England
Wychowanek Hull City i mistrz League One z 2021 roku, który u Thomasa Franka nauczył się grać także na lewej obronie.
Urodził się 22 lutego 2001 roku w Hull. Dorastał na Holderness Road, naprzeciw East Park, gdzie codziennie kopał piłkę. Z piłką chodził wszędzie, a jako dziecko oglądał głównie Cristiano Ronaldo i Wayne’a Rooneya z czasów pierwszego pobytu Portugalczyka w Manchesterze United. Zaczął grać w wieku czterech lat, trenując z sześciolatkami, bo trener uznał, że jest do tego zdolny.
Jako dziecko występował w Hessle Rangers z ligi młodzieżowej Hull i okolic. W pierwszym meczu strzelił dziewięć goli, w jednym sezonie 128, a miesiąc po jedenastych urodzinach miał na koncie 300 bramek dla klubu. Chodził do St Mary’s College w Hull, a jego nauczyciel i trener szkolnej drużyny Mark Arridge wspominał go jako zdeterminowanego i pewnego siebie. Chciał zostać piłkarzem zawodowym i nie miał innego planu.
Był chłopcem do podawania piłek na stadionie Hull City, a jednym z jego pierwszych piłkarskich wspomnień jest finał barażu o Premier League z 2008 roku na Wembley i zwycięski gol Deana Windassa. Hull City interesowało się nim od ósmego roku życia, ale on odrzucał oferty, bo wolał grać z kolegami w lokalnej lidze. Gdy miał około 13 lat, przyjął zaproszenie na sześciotygodniowy staż próbny w 2014 roku. Ówczesny szef akademii Tony Pennock wspominał, że zwrócił na niego uwagę, bo był wyraźnie mniejszy od rówieśników, ale wyróżniała go technika i szybkość. Na stażu grał głównie jako defensywny pomocnik.
Pierwszy zawodowy kontrakt podpisał krótko po siedemnastych urodzinach. W sezonie 2018/2019 strzelił 24 gole w 34 meczach drużyn U-18 i U-23 i został piłkarzem roku akademii Hull City. Wcześniej w tym sezonie trenował z pierwszą drużyną pod wodzą Nigela Adkinsa, ale odesłano go z powrotem do U-23. Wspominał, że chciano, by poprawił grę bez piłki, i że po kilku miesiącach wrócił do pierwszego zespołu. W styczniu 2019 roku zadebiutował w pierwszej drużynie w przegranym meczu trzeciej rundy Pucharu Anglii z Millwall. Wiosną tego sezonu wypożyczono go na pięć meczów do Bradford Park Avenue z National League North.
W Championship zadebiutował w listopadzie 2019 roku w przegranym 0:1 meczu z West Bromwich Albion, a pierwszego gola strzelił w przegranym 1:3 meczu z Barnsley. W lutym 2020 roku, dzień po zamknięciu okna transferowego, w którym Hull sprzedało Jarroda Bowena i Kamila Grosickiego, zagrał pierwszy raz od początku. Hull przegrało z Brentford 1:5. Po odejściu Bowena porównywano go do niego, choć, jak mówił Pennock, to różni zawodnicy.
Po spadku Hull do League One w sezonie 2020/2021 był ważnym zawodnikiem drużyny, która od razu wróciła do Championship i wygrała ligę. W następnym sezonie w Championship zagrał prawie każdą minutę ligowych meczów, strzelił 12 goli i był najlepszym strzelcem zespołu, który zajął 19. miejsce.
W lipcu 2022 roku przeszedł do Brentford za nieujawnioną kwotę, podpisując umowę na sześć lat. Mówił, że odejście z rodzinnego miasta było jedną z najtrudniejszych decyzji w jego życiu, ale Premier League była jego marzeniem. Przekonało go, że Brentford oglądało ponad 150 jego meczów, także w reprezentacji U-21, i szczegółowo omówiło z nim jego mocne strony oraz rzeczy do poprawy. Thomas Frank mówił, że sprowadzony zawodnik ma poziom Premier League już wtedy, i opisywał go jako gracza, który zdobywa gole dzięki wbieganiu w pole karne i atakowaniu ostatniej linii obrony.
Pierwsze miesiące na Gtech Community Stadium były dla niego trudne. Najpierw przeszkodziła mu kontuzja stopy, a potem kolana, która wymagała operacji i zakończyła mu sezon 2022/2023. Pierwszego gola w Premier League strzelił dopiero w grudniu 2023 roku w przegranym 1:2 meczu z Aston Villą i mówił, że to najlepsze uczucie, jakie zna z piłki. W sezonie 2023/2024 rzadko wychodził w podstawowym składzie i, jak sam przyznał, przemknęła mu przez głowę myśl o odejściu. Mówił, że cieszy się, że wytrwał.
Jesienią 2024 roku Frank wezwał go do gabinetu i zaproponował grę na lewej obronie. Lewis-Potter zgodził się od razu, choć wcześniej grał tam jedynie jako wahadłowy. Uczył się ustawienia, zawężania gry, wychodzenia do dośrodkowań i obrony we własnym polu karnym, a w ataku miał swobodę, żeby wchodzić wysoko. Mówił, że pomaga mu to, iż naprzeciwko stają skrzydłowi, czyli zawodnicy na jego pozycji, i stara się przewidzieć ich ruchy. W styczniu 2025 roku podpisał nową umowę z Brentford do lata 2031 roku.
W sezonie 2025/2026 regularnie występował na lewej obronie, lewym wahadle i lewym skrzydle.
To skrzydłowy i wahadłowy, który najchętniej dostaje piłkę, odwraca się i biegnie na obrońców. O swojej grze mówił, że chce dryblować i brać rywali na siebie. Frank, który przy transferze opisywał go jako gracza wbiegającego w pole karne, w 2025 roku uważał, że jest znakomity w pojedynkach jeden na jednego i bardzo dobrze dośrodkowuje. Potrafi grać na wszystkich czterech ofensywnych pozycjach, a także na lewej obronie.
Pennock widział w nim zawodnika technicznego, szybkiego i twardego, mimo że ma tylko około 170 cm wzrostu.
W marcu 2022 roku zadebiutował w reprezentacji Anglii U-21 w meczu eliminacji mistrzostw Europy z Albanią. Do lata 2022 roku zagrał w niej cztery razy i strzelił jednego gola.
67
z 90 możliwych
0
0
Łącznie · Na 90 min
