Król długich piłek – Adrian Dieguez. Cichy bohater kolejki #6

32-letni szkoleniowiec, świadomy pewnych ubytków w kadrze wśród stoperów, woli stawiać na formację z czwórką z tyłu. Do liderującego na własnej połowie Adriana Diegueza ma do wyboru trójkę młodych zawodników: wspomniani Stojinović, Skrzypczak oraz Matysik, którzy przy jasno wyklarowanej konkurencji i trzymającym się planie mają naprawdę dobre perspektywy rozwoju. W poprzednich miesiącach w tej materii panował kompletny chaos, na przykład pozycję półlewego stopera łatano Bojanem Nasticiem, który nie czuł się tam najlepiej, a rolę centralnego odgrywali słabo dowodzący Israel Puerto lub Skrzypczak. Ogólnie każde spotkanie oznaczało kolejne eksperymenty w poszukiwaniu złotego środka.

Przed przyjściem na stadion przy ulicy Słonecznej tym mniejsza presja na Dieguezie, jako że miał on zostać generałem bloku defensywy, którego dotychczas nieopodal naszej wschodniej granicy nie mieli. Pewnie kibice Jagiellonii Białystok jako ostatnią godną postać podaliby Ivana Runje, który przez odwlekający się w nieskończoność powrót po kontuzji był zmuszony zakończyć karierę w wieku zaledwie 32 lat. Michałowi Pazdanowi również częste problemy z urazami nie pozwalały pozostać w swojej najwyższej dyspozycji. Z kolei pożegnany zimą Bogdan Tiru solidną postawę nagminnie przeplatał elektrycznymi wybrykami i często bezpośrednią winą. Adrian Dieguez trafia się zatem się „Pszczołom” do obrony jak wcześniej Marc Gual po okresie pewnej posuchy w formacji napastników.

Adrian Dieguez pokazuje wielką klasę

Stopień zaufania do Diegueza może pokazywać fakt, że doświadczony stoper jako jedyny piłkarz z pola ma w pierwszych pięciu spotkaniach komplet rozegranych minut. Działa on pozytywnie nie tylko na partnera na środku bloku, kieruje zespołem w fazach niskiej obrony i podczas stałych fragmentów gry, lecz także pozwala poczuć się pewniej lewemu defensorowi, Bartłomiejowi Wdowikowi, który rozwija skrzydła na każdym obszarze. Jakość lewonożnego Hiszpana pozwala wierzyć, iż białostoczanie ponownie powrócą do polskiej czołówki i na długo się w niej rozgoszczą. A sam zawodnik może stać się tego kalibru gwiazdą co jego ofensywny odpowiednik. Sezon przed transferem do polskiej ligi w barwach Ponferradiny grał przecież także 26-letni wówczas Ivi Lopez.

Pierwiastkami wspólnymi pomiędzy tymi zawodnikami mogą być ówczesny wiek, były klub, pierwszy wyjazd do innego kraju czy niebanalna technika. Ale przede wszystkim interesująca przeszłość i zaskakująca historia, przy której przeprowadzka nadeszła za namową zaufanej osoby: – Do transferu do Jagiellonii ostatecznie przekonał mnie Jesus Imaz, który w samych superlatywach opisywał zarówno klub, jak i miasto. Przychodząc tutaj, nie mam żadnych wątpliwości, są za to ciekawość i ekscytacja, ponieważ zaczyna się coś nowego. Nie mogę doczekać się treningów z kolegami. Zarówno ośrodek treningowy, stadion i miasto wywarły na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Chcę tutaj grać i wygrywać – powiedział dla strony klubowej po ogłoszeniu transferu Adrian Dieguez. 

Adrian Dieguez nie tylko ustawia kolegów we fragmentach gry pod własną „szesnastką”, nie tylko świetnie blokuje dostęp do własnej bramki i potrafi brać udział w akcjach ofensywnych, lecz także posiada cechę, która czyni go wyjątkowym spośród czołowych stoperów polskiej ekstraklasy. A mianowicie fantastyczne długie podanie. 27-latek w ostatnich dwóch starciach z Górnikiem Zabrze oraz Ruchem Chorzów dwukrotnie popisywał się siedmioma celnymi piłkami zagrywanymi na dalsze odległości. Środkowy obrońca z Madrytu rewelacyjnie odnajduje znacznie wyżej wysuniętych partnerów, ale co warte podkreślenia – nie są to jedynie efektowne i widowiskowe zachowania z piłką przy nodze, a zwykle też realne kreowanie sytuacji podbramkowych. W tym aspekcie Jagiellonia zyskuje kolejnego wielkiego wirtuoza, zaraz po Nene.

***

Od Adriana Diegueza rozpoczyna się budowa układanki, która nabiera coraz lepszych kształtów. Hiszpan stanowi jeden z filarów zespołu znajdującego się na fali wznoszącej, a dopiero zaczyna zadamawiać się w PKO BP Ekstraklasie. Tak grający piłkarze pozwalają rozwijać zainteresowanie tą dyscypliną. W ostatnich latach utarło się, że każdy ofensywny piłkarz przychodzący z ciekawego kierunku na nasze podwórko wyróżnia się na tle odbiegającej od jego piłkarskiej jakości defensywy wszystkich niżej notowanych zespołów. Aby nasza liga rosła w siłę, w każdej ekipie potrzebni są klasowi zawodnicy w każdej formacji. Tym bardziej kibicujmy, aby obrońcy z Zachodu i nie tylko w podobnej mierze jak ofensywni pomocnicy i napastnicy wyrastali na gwiazdy, dla których przychodzi się na stadiony. 27-latek ma do tego wszelkie predyspozycje i przesłanki.

• Adrian Dieguez
• Jagiellonia Białystok
• PKO Ekstraklasa
• Dušan Stojinović
• Miłosz Matysik
• Mateusz Skrzypczak
• Bartłomiej Wdowik
• Nené

32-letni szkoleniowiec, świadomy pewnych ubytków w kadrze wśród stoperów, woli stawiać na formację z czwórką z tyłu. Do liderującego na własnej połowie Adriana Diegueza ma do wyboru trójkę młodych zawodników: wspomniani Stojinović, Skrzypczak oraz Matysik, którzy przy jasno wyklarowanej konkurencji i trzymającym się planie mają naprawdę dobre perspektywy rozwoju. W poprzednich miesiącach w tej materii panował kompletny chaos, na przykład pozycję półlewego stopera łatano Bojanem Nasticiem, który nie czuł się tam najlepiej, a rolę centralnego odgrywali słabo dowodzący Israel Puerto lub Skrzypczak. Ogólnie każde spotkanie oznaczało kolejne eksperymenty w poszukiwaniu złotego środka.

Przed przyjściem na stadion przy ulicy Słonecznej tym mniejsza presja na Dieguezie, jako że miał on zostać generałem bloku defensywy, którego dotychczas nieopodal naszej wschodniej granicy nie mieli. Pewnie kibice Jagiellonii Białystok jako ostatnią godną postać podaliby Ivana Runje, który przez odwlekający się w nieskończoność powrót po kontuzji był zmuszony zakończyć karierę w wieku zaledwie 32 lat. Michałowi Pazdanowi również częste problemy z urazami nie pozwalały pozostać w swojej najwyższej dyspozycji. Z kolei pożegnany zimą Bogdan Tiru solidną postawę nagminnie przeplatał elektrycznymi wybrykami i często bezpośrednią winą. Adrian Dieguez trafia się zatem się „Pszczołom” do obrony jak wcześniej Marc Gual po okresie pewnej posuchy w formacji napastników.

Adrian Dieguez pokazuje wielką klasę

Stopień zaufania do Diegueza może pokazywać fakt, że doświadczony stoper jako jedyny piłkarz z pola ma w pierwszych pięciu spotkaniach komplet rozegranych minut. Działa on pozytywnie nie tylko na partnera na środku bloku, kieruje zespołem w fazach niskiej obrony i podczas stałych fragmentów gry, lecz także pozwala poczuć się pewniej lewemu defensorowi, Bartłomiejowi Wdowikowi, który rozwija skrzydła na każdym obszarze. Jakość lewonożnego Hiszpana pozwala wierzyć, iż białostoczanie ponownie powrócą do polskiej czołówki i na długo się w niej rozgoszczą. A sam zawodnik może stać się tego kalibru gwiazdą co jego ofensywny odpowiednik. Sezon przed transferem do polskiej ligi w barwach Ponferradiny grał przecież także 26-letni wówczas Ivi Lopez.

Pierwiastkami wspólnymi pomiędzy tymi zawodnikami mogą być ówczesny wiek, były klub, pierwszy wyjazd do innego kraju czy niebanalna technika. Ale przede wszystkim interesująca przeszłość i zaskakująca historia, przy której przeprowadzka nadeszła za namową zaufanej osoby: – Do transferu do Jagiellonii ostatecznie przekonał mnie Jesus Imaz, który w samych superlatywach opisywał zarówno klub, jak i miasto. Przychodząc tutaj, nie mam żadnych wątpliwości, są za to ciekawość i ekscytacja, ponieważ zaczyna się coś nowego. Nie mogę doczekać się treningów z kolegami. Zarówno ośrodek treningowy, stadion i miasto wywarły na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Chcę tutaj grać i wygrywać – powiedział dla strony klubowej po ogłoszeniu transferu Adrian Dieguez. 

Adrian Dieguez nie tylko ustawia kolegów we fragmentach gry pod własną „szesnastką”, nie tylko świetnie blokuje dostęp do własnej bramki i potrafi brać udział w akcjach ofensywnych, lecz także posiada cechę, która czyni go wyjątkowym spośród czołowych stoperów polskiej ekstraklasy. A mianowicie fantastyczne długie podanie. 27-latek w ostatnich dwóch starciach z Górnikiem Zabrze oraz Ruchem Chorzów dwukrotnie popisywał się siedmioma celnymi piłkami zagrywanymi na dalsze odległości. Środkowy obrońca z Madrytu rewelacyjnie odnajduje znacznie wyżej wysuniętych partnerów, ale co warte podkreślenia – nie są to jedynie efektowne i widowiskowe zachowania z piłką przy nodze, a zwykle też realne kreowanie sytuacji podbramkowych. W tym aspekcie Jagiellonia zyskuje kolejnego wielkiego wirtuoza, zaraz po Nene.

***

Od Adriana Diegueza rozpoczyna się budowa układanki, która nabiera coraz lepszych kształtów. Hiszpan stanowi jeden z filarów zespołu znajdującego się na fali wznoszącej, a dopiero zaczyna zadamawiać się w PKO BP Ekstraklasie. Tak grający piłkarze pozwalają rozwijać zainteresowanie tą dyscypliną. W ostatnich latach utarło się, że każdy ofensywny piłkarz przychodzący z ciekawego kierunku na nasze podwórko wyróżnia się na tle odbiegającej od jego piłkarskiej jakości defensywy wszystkich niżej notowanych zespołów. Aby nasza liga rosła w siłę, w każdej ekipie potrzebni są klasowi zawodnicy w każdej formacji. Tym bardziej kibicujmy, aby obrońcy z Zachodu i nie tylko w podobnej mierze jak ofensywni pomocnicy i napastnicy wyrastali na gwiazdy, dla których przychodzi się na stadiony. 27-latek ma do tego wszelkie predyspozycje i przesłanki.