Jedenastka trzeciej kolejki Euro

Pepe
Kolejny stoper Realu Madryt. Portugalczyk, tak samo jak Sergio Ramos, był liderem swojej reprezentacji. Przeciwko sobie miał Sneijdera, van der Vaarta, Robbena, Huntelaara i van Persiego, ale nic sobie z takiego nagromadzenia talentu ofensywnego nie robił. Bez trudu rozbijał ataki Holendrów. Łysy defensor rozgrywa znakomity turniej, nie popełnia błędów, jest pewny w defensywie i odważny w ofensywie. Dzięki jego doskonałej postawie zupełnie nie widać, że partnerujący mu Bruno Alves parę razy w meczu zachowuje się jak uczniak. Portugalia po wyjściu z grupy ma łatwą drogę do półfinału. Przy odrobinie szczęścia chłopy Paulo Bento mogą ugrać bardzo dużo. Tak dobra dyspozycja Pepego może im tylko pomóc. Urodzony w Brazylii defensor walczy z Matsem Hummelsem o tytuł najlepszego stopera turnieju. Na razie minimalnie przegrywa, ale przed nami decydująca faza turnieju. Portugalia się rozpędza, Pepe się rozpędza.

Steven Gerrard
Trzy mecze na Euro, trzy asysty (no dobra, dwie i pół asysty). Kapitan Liverpoolu na murawie jest prawie niewidoczny, ale gdy przychodzi nam rozliczać zawodników z ich boiskowych zadań, okazuje się, że Anglik nie ma sobie równych. Roy Hodgson wiedział, co robi, przekazując Stevenowi opaskę kapitana. Gerrard niepodzielnie rządzi w drugiej linii. Miał najwięcej odbiorów, najwięcej podań i najwięcej wygranych pojedynków o piłkę. Jak zauważyli dziennikarze BBC, doskonała gra Stevena ma prawdopodobnie swoje podłoże w nieobecności Franka Lamparda. As Chelsea chciał robić to samo co as Liverpoolu, żaden nie miał zamiaru ustąpić. Obaj grali dobrze, ale żaden nie był w stanie dać z siebie wszystkiego. Teraz, gdy zawodnika „The Blues” nie ma w kadrze, Gerrard może robić to, co robi najlepiej. W ćwierćfinale Anglicy zmierzą się z Włochami. Jeśli uda im się zatrzymać Pirlo i De Rossiego, wszystko będzie możliwe.

Luka Modrić
Najlepszym graczem w meczu Chorwacji z Hiszpanią został Andres Iniesta. My jednak nie stawiamy na genialnego Kastylijczyka. On jak na siebie zagrał przeciętnie. My wolimy Lukę o blond włosach, który swoimi podaniami gwałcił defensywę „La Seleccion”. Kilkudziesięciometrowe podania zewnętrzną częścią stopy ze wsteczną rotacją między czterema defensorami? Dla Modricia to codzienność. Wizja Oezila, elegancja Iniesty, precyzja Xaviego… Luka ma to wszystko. Brakuje mu tylko naprawdę klasowych kolegów. Z całym szacunkiem dla Tottenhamu i reprezentacji Chorwacji, ten chłopak zasługuje na więcej. Zasługuje na bycie takim liderem, jakim jest Iniesta. Zasługuje na nominacje do Złotej Piłki, na nagrody indywidualne i na wszystko inne. Na razie problemem jest brak stabilizacji, ale pod okiem doświadczonego trenera na pewno uda mu się osiągnąć solidną, stałą formę pozwalającą na notowanie statystyk na poziomie Mesuta Oezila (który, przypomnijmy, od kilku lat ma więcej asyst niż Xaviesta). Modrić żegna się z Euro w wielkim stylu. Będziemy tęsknić.

Giorgios Karagounis
35 lat na karku, a zawziętość, nieustępliwość i wola walki większa niż u jakiegokolwiek innego gracza turnieju. Grek lada chwila zakończy karierę. Gdy już to zrobi, będzie mógł z czystym sumieniem powiedzieć, że wycisnął z niej wszystko, co się dało. Jego gol w arcyważnym meczu z Rosją sprawił, że piłkarze z Hellady mogli cieszyć się z awansu do ćwierćfinału. Dotychczas byli największymi pechowcami. Krzywdzili ich sędziowie, nękały kontuzje, nic nie układało się po ich myśli. Dopiero w ostatnim, wydawało się, akordzie turnieju los dał im trochę szczęścia. Karagounis pokonał Małafiejewa, ale dostał też wykluczającą z udziału w ćwierćfinale żółtą kartkę. Wielka szkoda, Giorgiosowi należał się występ w starciu z Niemcami. Sam poszkodowany jednak nie załamuje rąk. Wie, że w jego kolegach drzemie ten sam duch, co w roku 2004. Gdy dziennikarze zapytali go, czy uważa swoją drużynę za urodzonych zwycięzców, on zaprzeczył. – Nie jesteśmy zwycięzcami. Jesteśmy urodzonymi wojownikami – powiedział.

Petr Jiracek
Bardzo gorzka dla nas nominacja. Czech nas zasmucił, wcale go nie lubimy, życzymy mu, by nabawił się bardzo ciężkiego kataru i zbankrutował, kupując przemysłowe ilości chusteczek, ale go doceniamy. Z zimną krwią wykończył kontrę swojego zespołu i wybił niemrawym Polakom z głowy plany awansu do ćwierćfinału. Właściwie Jiracek nie zrobił tego wieczoru niczego wielkiego, nie licząc oczywiście gola. Jeden celny strzał, jedno kluczowe podanie, jeden drybling, jeden zablokowana próba uderzenia. Żadnego odbioru albo długiego podania. Może taka była taktyka? Uśpić naszą czujność przez trzy czwarte meczu, by w decydującym momencie zadać cios siekierą i pozbawić nas głowy? Jeśli tak, to się udało doskonale. Czesi grają dalej, bo na to zasłużyli. Jiracek znajduje się w jedenastce, bo na to zasłużył. Wyglądanie jak żywa reinkarnacja Jezusa to tylko wisienka na torcie.

Lukas Podolski
Sto meczów w kadrze w wieku 27 lat to nie byle co. Sto meczów w kadrze Niemiec to wyczyn gigantyczny. Nic dziwnego, że najbardziej polski gracz ćwierćfinałów Euro chciał ten piękny jubileusz jakoś uczcić. Od początku meczu z Duńczykami koledzy wyraźnie szukali go podaniami. Chcieli, by trafił do siatki. No i Lukas trafił. Wykorzystał zamieszanie w polu karnym i huknął nie do obrony, wyprowadzając naszych zachodnich sąsiadów na zasłużone prowadzenie. Sam Podolski zdaje sobie sprawę, że kolejne powołania mogą nie przychodzić już tak masowo jak dotychczas, mówi o tym całkiem otwarcie, dlatego ma zamiar w pełni wykorzystywać każdą szansę. Po Euro Niemca (Niemcaka?) czeka przeprowadzka do Londynu. Wszyscy życzymy mu bardzo dobrze, bo to fajny chłopak. Niech sobie strzeli gola w finale mistrzostw Europy. Miejmy, do cholery, jakiś polski akcent.

Zlatan Ibrahimović
Jeden z najlepszych graczy turnieju pożegnał się z czempionatem. Zlatan, dwumetrowy i stukilowy wirtuoz, przez trzy mecze ciągnął reprezentację Szwecji. Dawał z siebie absolutnie wszystko i chyba nie ma osoby, która mogłaby mu cokolwiek zarzucić. Zdobył dwie bramki i stał się pierwszym zawodnikiem w historii Euro, który na trzech turniejach zdobył więcej niż jedną bramkę. Jego trafienie w pojedynku z Francją to pewniak do tytułu gola turnieju. „Ibra” to sympatyczny człowiek. Oglądanie, jak jednym machnięciem ręki odrzuca na dwa metry osiemdziesiąciokilowego rywala, daje dziwną satysfakcję. Tak samo jak patrzenie, jak Szwed kradnie bramkarzowi drużyny przeciwnej bidon i jak gdyby nigdy nic sobie z niego pije. Ale to tylko dodatki. Najważniejsze jest to, co Zlatan robi na boisku. A robi naprawdę dużo. Gdyby miał obok siebie bardziej utalentowanych kolegów, walczyłby o najwyższe cele i byłby pewniakiem do wszelkich nagród indywidualnych.

Cristiano Ronaldo – gracz kolejki
Parę dni temu Portugalczyka uznaliśmy najsłabszym graczem  drugije rundy spotkań fazy grupowej. Teraz as Realu Madryt jest niekwestionowanym bohaterem. W arcyważnym meczu z Holandią zdobył oba gole i zapewnił swojej reprezentacji awans do ćwierćfinału. Poza bramkami CR7 dwa razy trafił w słupek i dwa razy obsługiwał kolegów cudownymi podaniami. Wyobrażacie to sobie? Przy odrobienie szczęścia Cristiano miałby na swoim koncie cztery gole i dwie asysty, a spotkanie zakończyłoby się wygraną Portugalczyków 6:1. Odłóżmy na bok gdybologię, były zawodnik Manchesteru United zagrał znakomicie, koncertowo, idealnie. Tak dobrze, że w sercach jego rodaków odżyły marzenia o tym, że drugi najlepszy zawodnik świata poprowadzi kadrę do wielkiego triumfu. Półfinał jest bardzo realny, prawie pewny. Mecz z Czechami nie powinien być wielkim wyzwaniem dla drużyny Paulo Bento. Jeśli kapitan będzie w formie, Portugalia rozniesie naszych południowych sąsiadów. Na koniec ciekawostka. Tomas Roncero, dziennikarz „Asa”, po spotkaniu z Holandią stwierdził, że Cristiano tym występem zapewnił sobie Złotą Piłkę. Nigdy nie zgadniecie, jakiej drużynie klubowej kibicuje pan Roncero.

Ławka rezerwowych: Stipe Pletikosa, Joao Pereira, Mats Hummels, Andres Iniesta, Mesut Oezil oraz Antonio Cassano.

***

Najlepszy trener – Paulo Bento
Szkoleniowiec reprezentacji Portugalii potrafił ustabilizować rozchwianą ekipę, odpowiednio ją zmotywować i sprawić, że wreszcie zagrała ona tak, jak chcieli kibicie. Może i nie wszystko poszło idealnie, ale w końcu nie wszystkie sprawy są zależne od trenera. Rywalami ekipy Bento byli wicemistrzowie świata, a stawką był awans do ćwierćfinału. Nie było lekko, każda formacja portugalskiej kadry musiała dać z siebie wszystko. Udało się jednak chyba głównie dlatego, że motywacja była na najwyższym poziomie. Paulo Bento odwalił kawał dobrej roboty, przekonując gwiazdorów, by grali dla drużyny, i sprawiając, że zawodnicy słabsi poczuli się równie ważni co filary ekipy.

Odkrycie kolejki – Yann M’Vila
Defensywny pomocnik Rennes przed początkiem turnieju doznał kontuzji, która mogła nawet wykluczyć go z udziału w mistrzostwach. Na szczęście wszystko poszło dobrze. W drugim meczu fazy grupowej Francuz wszedł z ławki, a wczoraj, w starciu z Ukrainą, był już graczem pierwszego składu. „Trójkolorowi” dostali lanie od Szwecji, ale M’Vili nie można niczego zarzucić. W drugiej linii nie było piłkarza lepszego od niego. Czarnoskóry zawodnik przodował i w odbiorach, i w podaniach do napastników. Teraz mamy prawo sądzić, że Laurent Blanc w ćwierćfinale z Hiszpanią postawi raczej na Yanna niż na bardzo przeciętnego Alou Diarrę.

Antybohater kolejki – reprezentacja Holandii
Co tu dużo pisać. Król strzelców ligi angielskiej, król strzelców ligi niemieckiej, dwóch czołowych rozgrywających globu, jeden z najlepszych skrzydłowych świata i dwa gole w trzech meczach? Zero punktów, zero dobrych spotkań. Pojedyncze błyski geniuszu raczej przygnębiały, niż dawały nadzieję. Najgorsze jest jednak to, co teraz, po odpadnięciu, wypływa z holenderskiej szatni. Podobno cała 23-osobowa kadra była jednym wielkim zbiorowiskiem nienawidzących się ludzi. Wesley Sneijder publicznie nawołuje do wykrycia i ukarania kreta przekazującego na zewnątrz tajemnice reprezentacji. Media twierdzą, że zawodnicy wdawali się w bójki ze sztabem szkoleniowym, bardzo głośno i bardzo nieelegancko dopominali się o granie w pierwszym składzie, mówili słowa, których nie da się powtórzyć, i tworzyli nienawidzące się obozy. Nikt tego nie dementuje – to jest najgorsze.