Juan Jesus

Pochodzenie

Urodził się 10 czerwca 1991 roku w Belo Horizonte, ale dorastał w Betim, tuż za miastem. Mówił, że nigdy nie zaznał biedy, a na osiedlu grało się w piłkę na ulicy, jedna ulica przeciw drugiej. Trzy lata starszy brat grał w piłkę i był w tym dobry, ojciec trenował dzieci. Do szkółki piłkarskiej poszedł w wieku siedmiu lub ośmiu lat i występował jako napastnik i pomocnik. Rodzice stawiali warunek, że szkoła jest pierwsza, bo nie wiadomo, co będzie w przyszłości.

Jako nastolatek dostał szansę w América Mineiro, a w wieku 14 lat sam dojeżdżał na trening autobusem i pociągiem. Marzył wtedy o Cruzeiro, a potem o Holandii, bo tak zwykle wyglądała droga brazylijskich piłkarzy. Jako 15-latek pojechał z kolegą na testy do Internacionalu w Porto Alegre: półtora dnia autobusem, bez kontraktu. Zaproszony był kolega, ale zostawili jego. Ojciec poradził mu, żeby przedstawił się nie jako zwykły pomocnik, tylko jako pomocnik grający przed obroną, bo dobrze bronił. Na obrońcę przesunięto go, gdy jednego z obrońców wyrzucono z boiska na początku meczu, a trener poprosił go o grę z tyłu. Zagrał dobrze i został w tej roli.

Kariera

Do pierwszej drużyny Internacionalu wprowadził go Jorge Fossati, który zauważył, że grał przypadkiem jako boczny obrońca, i poprosił o włączenie go do kadry. Juan Jesus mówił, że się nie czuł gotowy i że będzie za to dziękował Fossatiemu do końca życia. Zadebiutował w marcu 2010 roku w meczu Copa Libertadores z Deportivo Quito w Quito, mając 18 lat. W tym samym roku Internacional wygrał Copa Libertadores, a on w 2011 roku zagrał też w finale Campeonato Gaúcho. Interesowało się nim już Napoli, ale prezydent Internacionalu chciał go zatrzymać do grudnia 2011 roku. W styczniu 2012 roku, mając 20 lat, przeszedł do Interu Mediolan.

W Serie A zadebiutował 13 maja 2012 roku w ostatniej kolejce, w meczu z Lazio. W kolejnych czterech sezonach był ważnym ogniwem obrony. W Interze grał pod wodzą Andrei Stramaccioniego, Waltera Mazzarriego i Roberto Manciniego. Idolem był od zawsze Lúcio, z którym po kilku miesiącach dzielił pokój; pomagali mu też starsi obrońcy, Iván Córdoba i Walter Samuel. Mówił, że miał w Interze trudniejsze momenty, które go dojrzały.

W lipcu 2016 roku przeszedł do AS Roma, początkowo na wypożyczenie. Chciał go Luciano Spalletti, a sam piłkarz uważał, że jego czas w Interze się skończył. Z Romą zajął drugie i trzecie miejsce w Serie A i doszedł do półfinału Ligi Mistrzów. W ostatnich dwóch sezonach w Rzymie rozegrał zaledwie dziewięć meczów w Serie A.

18 sierpnia 2021 roku jako wolny zawodnik trafił do Napoli, które prowadził wtedy jego dawny trener z Romy, Spalletti. Mówił później, że w Rzymie przez dwa lata prawie nie grał, a Spalletti był jedynym, który w niego uwierzył. W sezonie 2022/2023 Napoli pod wodzą Spallettiego zdobyło mistrzostwo Włoch, a Juan Jesus zagrał w nim w piętnastu meczach ligowych. Po zmianie trenera na Antonia Contego nadal był ważnym zawodnikiem: sezon 2024/2025 skończył z kolejnym mistrzostwem, znów z piętnastoma meczami w lidze. Jesienią 2025 roku po meczu Ligi Mistrzów ze Sportingiem Lizbona Conte mówił o nim, że jest nieśmiertelny, niezniszczalny i że trzeba go zatrzymać. W grudniu 2025 roku wystąpił od początku w wygranym finale Superpucharu Włoch z Bologną w Rijadzie. Latem 2026 roku wygasł jego kontrakt z Napoli. 31 sierpnia 2026 roku jako wolny zawodnik przeszedł do Venezii, z którą związał się do końca sezonu 2026/2027 z możliwością przedłużenia o rok. Mówił, że chce dać kolegom spokój i wsparcie na boisku i poza nim, bo to zawsze było jego cechą.

17 marca 2024 roku po meczu Inter – Napoli oskarżył obrońcę Interu Francesco Acerbiego o rasistowską obelgę. Acerbi zaprzeczył. Sędzia sportowy Serie A uznał 26 marca, że nie ma dowodów, i nie ukarał Acerbiego, nie kwestionując przy tym dobrej wiary piłkarza Napoli. 11 czerwca 2024 roku Juan Jesus dostał włoskie obywatelstwo; napisał wtedy, że w Brazylii się urodził i wychował, a we Włoszech stał się mężczyzną.

Sukcesy

• 2025 Superpuchar Włoch z Napoli
• 2025 Mistrzostwo Włoch z Napoli
• 2023 Mistrzostwo Włoch z Napoli
• 2012 Srebrny medal igrzysk olimpijskich z Brazylią
• 2011 Mistrzostwo świata U-20 z Brazylią
• 2011 Mistrzostwo Ameryki Południowej U-20 z Brazylią
• 2011 Mistrzostwo stanu Rio Grande do Sul z Internacionalem
• 2010 Copa Libertadores z Internacionalem

Styl gry

Jest lewonożnym obrońcą, który może grać w różnych ustawieniach. W Napoli występował jako lewy obrońca w czwórce, lewy stoper w trójce obrońców i na środku. W Romie grał przede wszystkim jako obrońca odbierający piłkę: problemy w defensywie rozwiązuje szybkością i wślizgami. W szatni uchodzi za lidera. Sam mówi, że spokój i wsparcie dla kolegów to zawsze była jego cecha.

Reprezentacja

W reprezentacjach Brazylii zaczynał od kadry U-16, po roku w Internacionalu. Z drużyną U-20 trenera Neya Franco wygrał w styczniu 2011 roku mistrzostwa Ameryki Południowej w Peru, grając we wszystkich ośmiu meczach. W sierpniu 2011 roku zdobył z nią mistrzostwo świata w Kolumbii: zagrał w sześciu z siedmiu meczów, w tym w całym finale z Portugalią, wygranym 3:2 po dogrywce.

W seniorskiej reprezentacji zadebiutował w maju 2012 roku w towarzyskim meczu z Danią. Latem 2012 roku jako podstawowy obrońca olimpijskiej drużyny wystąpił na igrzyskach w Londynie, gdzie Brazylia przegrała finał z Meksykiem 1:2 i zdobyła srebro.