KMŚ: Chelsea powtórzy osiągnięcie Barcelony?

Przechodzimy więc do wciąż obecnego klubowego mistrza świata – FC Barcelona. Drużyna prowadzona wówczas przez Josepa Guardiolę zrobiła przed rokiem to, co do niej należało. Pewnie wygrała dwa swoje spotkania, prezentując kibicom ładny dla oka futbol okraszony aż ośmioma golami. Katalończycy wolą jednak nie wracać zbyt często do wydarzeń z turnieju, ponieważ kojarzy on im się głównie z koszmarną kontuzją Davida Villi, której hiszpański napastnik doznał w półfinale turnieju. „El Guaje” złamał wówczas nogę, przez co nie dość, że stracił resztę sezonu, to jeszcze nie otrzymał powołania od Vicente del Bosque na mistrzostwa Europy rozgrywane w tym roku w Polsce i na Ukrainie. Najgorsze w tym wszystko było to, że były napastnik Valencii nabawił się urazu bez udziału rywala.

Wracamy już jednak do ogólnej dyspozycji Barcelony w zeszłorocznym turnieju. Półfinałowy mecz w wykonaniu Katalończyków był dość osobliwym wydarzeniem. „Blaugrana” od początku spotkania była stroną przeważającą, ale – co dziwne – niestwarzającą sobie sytuacji bramkowych. W zasadzie pierwsza szansa zakończyła się golem Adriano w 25. minucie. Jedenaście minut później doszło do wspomnianej kontuzji Villi, która początkowo nie wyglądała na nic poważnego. Tuż przed przerwą swojego drugiego gola w spotkaniu zdobył Brazylijczyk Adriano. W drugiej połowie podopieczni Josepa Guardioli grali już zdecydowanie lepiej i szybciej, ale i tak wystarczyło to na „tylko” dwa kolejne gole strzelone przez defensywnych piłkarzy – Keitę i Maxwella.

Wielki finał klubowych mistrzostw świata był nie lada gratką dla kibiców nie tylko ze względu na to, że naprzeciw siebie stanęły dwie bardzo dobre drużyny – Barcelona i Santos. Cały świat wyczekiwał przede wszystkimi pojedynku Messi – Neymar. Ten drugi od wielu lat uważany jest za największy światowy piłkarski talent, który ciągle decyduje się na grę w Ameryce Południowej. Finał przeciwko „Blaugranie” miał być dla niego ostatecznym krokiem w kierunku Europy i szansą na pokazanie swoich nieprzeciętnych umiejętności na tle najlepszych piłkarzy na Starym Kontynencie. Niewidoczny w półfinałowym starciu Lionel Messi wszystko co najlepsze zostawił jednak właśnie na finał, w którym otworzył i zamknął wynik spotkania. „Barca” wygrała zasłużenie 4:0, a oprócz dubletu argentyńskiego gwiazdora po jednym trafieniu zanotowali Xavi i Fabregas. A co z Neymarem? Ano niezbyt wiele. Brazylijczyk niby próbował co jakiś czas niekonwencjonalnych zagrań, ale nie robiły one żadnego wrażenia na katalońskiej drużynie, która spokojnie przyglądała się przebierającemu nogami napastnikowi, aby w końcu odebrać mu piłkę i ruszyć z kontratakiem. Nie można powiedzieć, że Neymar się spalił, ale gdyby Santos zagrał w finale tak jak przeciwko ekipie z Kashiwy – czyli zespołowo – to mógłby powalczyć chociaż o troszkę mniejsze rozmiary porażki. Sam Neymar również odniósłby z tego korzyść, bo jeszcze nikomu nie udało się przecież w pojedynkę ograć „Dumy Katalonii”.

Czego się spodziewać po tegorocznych zmaganiach? Faworytem znowu jest londyńska Chelsea, ale „The Blues” na pewno nie będzie tak łatwo jak przed rokiem Barcelonie. Angielska ekipa nie przechodzi obecnie przez najlepszy okres i już wie, że za rok ewentualnego triumfu w KMŚ nie powtórzy. Tegoroczną Ligę Mistrzów zakończyła w końcu na fazie grupowej… Chelsea musi się jak najszybciej pozbierać – z taką kadrą i takimi możliwościami brak triumfu w klubowym mundialu byłby ogromnym rozczarowaniem i zarazem postawieniem pytania, czy z londyńczyków zostało coś jeszcze z poprzedniego sezonu. Na koniec sezonu może się okazać, że zwycięstwo w japońskim turnieju będzie jedynym pocieszeniem dla „Niebieskich”. Sęk w tym, że przed rokiem katalońska ekipa mogła mieć mieszane odczucia przed meczem finałowym. Niby każdy wiedział, czego się po Santosie spodziewać, ale gdyby wspomniani Neymar czy Borges idealnie trafili z formą na starcie z Barceloną, to Hiszpanie mogliby nie mieć tak łatwo z sięgnięciem po złoto. W tegorocznym turnieju obsada zdecydowanie mniej przykuwa uwagę, co może nieco obniżyć wagę ewentualnego zwycięstwa Chelsea. Zwycięstwa, które i tak jest absolutną koniecznością.