Kołtoń: Wiele wzięło się z pasji

Wszystko mnie interesuje. Byłem przy narodzinach Ligi Mistrzów. Jako dziennikarz oglądałem kilka finałów Champions League. Miałem kilka pomysłów reformy tych rozgrywek. Najbliższa jest mi chyba reprezentacja, chociaż przez całe dorosłe życie dziennikarskie nie pracowałem przy polskiej lidze, a zawsze chciałem to robić. Powiem szczerze, że gdy szef poinformował mnie, że mamy prawa do T-Mobile Ekstraklasy, do magazynów, meczów, to było fajne i ciekawe dla mnie. Polska liga to najbliższa ciału koszula. Zawsze z nią byłem, podobnie jak z reprezentacją. Interesują mnie też: Bundesliga, Serie A, Primera Division, nie nudzą mnie nawet Gran Derbi. A jeżeli komuś się to nudzi, to nie rozumie istoty futbolu. To są emocje zapisane na boisku oraz historia konfrontacji Barcelony z Realem. Zawodowo przy Champions League pracuję od 2001 roku, od czasu założenia Polsatu Sport. Liga Mistrzów to rozgrywki, którym zawsze bacznie się przyglądam, którymi się interesuję. Bardzo trudno jest powiedzieć, co jest najbliższe sercu. Bundesligę śledzę od połowy lat 80. do dziś. Jako dziecko interesowała mnie liga włoska, czyli ówczesna najlepsza liga świata. Juventus Turyn był moją ulubioną drużyną za czasów Platiniego oraz Bońka. Potrafię wymienić jego skład, wygrane, przegrane, dramatyczne mecze z tamtych czasów.

Muszę przyznać, że z przyjemnością oglądam „Cafe Futbol”, w którym współpracuje Pan z Mateuszem Borkiem. Widać między Wami pewną chemię. Z czego to wynika?

Poznaliśmy się kilkanaście lat temu. Byliśmy młodzi, ambitni i chętni do pracy. Właśnie ta chęć charakteryzuje nas do dzisiaj. Mati ma w sobie zacięcie i pasję, jakby dalej był nastolatkiem. My się uzupełniamy, ale też różnimy i często spieramy. Często też mamy inne spojrzenie na sprawę, ale ja przedstawiam argumenty, Mateusz przedstawia argumenty, a kibic może wyciągnąć sobie wnioski. Nie jest powiedziane, że mamy podobne zdanie w rozstrzygnięciu danej sytuacji. Kiedyś Beenhakker powiedział, że ty jesteś dobrym policjantem, a ty złym. Miał z nami rozmowę. To bardzo rzadko się zdarzało, bo Mati nie lubił rozmawiać z Leo, a Leo z nim. Ja natomiast zawsze rozmawiam chętnie ze wszystkimi, ale po tej wypowiedzi wyśmialiśmy go. Nasz szef, Marian Kmita, również go wyśmiał, bo po prostu to jest absolutnie nieprawda. Nie ma podziału na role, przed programem „Cafe Futbol” nie ustalamy kto co powie, że ja będę atakował lub bronił. Ostatnio program był o reformach ekstraklasy i dawno się tak nie pokłóciłem z Matim. Co ciekawe, taki sam pogląd mieli: Wojciech Kowalczyk, Marcin Animucki oraz Marcin Stefański. Ja nie wiem, jak oni mogli zakochać się w chorym pomyśle. Już przed programem pokłóciłem się Mateuszem, ale to jest fajne, bo nawet często przez telefon się kłócimy. Na antenie jeden drugiemu nie odpuści. Podczas programu było czterech na jednego. Czterech polemizowało ze mną albo ja z nimi i uważałem, że to ja mam absolutną rację.

Czym praca w telewizji różni się od pracy w radiu czy gazecie?

Nie powiedziałbym, że się specjalnie różni. Zawód dziennikarza polega na zbieraniu, przetwarzaniu oraz komentowaniu informacji. Jeśli się to robi dla gazety, to rozumiem, że należy się do tego solidnie przyłożyć. Kiedyś pracowałem nawet w radiu. Przygotowywałem serwisy sportowe w radiu Eska. Powiedzmy, że doświadczenia w tej dziedzinie również troszeczkę mam. Próbowałem w tym zawodzie różnych form przekazu i uważam, że tak powinno się robić. W dziennikarstwie jest wszystko ciekawe. Trzeba się również specjalizować. Wybrać coś, co lubi się najbardziej, ale nie oznacza to, że należy się w tym zamykać.

Ma Pan jakieś rady dla początkujących dziennikarzy?

Jeżeli w dzieciństwie miało się pasję do sportu, to duży krok do przodu. Jeżeli ktoś chłonął ten sport, oglądał go, uprawiał, to jest mu po prostu łatwiej. Ja poznałem bardzo wielu młodych zdolnych ludzi i często bardzo łatwo zweryfikować, czy ich pasja do sportu jest autentyczna, wystarczy z nimi porozmawiać. Jeżeli oni się czymś interesują, pasjonują, czymś się zajmowali przez wiele lat, to jest to nie do zagięcia. To oni powodują, że człowiek patrzy z przyjemnością i słucha tego, co mają do powiedzenia. Przez cały wywiad przewija się pasja. Myślę, że w zawodzie dziennikarza sportowego, podobnie jak w wielu innych zawodach, wymaga się pasji. Mam znajomych prawników, którzy prowadzą bardzo trudne i ciekawe sprawy. Gdyby oni nie mieli pasji do tego, co robią, do rozwiązywania pewnych kwestii, do wejścia w spór, to też by się nie spełniali w tym zawodzie.

Ile poświęca Pan czasu dziennikarstwu?

Do wywiadu z Andrzejem Gołotą przygotowywałem się tydzień, a nawet dziesięć dni. Po otrzymaniu zadania rozmawiałem z innymi ludźmi, czytałem o Andrzeju Gołocie, następnie oglądałem na You Tube jego walki itd. Takie przygotowanie do wywiadu pochłania godziny, dni. Jeżeli chodzi o konkretny mecz, to zawsze się do niego przygotowuję. Nie ma innej możliwości. To jest moja powinność wobec kibica, który zasiądzie przed ekranem. Ja nie komentuję polskiej ligi, ewentualnie zdarza mi się to bardzo rzadko, bo taki mamy podział ról. Ja jestem w jednym lub dwóch magazynach ligowych oraz w programie „Cafe Futbol”. Każdy mecz rozpisuję od A do Z, jakby to była moja pierwsza transmisja. Dokładnie analizuję każdego piłkarza, który ma zagrać w tym meczu. Często rozmawiam z trenerem drużyny lub zawodnikami, żeby mieć jeszcze większą wiedzę oprócz tej, która pojawia się na co dzień w gazetach. Z „Cafe Futbol” jest trochę inaczej. Tam albo nie przygotowujesz się wcale, albo całe życie. Jeżeli w studiu pojawia się konkretny gość, to wiadomo, że należy trochę o nim poczytać. W tym magazynie wychodzi całe nasze zawodowe życie. Jedną z zasad w „Cafe Futbol” jest sprzedawanie informacji. Jest to dość trudne. W świecie mediów pojawia się mnóstwo wiadomości. Naszą ambicją, czyli Matiego i moją, jest to, żeby „Cafe Futbol”, które jest na antenie raz w tygodniu, przekazało kilka informacji, których nikt nigdzie nie spotkał. Ktoś powie, że jest to program publicystyczny. Owszem, ale siłą programu oraz naszych nazwisk jest zdradzanie szczegółów, kulis, odkrywanie niedociągnięć.

Wszystko mnie interesuje. Byłem przy narodzinach Ligi Mistrzów. Jako dziennikarz oglądałem kilka finałów Champions League. Miałem kilka pomysłów reformy tych rozgrywek. Najbliższa jest mi chyba reprezentacja, chociaż przez całe dorosłe życie dziennikarskie nie pracowałem przy polskiej lidze, a zawsze chciałem to robić. Powiem szczerze, że gdy szef poinformował mnie, że mamy prawa do T-Mobile Ekstraklasy, do magazynów, meczów, to było fajne i ciekawe dla mnie. Polska liga to najbliższa ciału koszula. Zawsze z nią byłem, podobnie jak z reprezentacją. Interesują mnie też: Bundesliga, Serie A, Primera Division, nie nudzą mnie nawet Gran Derbi. A jeżeli komuś się to nudzi, to nie rozumie istoty futbolu. To są emocje zapisane na boisku oraz historia konfrontacji Barcelony z Realem. Zawodowo przy Champions League pracuję od 2001 roku, od czasu założenia Polsatu Sport. Liga Mistrzów to rozgrywki, którym zawsze bacznie się przyglądam, którymi się interesuję. Bardzo trudno jest powiedzieć, co jest najbliższe sercu. Bundesligę śledzę od połowy lat 80. do dziś. Jako dziecko interesowała mnie liga włoska, czyli ówczesna najlepsza liga świata. Juventus Turyn był moją ulubioną drużyną za czasów Platiniego oraz Bońka. Potrafię wymienić jego skład, wygrane, przegrane, dramatyczne mecze z tamtych czasów.

Muszę przyznać, że z przyjemnością oglądam „Cafe Futbol”, w którym współpracuje Pan z Mateuszem Borkiem. Widać między Wami pewną chemię. Z czego to wynika?

Poznaliśmy się kilkanaście lat temu. Byliśmy młodzi, ambitni i chętni do pracy. Właśnie ta chęć charakteryzuje nas do dzisiaj. Mati ma w sobie zacięcie i pasję, jakby dalej był nastolatkiem. My się uzupełniamy, ale też różnimy i często spieramy. Często też mamy inne spojrzenie na sprawę, ale ja przedstawiam argumenty, Mateusz przedstawia argumenty, a kibic może wyciągnąć sobie wnioski. Nie jest powiedziane, że mamy podobne zdanie w rozstrzygnięciu danej sytuacji. Kiedyś Beenhakker powiedział, że ty jesteś dobrym policjantem, a ty złym. Miał z nami rozmowę. To bardzo rzadko się zdarzało, bo Mati nie lubił rozmawiać z Leo, a Leo z nim. Ja natomiast zawsze rozmawiam chętnie ze wszystkimi, ale po tej wypowiedzi wyśmialiśmy go. Nasz szef, Marian Kmita, również go wyśmiał, bo po prostu to jest absolutnie nieprawda. Nie ma podziału na role, przed programem „Cafe Futbol” nie ustalamy kto co powie, że ja będę atakował lub bronił. Ostatnio program był o reformach ekstraklasy i dawno się tak nie pokłóciłem z Matim. Co ciekawe, taki sam pogląd mieli: Wojciech Kowalczyk, Marcin Animucki oraz Marcin Stefański. Ja nie wiem, jak oni mogli zakochać się w chorym pomyśle. Już przed programem pokłóciłem się Mateuszem, ale to jest fajne, bo nawet często przez telefon się kłócimy. Na antenie jeden drugiemu nie odpuści. Podczas programu było czterech na jednego. Czterech polemizowało ze mną albo ja z nimi i uważałem, że to ja mam absolutną rację.

Czym praca w telewizji różni się od pracy w radiu czy gazecie?

Nie powiedziałbym, że się specjalnie różni. Zawód dziennikarza polega na zbieraniu, przetwarzaniu oraz komentowaniu informacji. Jeśli się to robi dla gazety, to rozumiem, że należy się do tego solidnie przyłożyć. Kiedyś pracowałem nawet w radiu. Przygotowywałem serwisy sportowe w radiu Eska. Powiedzmy, że doświadczenia w tej dziedzinie również troszeczkę mam. Próbowałem w tym zawodzie różnych form przekazu i uważam, że tak powinno się robić. W dziennikarstwie jest wszystko ciekawe. Trzeba się również specjalizować. Wybrać coś, co lubi się najbardziej, ale nie oznacza to, że należy się w tym zamykać.

Ma Pan jakieś rady dla początkujących dziennikarzy?

Jeżeli w dzieciństwie miało się pasję do sportu, to duży krok do przodu. Jeżeli ktoś chłonął ten sport, oglądał go, uprawiał, to jest mu po prostu łatwiej. Ja poznałem bardzo wielu młodych zdolnych ludzi i często bardzo łatwo zweryfikować, czy ich pasja do sportu jest autentyczna, wystarczy z nimi porozmawiać. Jeżeli oni się czymś interesują, pasjonują, czymś się zajmowali przez wiele lat, to jest to nie do zagięcia. To oni powodują, że człowiek patrzy z przyjemnością i słucha tego, co mają do powiedzenia. Przez cały wywiad przewija się pasja. Myślę, że w zawodzie dziennikarza sportowego, podobnie jak w wielu innych zawodach, wymaga się pasji. Mam znajomych prawników, którzy prowadzą bardzo trudne i ciekawe sprawy. Gdyby oni nie mieli pasji do tego, co robią, do rozwiązywania pewnych kwestii, do wejścia w spór, to też by się nie spełniali w tym zawodzie.

Ile poświęca Pan czasu dziennikarstwu?

Do wywiadu z Andrzejem Gołotą przygotowywałem się tydzień, a nawet dziesięć dni. Po otrzymaniu zadania rozmawiałem z innymi ludźmi, czytałem o Andrzeju Gołocie, następnie oglądałem na You Tube jego walki itd. Takie przygotowanie do wywiadu pochłania godziny, dni. Jeżeli chodzi o konkretny mecz, to zawsze się do niego przygotowuję. Nie ma innej możliwości. To jest moja powinność wobec kibica, który zasiądzie przed ekranem. Ja nie komentuję polskiej ligi, ewentualnie zdarza mi się to bardzo rzadko, bo taki mamy podział ról. Ja jestem w jednym lub dwóch magazynach ligowych oraz w programie „Cafe Futbol”. Każdy mecz rozpisuję od A do Z, jakby to była moja pierwsza transmisja. Dokładnie analizuję każdego piłkarza, który ma zagrać w tym meczu. Często rozmawiam z trenerem drużyny lub zawodnikami, żeby mieć jeszcze większą wiedzę oprócz tej, która pojawia się na co dzień w gazetach. Z „Cafe Futbol” jest trochę inaczej. Tam albo nie przygotowujesz się wcale, albo całe życie. Jeżeli w studiu pojawia się konkretny gość, to wiadomo, że należy trochę o nim poczytać. W tym magazynie wychodzi całe nasze zawodowe życie. Jedną z zasad w „Cafe Futbol” jest sprzedawanie informacji. Jest to dość trudne. W świecie mediów pojawia się mnóstwo wiadomości. Naszą ambicją, czyli Matiego i moją, jest to, żeby „Cafe Futbol”, które jest na antenie raz w tygodniu, przekazało kilka informacji, których nikt nigdzie nie spotkał. Ktoś powie, że jest to program publicystyczny. Owszem, ale siłą programu oraz naszych nazwisk jest zdradzanie szczegółów, kulis, odkrywanie niedociągnięć.