Kto sięgnie po Puchar Świata?

W samolocie lecącym wraz z brazylijskimi piłkarzami na mundial nie znalazło się miejsca dla Ronaldinho, Pato czy Adriano. Zawodników, którzy w ostatnim czasie spisywali się znakomicie w swoich ligach. Decyzja Carlosa Dungi wywołała spore kontrowersje wśród kibiców „Canarinhos”. Jednak selekcjoner ma własną wizję i się jej trzyma. Już niejednokrotnie dowiódł, że warto mu zaufać. W zeszłym roku w bardzo dobrym stylu wygrał Puchar Konfederacji, a w eliminacjach w Ameryce Południowej nie miał sobie równych. Ponadto Brazylia to zespół, który na mistrzostwa świata potrafi się maksymalnie zmobilizować i gra na nich porywająco. Rozgrywającym będzie Kaka, a więc piłkarz, który pragnie na turnieju potwierdzić swoją maestrię. W ataku niepodważalne miejsce ma Luis Fabiano. Gracz Sevilli nie ma może takiej charyzmy jak Ronaldo, ale już nieraz pokazał, że do siatki trafiać potrafi. Najmocniej prezentuje się jednak defensywa „Canarinhos”. Carlos Dunga na obronie może przebierać w takich nazwiskach, jak Lucio, Dani Alves, Juan, Maicon, Michael Bastos czy Thiago Silva. Silna linia defensywna oraz solidny atak może dać Brazylijczykom szósty tytuł mistrza świata. Ponadto stoi za nimi historia. „Canarinhos” cztery z pięciu Pucharów Świata zdobyli poza Starym Kontynentem. Jednak z drugiej strony, zwycięzca Pucharu Konfederacji nigdy w następnym roku nie sięgnął po najcenniejsze trofeum piłkarskie.

Skoro historia przeszkadza dwóm wyżej przedstawionym kandydatom, to może laur należy przyznać Argentyńczykom. Oni też swoje mistrzostwa świata wygrywali poza Europą, a rok temu nawet nie uczestniczyli w „małym mundialu”. Co zatem może stać na przeszkodzie reprezentantom kraju srebra? Sam bóg w namacalnej postaci. Mowa oczywiście o Diego Maradonie, który pełni funkcję selekcjonera. Już same jego nominacje wywołały publiczną dyskusję. „Boski” postanowił pozostawić w domu Estebana Cambiasso oraz Javiera Zanettiego, czyli zdobywców tegorocznej Ligi Mistrzów. Wiadomo jednak, że Maradona przy powołaniach kieruje się swoimi sympatiami i antypatiami, a wyżej wymienieni panowie nie cieszą się dobrą marką u „Dieguito”. Mimo to kadra argentyńska i tak prezentuje się okazale. Szczególnie w ataku, gdzie paradoksalnie dysponuje większą siłą ognia niż jej odwieczni rywale Brazylijczycy. Maradona do wyboru ma: Messiego, Milito, Higuaina, Teveza, Aguero oraz Martina Palermo. Są to czołowi strzelcy w swoich ligach i jeśli zsumować ich gole z tego sezonu, to ich liczba wyniesie 127. Nigdy w historii „Albicelestes” nie wysyłało na mundial tak „rozstrzelanych” napastników. Trochę gorzej jest w linii obronnej. Maradona sam sobie ograniczył pole manewru, nie powołując choćby wspomnianego Zanettiego. Trzon tej formacji stanowić będzie nieobliczalna dwójka Demichelis – Samuel. W bramce prawdopodobnie stanie Sergio Romero, który nie zalicza się do najpewniejszych na swojej pozycji. Przekleństwem, a jednocześnie szczęściem Argentyńczyków może stać się nieobliczalność Maradony. Z nim na ławce może się wszystko wydarzyć. „Albicelestes” może zostać mistrzem świata lub odpaść z turnieju już po fazie grupowej.

Wygłodniałe lwy z Wysp Brytyjskich już 46 lat czekają na Puchar Świata i doczekać się nie mogą. Selekcjoner Fabio Capello obiecuje, że w tym roku spełni marzenia wszystkich Anglików. Argumentów Włoch ma sporo. W eliminacjach jego zespół grał tak, że chwilami ocierał się o geniusz. Niedowiarków odsyłam do archiwów z meczami przeciwko Chorwacji. Capello poukładał tę drużynę, a co najważniejsze wniósł w nią zaostrzoną dyscyplinę. O dziwo niesforne angielskie gwiazdy znakomicie się wkomponowały w pomysł selekcjonera. Atmosferę wokół kadry popsuły skandale obyczajowe z udziałem Terry’ego, a także Ashleya Cole’a. Morale upadły po kontuzji Davida Beckhama, która wyeliminowała go z udziału w imprezie. Jednak Capello zdaje się nad wszystkim panować i na turnieju prawdopodobnie zobaczymy bardzo silną drużynę.

W tej wyliczance nie możemy zapomnieć o Włochach i Niemcach. Oba zespoły są jakby nieco z boku tej czwórki największych faworytów. „Squadrra Azzurra” opiera się na mistrzach świata sprzed czterech lat. Marcello Lippi wciąż w roli rozgrywającego widzi Andreę Pirlo, a pewne miejsce w obronie ma Fabio Cannavaro. Obaj panowie ostatniego sezonu Serie A miło wspominać nie będą. Włosi jednak mogą pochwalić się silną linią ofensywną. Antonio Di Natale czy Giampaolo Pazzini w ostatnich tygodniach prezentowali się wyśmienicie i niewykluczone, że to oni będą odgrywać pierwsze skrzypce w reprezentacji. Ponadto Lippi wie, jak smakuje mistrzostwo świata i wie, jak po nie sięgnąć. Jego osoba może być motorem napędowym nieco podstarzałej drużyny. Niemcy z kolei mają problemy natury zdrowotnej. Na kilka tygodni przed turniejem z kadry wypadł Michael Ballack. To nie tylko świetny zawodnik, ale również charyzmatyczny kapitan zespołu. W środku pola partnerować mu miał Simon Rolfes, ale jego też wyeliminowała kontuzja. Joachim Loew problem ma również z obsadą bramki. Jeszcze rok temu sytuacja była klarowna. Pierwszy bramkarz to Robert Enke, drugi Rene Adler. Tragiczna śmierć bramkarza Hannoveru oraz uraz golkipera Bayeru postawiły selekcjonera w patowym położeniu. Jednak Niemcy słyną z kopalni bramkarskich talentów, czego dowodem jest Michael Neuer, kreowany na numer jeden. Sęk w tym, że w ostatnich latach nasi zachodni sąsiedzi swoje sukcesy zawdzięczali doświadczonym golkiperom, a takim na pewno nie jest gracz Schalke. Pomni legendarnego zdania wypowiedzianego przez Garego Linekera, jesteśmy zmuszeni stawiać Niemców w roli faworytów.

Nie zapominajmy o reprezentacjach Holandii i Francji. „Oranje” w ostatnich wielkich imprezach mieli problemy ze stabilizacją formy. Po świetnej fazie grupowej przychodziła słabsza finałowa. Selekcjoner Bert Van Marvijk musi rozłożyć siły fizyczne oraz mentalne w taki sposób, aby starczyło ich do samego finału, na który Holendrów na pewno stać. „Trójkolorowi” do mundialu zakwalifikowali się w kontrowersyjnych okolicznościach. Zagranie Thierry’ego Henry’ego spowodowało, że wielu kibiców okrzyknęło Francję moralnie przegraną. Wciąż wokół „Les Blues” wisi ta otoczka skandalu, a to są idealne warunki pracy dla Raymonda Domenecha. Selekcjoner już cztery lata temu walczył z mediami przed imprezą, z której wrócił ze srebrnym medalem. Francja AD 2010 słynie z nieobliczalnych rozgrywających, którzy mogą wykreować się na gwiazdy z najwyższej półki.

Miejsce rozgrywania mundialu jest dość egzotyczne, a więc może ono sprawi, że dojdzie do jakiejś niespodzianki. Pamiętamy, co działo się przed ośmioma laty, kiedy gospodarz, Korea, zaszedł aż do półfinału. W tym roku raczej nie powtórzy się scenariusz, że organizator dojdzie aż na tak wysoki szczebel. Dla RPA samo wyjście z grupy będzie nie lada wyczynem. Słabego gospodarza w sprawieniu niespodzianki mogą wyręczyć inne afrykańskie zespoły. Największe szanse daje się Wybrzeżu Kości Słoniowej. To zespół złożony w dużej mierze z graczy grających na Starym Kontynencie. Ponadto Didier Drogba jest najskuteczniejszym graczem Premiership. Jednak „Słonie” muszą najpierw wyjść z grupy śmierci, aby myśleć o podboju świata. Sztuka łatwa nie jest, ale jeśli się ona uda, to podopiecznych Svena-Gorana Erikssona będzie stać na wszystko. Nie zapominajmy o najlepszym afrykańskim zespole poprzedniego mundialu, czyli Ghanie. Ghańczycy przyjadą do RPA bez swojej największej gwiazdy, Michaela Essiena. Jednakże trener Rajevać ma piłkarzy na jego miejsce, czego dowiódł podczas ostatniego Pucharu Narodów Afryki. „Czarne Gwiazdy” nie grają może typowo afrykańskiego futbolu, w którym jest nutka szaleństwa i fantazji. Rajevać stawia na siermiężną, destrukcyjną taktykę, która może przynieść efekt. Podobnie jak Wybrzeże Kości Słoniowej, Ghana trafiła do silnej grupy i jeśli z niej wyjdzie, to stać ją nawet na ćwierćfinał.

Pozostałe drużyny jadą na mundial tylko po to, aby w nim uczestniczyć. Oczywiście niewykluczone, że sprawią pojedynczą niespodziankę, ale na pewno nie będzie ona dużego formatu. Z drugiej strony egzotyczne mundiale mają to do siebie, że kreują sensacyjnych półfinalistów. Przykładów nie trzeba szukać w dalekiej przeszłości. Otóż w Stanach Zjednoczonych w 1/2 finału mogliśmy podziwiać drużynę z Bułgarii, a osiem lat później w tej fazie turnieju oglądaliśmy Turcję oraz Koreę. Tego typu turnieje rządzą się własnymi prawami i prawdopodobnie zbliżający się mundial nie będzie wyjątkiem od reguły. Historie kopciuszków fascynują kibiców na całym świecie, więc czytelnikom życzę, aby i tegoroczne mistrzostwa świata dostarczyły wielkich i niespodziewanych emocji.