi Malagi pytającemu, kiedy można spodziewać się transferów. Miliarder odpisał krótko „muy pronto”, „lada chwila”. Nikogo takie zapewnienia nie przekonały. Karuzela nazwisk ciągle się kręci, ale szumu jest mniej niż jeszcze parę miesięcy temu. Działacze „Los Boquerones” szukają przede wszystkim środkowych pomocników i wysuniętego napastnika. Bardzo możliwe, że do skutku dojdzie transfer Borjy Valero (chociaż do walki o zakontraktowanie madrytczyka włączyło się też Atletico). Niektórzy twierdzą, że razem z nim do Andaluzji przeniesie się Bruno Soriano, ale defensywny pomocnik już kilka razy powtarzał, że jeśli opuści Villarreal, to tylko na rzecz klubu z absolutnej czołówki (czytaj: Real albo „Barca”). Jeśli chodzi o atak, to mamy jednego głównego kandydata – Alvaro Negredo. Wychowanek Rayo chętnie zagrałby w Lidze Mistrzów. Sevilla mu tego nie zapewni, Malaga tak. Na razie prezes „Los Nervionenses” z właściwą sobie klasą twierdzi, że prędzej zdechnie, niż zezwoli na sprzedaż „El Tiburona”. Pewnie ton zmieni dopiero wtedy, gdy na jego biurku jakiś szejk postawi walizkę z pieniędzmi.
Przyszli: nikt. Odeszli: van Nistelrooy, Helder Rosario, Javi Lopez, Edinho.
Kolejna część – pozostałe drużyny górnej połowy tabeli – już wkrótce!
Okno transferowe dopiero się otworzyło, a na hiszpańskich boiskach doszło już do kilku ciekawych przetasowań. Przedstawiamy Wam pierwszą część podsumowania dotychczasowych ruchów na piłkarskim rynku, okraszoną sporą dawką plotek, spekulacji i naszych niemądrych wymysłów.
Real Madryt
Mistrz Hiszpanii na razie nikogo nie kupił ani nikogo nie sprzedał. Potwierdzają się słowa Jose Mourinho (i Aitora Karanki) – projekt „Królewskich” jest praktycznie doskonały, nie jest potrzebna żadna rewolucja, jedynie kilka drobnych korekt, prawdopodobnie niemających wpływu na kształt wyjściowej jedenastki. Teoretycznie na pierwszym treningu pretemporady powinni pojawić się trzej piłkarze przebywający ostatnio na wypożyczeniu. W praktyce wiadomo, że Pedro Leon jest znowu zawodnikiem Getafe, Fernando Gago czeka tylko na to, żeby Florentino Perez obniżył cenę i pozwolił mu odejść za sumę oscylującą wokół dwóch milionów euro (nowy Redondo…), a o Roystonie Drenthe nie wiadomo nic poza tym, że w Madrycie prędzej na lewej obronie wystawiono by prezesa Barcelony niż holenderskiego rapera dorabiającego graniem w piłkę.
Luka Modrić (fot. skysports.com)
Wydaje się, że pierwszym letnim transferem Jose Mourinho będzie Luka Modrić. Na poparcie tej tezy mamy całkiem sporo argumentów. Po pierwsze, Luka nie chce już grać w Tottenhamie, marzy mu się Liga Mistrzów. Po drugie, trener „Kogutów” powiedział niedawno, że gwiazdor jego zespołu jest na wylocie i raczej nie uda się go zatrzymać. Po trzecie, Madryt jest jedynym klubem na poważnie zainteresowanym usługami Chorwata. Po czwarte, Kaka nagle bardzo intensywnie zaczął szukać nowego pracodawcy. Po piąte wreszcie, Modrić jest graczem idealnie pasującym do filozofii Mourinho, idealnie łatającym dziurę, jaka obecnie zieje w środku pomocy za każdym razem, gdy baskijski bóg Xabi Alonso uznaje, że chce odpocząć. Luce – jeśli transfer dojdzie do skutku – bardzo trudno będzie wywalczyć miejsce w wyjściowym składzie, ale blondwłosego pomocnika pewnie to nie martwi. On doskonale zna starą piłkarską prawdę mówiącą, że pociąg z napisem „Real Madryt” przyjeżdża tylko raz. Jeśli nie wsiądzie teraz, nie wsiądzie nigdy. I będzie miał do siebie pretensje do końca życia. Madryckie media zgodnie twierdzą, że od nowego sezonu do składu pierwszej drużyny włączony zostanie Alvaro Morata. 20-letni snajper miałby być zmiennikiem dla skrzydłowych i napastników. Z tym niby-transferem jest taki problem, że brakuje mu logiki. Jeśli Mourinho chciałby dobrego napastnika ze szkółki, wziąłby Joselu, który w poprzednim sezonie do siatki trafiał wyraźnie częściej. Jeśli chciałby zawodnika z największymi możliwościami, wziąłby Jesego, którego talent już teraz pozwoliłby mu grać 20-30 minut w każdym meczu „Los Merengues”. No ale pamiętajmy, że logika nie jest mocną stroną działaczy klubu z Santiago Bernabeu. Nie ma na świecie drugiej ekipy, która przez rok desperacko szukałaby gracza na jakąś pozycję, a gdy okazałoby się, że taki gracz występuje w drużynie rezerw, sprzedała go bez zastanowienia do klubu z innej ligi. Właśnie tak biali rycerze z Madrytu postąpili z Danim Carvajalem, od paru dni nowym prawym obrońcą Bayeru Leverkusen. Smaczku całej transakcji dodaje fakt, że niemieckiej ekipie usługi Hiszpana zachwalał sam Jose Mourinho, twierdząc, że ze świecą szukać równie zdolnego obrońcy. A przecież sam Portugalczyk młodzianowi nie dał nawet jednej szansy na grę, nawet minuty w meczu z beniaminkiem, nawet paru sekund z trzecioligowcem w Pucharze Króla.
Przyszli: nikt. Odeszli: Pedro Leon.
FC Barcelona
Najważniejszym letnim transferem Barcelony jest oczywiście Tito Vilanova. Dotychczasowy asystent Pepa Guardioli już za nieco ponad miesiąc przejdzie najtrudniejszy test w życiu. W ciągu dziesięciu miesięcy wyczerpującego sezonu zostanie poddany osądowi, świat przyklei mu łatkę. Łatki są dwie: „nowy Guardiola” albo „niewypał”. Jeśli Katalończycy niczego nie wygrają, głowa Tito poleci i pewnie biedakowi parę miesięcy zajmie odnalezienie jej. Vilanova ma to szczęście, że cieszy się absolutnym poparciem lokalnej prasy. Jeszcze w czasie poprzedniego sezonu „Mundo Deportivo” i „Sport” rozpoczęły kampanię mającą na celu przypisanie jak największej ilości zasług Guardioli Vilanovie. Podobno to właśnie on zdecydował o cofnięciu Messiego, podobno to on odpowiada za wszelkie zmiany taktyczne. Nie wierzymy w to wcale a wcale, ale rozumiemy oba dzienniki – umarł król, nich żyje król, prawda? Jeśli chodzi o transfery, to Tito wyznaje prostą zasadę: jeśli ktoś nie jest absolutnie zmotywowany, żeby w Barcelonie zostać/do Barcelony przyjść, nikt nie będzie go błagał. Jedynym potwierdzonym transferem „Blaugrany” jest Jordi Alba. Malutki Katalończyk doskonale wpisuje się w politykę Vilanovy. Już parę miesięcy temu powiedział swojemu agentowi coś w rodzaju „słuchaj, zaraz zaczyna się Euro. Nie chcę słyszeć żadnych informacji transferowych. Po prostu zrób tak, żebym był piłkarzem Barcelony”. I posłuszny agent tak zrobił. Jeszcze w czasie turnieju ogłoszono zawarcie porozumienia. Nie było to trudne, biorąc pod uwagę to, że lewy obrońca nawet umowę z Valencią miał skonstruowaną w ten sposób, że ewentualne zaloty ze strony klubu z Camp Nou traktowane były inaczej niż zakusy innych drużyn. Transfer Alby sprawił, że Vilanova ma jedenastkę pozbawioną wad. Ławka rezerwowych pozostawia wiele do życzenia, ale pierwszy skład na papierze jest tak mocny, że ja – piszący ten artykuł – aż trzęsę się ze strachu. Jeśli Puyol będzie zdrowy, Gran Derbi będą jak zderzenie dwóch rozpędzonych pociągów wiozących materiały wybuchowe.
A jeśli Puyol zdrowy nie będzie, to Barcelona niczego nie wygra. Nie można czegoś wygrać, mając do dyspozycji jednego, niezbyt pewnego zresztą, stopera. „El Jeficito” Mascherano to wymiatacz najwyższej klasy, Busquets w obronie też daje radę, ale ile razy można stawiać przed bramkarzem bocznych defensorów, defensywnych pomocników i innych ludzi mających w idealnym świecie inne zadania? Tito na samym początku pracy na stanowisku pierwszego trenera rzucił parę nazwisk – Thiago Silva, David Luiz, Jan Vertonghen – a ludzie odpowiedzialni za transfery ruszyli do pracy. Szybko okazało się, że pierwszy z piłkarzy nie zostanie sprzedany za mniej niż 50 milionów („Barca” dawała 35), drugi nie ma nawet zamiaru rozpoczynać negocjacji, a trzeci po bliższym przyjrzeniu się okazał się zawodnikiem jednak za słabym. Obrazu desperacji w obozie Barcelony dopełniają plotki mówiące, że Katalończycy delikatnie sondują możliwość wyciągnięcia z Realu Madryt Raula Albiola. Florentino Perez zareagował na te wszystkie plotki w swoim stylu – z dnia na dzień położył wychowankowi Valencii na stole nowy, obowiązujący do 2017 roku kontrakt. Wydaje się Wam, że takie plotki to już szczyt wszystkiego? Nic z tych rzeczy. Podobno kolejnym celem Vilanovy stał się Jordi Amat, rezerwowy stoper Espanyolu. Bogatsza z barcelońskich drużyn chciałaby podkupić wychowanka „Los Pericos”, umieścić go w drużynie rezerw i w miarę regularnie powoływać na mecze pierwszej ekipy. Wiecie, Jordi Amat może i talent ma, ale na razie umiejętnościami nie grzeszy. Jeśli ktoś taki znajduje się w kręgu zainteresowań najlepszej drużyny świata, to znaczy, że ten świat jest zły. Z Barcelony odeszło dwóch zawodników. Pierwszym z nich jest legendarny już Henrique, jeden z największych niewypałów transferowych w historii klubu, drugim – Seydou Keita, podobno człowiek tak dobry, tak sympatyczny, skromny i pracowity, jak to tylko możliwe. Ulubieniec Pepa Guardioli postanowił dorobić sobie trochę do emerytury, grając na boiskach ligi chińskiej. Plan Malijczyka jest taki, żeby jeszcze ze trzy lata pokopać piłkę, a potem razem z rodziną wrócić do Katalonii, gdzie Keita planuje osiąść na stałe i dożyc starości, spotykając się z byłymi boiskowym kolegami i tylko od czasu do czasu wracając do ojczyzny, by wybudować jeden albo dwa szpitale.
Andres Guardado, Deportivo (fot. deportivo-la-coruna.com)
Działacze klubu z Mestalla pewnie z mieszanymi uczuciami oglądali finał mistrzostw Europy. Niby miło, że trzech byłych zawodników Valencii strzeliło gole, ale z drugiej strony ileż słodziej by smakowały te trafienia, gdyby genialny tercet po ich zanotowaniu spakował się i wrócił do Lewantu? No ale takie już życie „Los Ches”. Najlepsi odchodzą. Skoro już jesteśmy przy odchodzeniu najlepszych, to na myśl przychodzi od razu Unai Emery. Żartowałem, Bask jest ostatnim skojarzeniem, jakie człowiek może mieć ze słowem „najlepszy”. Ale fakt faktem, trener w Valencii się zmienił. Dotychczasowy przywódca ku uciesze kibiców uciekł do Rosji, a jego miejsce zajął młody, niedoświadczony jeszcze Mauricio Pellegrino. Włodarze klubu z nietoperzem w herbie chcą mieć swojego Guardiolę. Uda się? Nie mamy zielonego pojęcia. O ile trener jest jedną wielką niewiadomą, to sprowadzeni piłkarze w komplecie powinni okazać się trafionymi transakcjami. Joao Pereira rozegrał w barwach Portugalii naprawdę świetne Euro. Gdyby Valencia nie kupiła go przed turniejem, pewnie teraz musiałaby zapłacić sporo więcej. Defensor powinien sprawić, że prawa strona obrony klubu z Mestalla nie będzie jedną wielką dziurą. Drugi transfer jest być może jeszcze ciekawszy. Z Deportivo udało się wyciągnąć Andresa Guardado. Meksykanin po sezonie gry na zapleczu Primera Division ma taką chęć do grania o najwyższe cele, że pewnie nikt nie zdziwi się, jeśli będzie on czołowym skrzydłowym La Liga. Trzecim i jak na razie ostatnim wzmocnieniem Valencii jest Jonathan Viera, który do Lewantu przeniósł się z Las Palmas. Młody napastnik nie będzie miał problemu z siedzeniem na ławce, a gdy już dostanie od Pellegrino jakąś szansę, to pewnie stanie na głowie, żeby ją wykorzystać w stu procentach. Media na razie na ten temat milczą, ale bardzo prawdopodobne jest przeniesienie Paco Alcacera z ekipy rezerw Valencii do pierwszej drużyny. 19-letni snajper już od dwóch lat swoją grą pokazuje, że zasługuje na szansę. Młodzian przebywa obecnie na mistrzostwach Europy U-19, gdzie dosłownie kilka dni temu zdobył gola turnieju. Stawką spotkania był awans do półfinału czempionatu, a ten chłopak jak gdyby nigdy nic uderzył z czuba w samo okienko. Z 25. metra. Ładne to było.
Wśród zawodników opuszczających Mestalla na pierwszy plan wysuwa się Aritz Aduriz. Bask był doskonałym zmiennikiem dla Roberto Soldado, ale z czasem zaczął czuć się trochę niedoceniany – nawet wtedy, gdy grał dobrze, nie miał szans na pierwszy skład. Żeby polepszyć swoją sytuację, najlepiej grający głową zawodnik Primera Division wrócił do Bilbao, by pod okiem Marcelo Bielsy rozpocząć ostatni etap swojej kariery. Ciekawe jest to, że zaraz po transferze Joao Pereiry Valencia rozwiązała umowy z dwoma dotychczasowymi prawymi obrońcami. Bruno Saltor przeniósł się do Brighton, a Miguel ciągle szuka klubu. Na miejscu trenera Pellegrino nie ufalibyśmy Barraganowi, on nie wygląda na człowieka zdolnego do bycia zmiennikiem w klubie klasy „Los Ches”. Szeregi Valencii opuścili również Maduro (przeszedł do Sevilli), Dealbert (przeszedł do Kubania Krasnodar), Michel (ten najmniej znany Michel La Liga, do Levante), Topal (do Fenerbahce) i oczywiście Alba do Barcelony. Poza tym z wypożyczenia do Getafe nie wrócił Miguel Moya, któremu w podmadryckiej mieścinie spodobało się tak bardzo, że nie ma zamiaru się z niej ruszać.
Przyszli: Mauricio Pellegrino, Joao Pereira, Andres Guardado, Jonathan Viera. Odeszli: Unai Emery, Miguel Brito, Bruno Saltor, Angel Dealbert, Hedwiges Maduro, Michel Herrero, Jordi Alba, Mehmet Topal, Miguel Moya.
Malaga CF
Miguel Brito, Valencia (fot. as.com)
Na koniec najbardziej arabska z hiszpańskich drużyn. Rządzona przez ród Al Thanich Malaga wywalczyła prawo gry w eliminacjach Ligi Mistrzów, więc wszyscy spodziewali się, że już od pierwszego dnia okna transferowego szejkowie rzucą się, by wzmacniać skład. Na razie nic takiego nie miało miejsca. Z wypożyczenia wrócili Apono, Ivan Gonzalez, Sandro, Xavi Torres i Edinho (ten ostatni został już odesłany do Academiki Coimbra) i to tyle, jeśli chodzi o transfery do klubu. Z ekipą pożegnali się van Nistelrooy (zakończenie kariery), oraz Javi Lopez i Helder Rosario (koniec kontraktu).
Bida, prawda? No bida, ale co robić, kiedy właściciele wystawiają czeki bez pokrycia, zalegają z wypłatami i zachowują się, jakby im na klubie wcale nie zależało? Fernando Hierro, dotychczas rządzący klubem w imieniu arabskich szejków, parę miesięcy temu powiedział „dość!” i sobie poszedł. Ostatnio nastąpił przełom. Na jednym z portali społecznościowych Abdullah Al Thani niespodziewanie zdecydował się odpowiedzieć fanowi Malagi pytającemu, kiedy można spodziewać się transferów. Miliarder odpisał krótko „muy pronto”, „lada chwila”. Nikogo takie zapewnienia nie przekonały. Karuzela nazwisk ciągle się kręci, ale szumu jest mniej niż jeszcze parę miesięcy temu. Działacze „Los Boquerones” szukają przede wszystkim środkowych pomocników i wysuniętego napastnika. Bardzo możliwe, że do skutku dojdzie transfer Borjy Valero (chociaż do walki o zakontraktowanie madrytczyka włączyło się też Atletico). Niektórzy twierdzą, że razem z nim do Andaluzji przeniesie się Bruno Soriano, ale defensywny pomocnik już kilka razy powtarzał, że jeśli opuści Villarreal, to tylko na rzecz klubu z absolutnej czołówki (czytaj: Real albo „Barca”). Jeśli chodzi o atak, to mamy jednego głównego kandydata – Alvaro Negredo. Wychowanek Rayo chętnie zagrałby w Lidze Mistrzów. Sevilla mu tego nie zapewni, Malaga tak. Na razie prezes „Los Nervionenses” z właściwą sobie klasą twierdzi, że prędzej zdechnie, niż zezwoli na sprzedaż „El Tiburona”. Pewnie ton zmieni dopiero wtedy, gdy na jego biurku jakiś szejk postawi walizkę z pieniędzmi.
Przyszli: nikt. Odeszli: van Nistelrooy, Helder Rosario, Javi Lopez, Edinho.
Kolejna część – pozostałe drużyny górnej połowy tabeli – już wkrótce!
Komentarze17
S
szwajc1212
Brukowce co chwilę tworzą nową rzeczywistość i
jak widać trudno się w tym wszystkim połapać .
Jeśli chodzi o Alvaro Moratę to chłopak miał
obiecany profesjonalny kontrakt już sezon wcześniej
tylko Mourinho zdecydował się go poprosić o pomoc
chłopakom z Castilli jeszcze jeden sezon (
Portugalczyk zapowiadał to na konferencji dawno temu
) . Dani Carvajal był typowany przez Marcę na
kandydata do pierwszego składu ale chyba tylko przez
nich i to chyba po to aby zasiać ferment .Teraz na
zmiennika Alvaro Arbeloi typują Lassa i jak się
jednak okaże że Real zakontraktuje kogoś na prawą
obronę znowu w tym wszystkim logiki nie będzie .
Jose zostaje pomimo licznych ofert transferowych i
młodzian będzie miał okazję się sprawdzać na
boiskach Segunda Division . Joselu ma dwadzieścia
dwa lata i dla niego to dobry moment na transfer bo
gra w rezerwach w tym wieku to nie jest szczyt
marzeń dla zawodnika . Awans do wyższej fazy
rozgrywek będzie dawał lepsze owoce w postaci
zawodników i trzeba tu docenić ogromny progres
drużyn na KAŻDYM szczeblu szkoleniowym w RM . No
koniec napisze moje ulubione zdanie bo jak wiadomo
Real zdobył sto punków w lidze i sto dwadzieścia
jeden bramek heh ale gdzie jest Sahin ;P ?
ps codziennie się modle o transfer Modrića do Realu
hehe
~F
~Arsenal Fan
Lol :)
~
~Biker
Duzo dobrych dni i powodzenia w azjatyckiej lidze dla
Seydou Keity. Pare lat w Barcelonie , zawsze wierny
reprezentacji Mali i anty-gwiazdor. Teraz tylko na
pucharze narodow afryki mozna bedzie go poogladac. Za
to w tych Chinach zarobi i mocno wspomoze rodakow.
~
~Kacper
Myślę, że z tych klubów, które tu zostały
wymienione najbardziej na rynku transferowym
zaszaleje Malaga.
S
szwajc1212
Najwięcej wyda Barcelona .
~
~HASAN
Siemka !
Nurtuje mnie pytanie skąd masz pewność że
blaugrana wyda najwięcej? Wiesz coś czego ja nie
wiem ;)
S
szwajc1212
To żaden atak kolego ;). Malaga nie jest
niewypłacalna ostatnio i miała z tym spore problemy
. Pozostaje Real oraz Barcelona a tutaj mam
przeczucie że więcej wzmocnień potrzebuje
właśnie „blaugrana” . Już kupili Albę za około
14 milionów a jeszcze może kogoś w miejsce Seydou
i pozycja stopera . Czytałem gdzieś że Tito myśli
o pozycji nowego napastnika na środek bo zawodników
tam większość jest bardzo niskich . Jeszcze
dochodzi fakt że Sandro Rosell będzie chciał
wyposażyć nowego trenera klasowymi zawodnikami i
obserwacja polityki w ostatnich latach Barcelony
która mruga okiem że jest kryzys a np taki Alexis
Sanchez wyniesie barcę w sumie około 37 milionów
euro ( w umowie jest zapis że jak się sprawdzi to
będzie dopłata ). Mam nadzieję że pasjonat ligi
Hiszpańskiej pan Dyga zrobi podsumowanie kwot
wydanych przez kluby na koniec okienka to
zweryfikujemy moje domysły . Mi wydatki Barcelony
osobiście nie przeszkadzają tylko przypuszczam że
wydadzą najwięcej . Pozdrawiam ciebie i małego
fana Realu :).
~
~HASAN
Chyba jestem źle poinformowany. Nie wiedziałem że
jesteśmy w stanie wojny ;)
Paradoksalnie możesz przyjacielu (Ty kibic
Królewskich) mieć racje. Jednak ja powątpiewam w
doniesienia prasowe,nawet te z własnego obozu. Jak
wiesz mam własne zdanie jeśli chodzi o polityke
transferową,choć przyznaje że Tito zweryfikował w
pewnej mierze moje poglądy. Tylko że jeszcze nie
wiem jak.
P.S Nie pytałem wcześniej,łowy na gwiazdy
udane?
P.S Młody dostał dres Realu(co prawda z zeszłego
sezonu ale orginał). Wiecznie mi teraz w nim
paraduje.
P.S Młodzi Hiszpanie są w finale U-19
S
szwajc1212
Relacje pomiędzy Realem a Barceloną można
określić mianem pokoju z widokiem na wojnę ;).
Jeśli chodzi o doniesienia medialne to też mam do
tego duży dystans tylko najbardziej mogę
weryfikować ich prawdziwość jeśli chodzi o Real
dlatego że uważnie wczytuję się w zdanie Pereza i
Mourinho . Jeśli można zapytać to jakie poglądy
zweryfikował trener ? Albo co mówił o potrzebach
barcy sam zainteresowany ? Ja bazuje tylko na
doniesieniach prasowych ale też zawsze się w to
wkradają własne przemyślenia i jakaś tam analiza
sytuacji . Nie czytałem żadnego wywiadu z Tito to
trudno mi ocenić jego poglądy ale Rosella
zdążyłem już poznać . Oryginalny dres Realu ?
Proszę proszę :). Synek pewnie zadowolony i w
rodzinie „HASANÓW” w trakcie superpucharu zapowiada
się niezłe kibicowanie :D. Na koniec przypomnę o
pytaniach co do poglądów Vilanovy na pozycje do
obsadzenia no może poza lewą obroną bo tu już
transfer jest .
~
~HASAN
Z Vilanovą to ciężka sprawa. Narazie
najistotniejsze jest to że nie posiada mocnej
pozycji w samym klubie. Ma ogromne poparcie w postaci
nas kibiców(akurat ja jestem umiarkowanym
zwolennikiem) i prasy. Ja,mimo wszystk postrzegam
go,narazie,jako „człowieka” Sandro. Wraz z
odejściem Guardioli prezes zyskał większą
„samowole”. To nie jest tak że nie wierze w Tito ale
puki co facet sie nie wychyla a żeby w klubie było
dobrze musi być zachowana równowaga. Narazie
przewage zyskał Sandro. A mam pewne obawy co do
zapędów dyktatorskich obecnego sternika klubu z
Camp Nou.
Co do transferów Tito to rzecz tak wygląda. Trzon
drużyny pozostaje bez zmian. Puyol, Xavi, Iniesta,
Pique, Buspuets, Villa to podstawa. Pedro, Sanchez,
Alves są „bezpieczni” no i teraz jeszcze Alba. Mówi
sie o środkowym obrońcy ale wiem z doświadczenia
że Barca zakupy robi najczęściej pod koniec
transferowego okna. Zakontraktowano sporo młodych z
własnej szkółki( Bartra,Sergi Roberto,Montoya,Dos
Santos),co mnie bardzo cieszy. Wszyscy wiedzą o
zakusach na zawodnika z kraju Basków ale ja nie do
końca jestem przekonany czy to właściwy ruch. I
nie chodzi tu o pieniądze. Podoba mi sie równierz
jego pomysł by ograniczyć światowe turne na rzecz
gry z europejskimi drużynami.
Żeby nie było tak różowo to jestem dużym
sceptykiem jeśli chodzi o plany pozbyciu sie
Ibrahima. To uniwersalny gracz,chciałbym by został.
No i doszedł jeszcze „milański” problem. Milan ma
jakąś opsesje na punkcie Thiago a teraz po
odejściu Seedorfa i sprzedaży Ibry i Silvy mają
mocną pozycje i potrzeby.
P.S Młody to mój bratanek
H
Hambek
Na początek zaznaczę, że nie jest to atak i
demonizowanie autora tekstu.
Może po prostu mam tak, że jak się w coś
interesującego wczytam to podwójnie zwracam uwagę
na błędy, które przynajmniej mnie trochę
drażnią.
Nie jestem fanem Barcelony, ale kilka twierdzeń jest
błędnych na temat Blaugrany.
„A jeśli Puyol zdrowy nie będzie, to Barcelona
niczego nie wygra”- no tak bez Puyola Barcelona nie
ma szans. To co Hiszpania tez miała nie wygrać, bo
Pique to niesamowicie nie pewny obrońca. Ludzie
ktoś się z tym zgodzi ? Bo wychodzi na to, ze
Barcelona jest uzależniona od Puyola- „Tarzan” musi
grać.
„Transfer Alby sprawił, że Vilanova ma jedenastkę
pozbawioną wad”- a przepraszam Victor Valdes to
mocny punkt, tak ?
„Ławka rezerwowych pozostawia wiele do życzenia”-
aż mi się nie chce tego komentować.
„Stawką spotkania był awans do półfinału
czempionatu, a ten chłopak jak gdyby nigdy nic
uderzył z czuba w samo okienko. Z 25. metra. Ładne
to było”- Chyba oglądaliśmy inny mecz, bo Paco
strzelił bramkę prostym podbiciem. A jedyne co jest
ok, to fakt, że bramka była niesamowita.
P.S- Wczoraj Paco dołożył kolejną bramkę tym
razem w meczu o finał.
Przy jego umiejętnościach w tej kadrze wcale nie
jest jednym z wyróżniających się piłkarzy. Dużo
by mówić, ale przynajmniej na mnie lepsze wrażenie
robią szczególnie: Jesse, Olivier Torres, Gerard
Delulofeu i Denis Suarez.
H
Hambek
Dlaczego w piłkarzach, którzy opuścili Madryt nie
ma Altintopa ?
I co jest z Pablo Sarabią bo ja nie orientuje sie w
jego temacie. Już odszedł definitywnie go Getafe,
czy to ciągle wypożyczenie ?
Żeby nie było, że jestem tylko na nie.
Mou z Carvajalem zrobił podobnie jak z Canalesem,
mało szansy na grę albo w ogóle. To mi sie
strasznie u niego nie podoba, ale to „The Special
One”.
Również zgoda co do Malagi i oceny Modricia, który
też według mnie idealnie pasuje „Królewskim”.
A największe brawa za ocenę postawy Antonio
Barragana. Gość jest tak słaby, że w Ekstraklasie
miałby kłopoty (może troche przegiąłem). Żeby
historia się nie powtórzyła, bo ten szerzej
nieznany Vieira, tez przychodzi z niższej klasy
rozgrywkowej i jest zagadką.
P.S- napisałem Delulofeu, a powinno być Deulofeu.
~
~!!!
Szwajc nie chce nic mówić ,ale myśle jednak ,że w
Malagdze pieniedzy nie brak :)
Ah i Hmabek też mi się podobała gra tych piłkarzy
i nurtuje mnie pytanie czemu jeszcze Jesse nie
gra…
No cóż.. Ja mam nadzieję ,że Malaga pokusi się o
trio z Dortmundu + jakiegoś dobrego stopera …
może Hoewdesa ,albo Suboticia ..
S
szwajc1212
Jeśli chodzi o Martineza to chyba powiedział że
nie wyobraża sobie siebie w Barcelonie . Z tego co
cię znam to podobnie jak jak interesujesz się
strukturami klubu i pewnymi cechami osobowości
liderów . Tito wygląda mi na skromnego człowieka
ale raczej sobie nie pozwoli prezesowi wejść na
głowę . Ważne dla niego żeby nikogo nie udawał i
pozostał sobą . Rosella nie trawię pewnie z
trochę innych powodów niż ty ale o brak jego
reelekcji jestem spokojny ( pisząc prościej to
pogonią go nie długo ). Co do Alcantary i Ibrahima
Afellaya to tez bym się ich nie pozbywał na miejscu
Barcy .
ps sorki za pomyłkę i przekaż bratu że dobrze
wychowuje syna :))
~
~HASAN
Nie ma sprawy,jest ich dwóch. Młodszy to realowiec
a starszy to barcelonista więc równowaga jest
zachowana ;)
A wracając do tematu to jeśli pamiętasz naszą
dyskusje o Cruyffie,Guardioli i Rosellu to wiesz jaki
mam pogląd na te sprawy. Teraz niestety zauważam
pewne ruchy Rosella które potwierdzają moje obawy z
tamtej dyskusji. Mając kontakt z hiszpańskimi
socios zdaje sobie sprawe że Sandro już rozpoczoł
gre o stołek prezesa na następną kadencje i nie
będzie przebierał w środkach.
S
szwajc1212
Fajnie że chłopaki interesują się futbolem :)
.
Pamiętam co pisaliśmy i tak na moje przeczucie
Sandro pożegna się ze stołkiem przy następnej
okazji . To nie mój problem ale tak właśnie
myślę .
~
~HASAN
Tu nie chodzi o to czy mu sie uda czy też pójdzie
do diabła ale o to w jakim stylu to zrobi.
