Jedenastka półfinałów Euro

Pepe
Szkoda łysola. Portugalczyk to obok Hummelsa i Ramosa najlepszy stoper turnieju. Można nawet zaryzykować tezę, że najlepszy. No bo przecież Niemiec i Hiszpan mają obok siebie kolegów światowej klasy. Pepe musiał radzić sobie w formacji bardzo rozchwianej, pozwalającej rywalom na zbyt wiele, a jednak dawał sobie radę. W każdym z pięciu meczów kadry Paulo Bento zawodnik Realu Madryt był królem obrony. Urodzony w Brazylii zawodnik nie zasłużył na pożegnanie z turniejem. Powinien grać dalej, na pewno zasługuje na to bardziej niż koledzy. Gdy rzucimy okiem na statystyki Keplera z pojedynku z Hiszpanią, możemy zauważyć ciekawą rzecz. Jeśli chodzi o wszelkie zestawienia wyników w defensywie, Pepe jest najlepszy. Przeciwko „La Seleccion” miał najwięcej odbiorów, wybić, wślizgów. No a do tego był drugi pod względem liczby wykonanych podań. Czysta klasa. Miło jest patrzeć na Portugalczyka zajmującego się piłką, a nie dezintegracją rywala.

Jordi Alba
W Barcelonie ostatnie mecze Jordiego ogląda się zapewne z wielką przyjemnością. Katalończyk jest już piłkarzem „Blaugrany”, ale z pewnością nie czuje potrzeby pokazania wszystkim, że zasługuje na miejsce w wyjściowej jedenastce ekipy z Camp Nou. On to miejsce ma pewne jak w banku. Najlepszy boczny obrońca Euro 2012 ma 23 lata, a gra tak, jakby wszędzie był i wszystko widział. Po ćwierćfinale z Francją pisaliśmy, że to był futbolowy doktorat Alby. Teraz, po genialnym występie przeciwko Portugalii, czujemy się zobowiązani stwierdzić, że niewysoki defensor jest już doktorem habilitowanym. Następnym krokiem jest finał i – wszystko na to wskazuje – profesura. Z wielką przyjemnością patrzy się na popisy Jordiego. Po mniej więcej rocznych wiekach ciemnych wywołanych odejściem Joana Capdevili nad lewą flanką „La Seleccion” znów świeci słońce. Kto wie, czy nie jaśniejsze niż wcześniej. Alba jest młody, za dwa, trzy lata będzie znacznie lepszy. A bycie znacznie lepszym niż teraz oznacza bycie najlepszym na świecie.

Sami Khedira
Cichy bohater całego turnieju. W imię dziejowej sprawiedliwości Niemiec powinien zostać uznany za najlepszego piłkarza mistrzostw. Nie lada wyczynem jest przecież sprawienie, że cały świat nie był w stanie zobaczyć, jak chwiejna jest druga linia ekipy Loewa. Gdyby dało się jakoś obiektywnie zmierzyć, jak wielki udział poszczególni piłkarze mieli w triumfach swoich reprezentacji, Khedira byłby pewnie na samym szczycie klasyfikacji. W Madrycie pomocnikowi zakłada się okowy czysto defensywnego pivota. W kadrze Sami ma większą swobodę. Nie rezygnuje z destrukcji, po prostu dokłada do niej bardzo dużo fajnych zagrań w ofensywie, dużo strzałów i dużo dobrych, naprawdę dobrych, rzeczy. Na płaszczyźnie indywidualnej zawodnik może być z Euro bardzo zadowolony. Na płaszczyźnie drużynowej skończyło się tak jak zawsze – smutno.

Riccardo Montolivo
Przyćmił Andreę Pirlo, a to już jest naprawdę osiągnięcie największego kalibru. Byle przeciętny kopacz by tego nie zrobił. Jego genialna asysta przy drugim golu Balotellego zabiła Niemców. Potem już się nie podnieśli. Riccardo (w przeciwieństwie do chociażby Andrei) nie jest zawodnikiem, który bardzo aktywnie bierze udział w rozegraniu futbolówki. Ale przecież nie trzeba wykonywać ponad 100 podań, żeby być kluczowym elementem drużyny. Na dobrą sprawę wystarczy jedna piłka. Włoch z każdym kolejnym meczem na Euro gra lepiej. Jeśli Hiszpanie nie upilnują go w finale, może okazać się, że 27-latek poczyni spore szkody. Bardzo dużo mówi się o Pirlo. Tak dużo, iż istnieje spore prawdopodobieństwo, że inni gracze reprezentacji Włoch zostaną zlekceważeni.

Andrea Pirlo
Wyżej napisaliśmy, że Montolivo przyćmił Pirlo. To prawda, ale nie oznacza to, że Andrea zagrał słabo. W żadnym wypadku. Andrea zagrał bardzo, bardzo dobrze. Już na początku meczu uratował swoją drużynę przed stratą gola, wybijając z linii bramkowej strzał Matsa Hummelsa. As Juventusu przez całe spotkanie był mózgiem ekipy. Wykonał najwięcej podań (z największą skutecznościąi), rozrzucił najwięcej długich piłek (i nigdy nie chybił – dziesięć na dziesięć!). Po odpadnięciu z turnieju Mesuta Oezila wiemy już, że o tym, kto dostanie nagrodę dla najlepszego gracza turnieju, zdecyduje finałowy pojedynek. Pirlo i Iniesta. Dwaj geniusze futbolu, dwaj zachwycający wirtuozi. Wynik tego starcia będzie być może ciekawszy niż rezultat meczu.

Mesut Oezil
Drugi obok Khediry Niemiec, który nie zasłużył na odpadnięcie w półfinale. Mesut, najbardziej wydajny asystent Europy, ciągle się poprawia, w kolejnych meczach gra coraz lepiej. Nawet jego najsłabsze występy są na światowym poziomie. Może być niewidoczny przez 89 minut, by w minucie 90. jednym genialnym ruchem nogi rozmontować cała obronę rywala. W starciu z Włochami Oezil miał cztery kluczowe podania, najwięcej na boisku. Zdobył też gola, ale nie był to pełnowartościowy gol. Nie dość, że strzelony z karnego, to jeszcze w doliczonym czasie gry. Idziemy o zakład, że dziwnooki zawodnik za parę dni nie będzie pamiętał, że wykonywał jakąś „jedenastkę”. To słynne na cały świat złote pokolenie niemieckiego futbolu wydaje się trochę podrabiane. Tylko Mesut ma talent na miarę największych piłkarzy w historii.

Joao Moutinho
Portugalczyk na wyróżnienie zasługiwał praktycznie po każdym meczu. Do naszego zestawienia załapał się dopiero teraz, już po odpadnięciu ekipy Paulo Bento z turnieju. Spotkanie z Hiszpanią było dla przybyszy z zachodniego krańca Europy jak wojna. Byli naprawdę świetni, bardzo dobrze zorganizowani i śmiertelnie niebezpieczni. Pewnie rezultat i obraz gry byłby inny, gdyby nie tytaniczna praca, jaką wykonał pomocnik FC Porto. Światowe media huczą od plotek na temat ewentualnego transferu zawodnika. Pojawiają się nazwiska klubów z absolutnej światowej czołówki. Nie ma pewności, że po ewentualnym transferze Joao by sobie poradził, jednak patrząc na jego popisy podczas czempionatu, można być dobrej myśli.

Mario Balotelli – gracz półfinałów
O tym dżentelmenie napisano już tak wiele, że właściwie nie sposób wymyślić nic odkrywczego. Ot, taki typowy bad boy. Tacy jak on byli w przeszłości i będą w przyszłości, to nieodłączny element świata. Mario dwoma golami przeciwko Niemcom znacząco zwiększył swoje szanse na zapisanie się w annałach włoskiego futbolu. Dla chłopaka, który przez długie lata musiał wysłuchiwać obelg i obraźliwych komentarzy na tle rasowym, każde tego typu wydarzenie smakuje pewnie bardzo słodko. Z Balotellim jest ten problem, że na razie nie potrafi dobrą postawą na boisku przyćmić, mnogich jak ziarnka piasku na pustyni, ekscesów. Nikt nie zabrania mu być rozbrykanym pajacem, ale miło byłoby, gdyby ustabilizował formę i takie występy jak ten w półfinale zaliczał raz w tygodniu, nie raz w roku. Na pierwszy rzut oka widać, że napastnik Manchesteru City talentem aż kipi. Sposób, w jaki zdobył gola na 2:0, znamionuje umiejętności z najwyższej światowej półki. Strzał był mocny, precyzyjny i zaskakujący. Neuer nie miał nic do powiedzenia. Nic do powiedzenia nie miał też Mario, który ani myślał celebrować gola. Przecież, jak stwierdził, futbol to jego zawód. Przedstawiciele innych zawodów nie szaleją ze szczęścia, gdy wykonują swoją pracę.

Ławka rezerwowych: Gianluigi Buffon, Giorgio Chiellini, Mats Hummels, Cesc Fabregas, Pedro Rodriguez, Cristiano Ronaldo

***
Najlepszy trener – Cesare Prandelli
Selekcjoner reprezentacji Włoch po każdym kluczowym meczu swojej ekipy udaje się na krótką, nocną, pieszą pielgrzymkę. Dziesięć kilometrów w jedną stronę, tak dla zdrowia. Owe wycieczki przynoszą piorunujący efekt. Włosi z drużyny praktycznie przez ekspertów skreślanej przerodzili się w ekipę będącą faworytem finału. Prawdopodobnie siły nadprzyrodzone nie mają tu nic do rzeczy. To po prostu solidny warsztat Prandellego. Cesare potrafił tak ustawić swoich podopiecznych, tak ich zmotywować, że w spotkaniu z Niemcami rywala po prostu zmietli z powierzchni ziemi. Ten mecz był popisem każdej formacji „Squadra Azzurra”, od bramkarza do wysuniętego napastnika. Technicznie i taktycznie, kondycyjnie i mentalnie – Włosi dominowali. Prandelli, jeszcze niedawno mocno krytykowany, jest o krok od stania się narodowym bohaterem.

Antybohater półfinałów – Bastian Schweinsteiger
Miało być bardzo pięknie, było bardzo smutno. Basti to naturalny lider kadry. Bardzo doświadczony i bardzo szanowany środkowy pomocnik musi dawać sobie radę w wielkich meczach. W półfinale Schweinsteiger niestety zawiódł. Dużo podawał, ale to podawanie było zupełnie bez sensu. Gdyby piłkarza nie było na murawie, nikt by jego zniknięcia nie odnotował. Występujący na podobnej pozycji Sami Khedira futbolówkę klepał rzadziej, ale każdy, kto oglądał półfinał, widział, że zawodnik Realu Madryt był wszędzie. Chyba syndrom Bayernu Monachium przeniknął do niemieckiej kadry. Bastian w ciągu paru miesięcy przegrał cztery najważniejsze rozgrywki. To nie jest przypadek, to już jest niepokojąca tendencja.

Odkrycia półfinałów nie wybraliśmy, bo to półfinały. W tej fazie turnieju nie ma już miejsca na odkrycia.

Pepe
Szkoda łysola. Portugalczyk to obok Hummelsa i Ramosa najlepszy stoper turnieju. Można nawet zaryzykować tezę, że najlepszy. No bo przecież Niemiec i Hiszpan mają obok siebie kolegów światowej klasy. Pepe musiał radzić sobie w formacji bardzo rozchwianej, pozwalającej rywalom na zbyt wiele, a jednak dawał sobie radę. W każdym z pięciu meczów kadry Paulo Bento zawodnik Realu Madryt był królem obrony. Urodzony w Brazylii zawodnik nie zasłużył na pożegnanie z turniejem. Powinien grać dalej, na pewno zasługuje na to bardziej niż koledzy. Gdy rzucimy okiem na statystyki Keplera z pojedynku z Hiszpanią, możemy zauważyć ciekawą rzecz. Jeśli chodzi o wszelkie zestawienia wyników w defensywie, Pepe jest najlepszy. Przeciwko „La Seleccion” miał najwięcej odbiorów, wybić, wślizgów. No a do tego był drugi pod względem liczby wykonanych podań. Czysta klasa. Miło jest patrzeć na Portugalczyka zajmującego się piłką, a nie dezintegracją rywala.

Jordi Alba
W Barcelonie ostatnie mecze Jordiego ogląda się zapewne z wielką przyjemnością. Katalończyk jest już piłkarzem „Blaugrany”, ale z pewnością nie czuje potrzeby pokazania wszystkim, że zasługuje na miejsce w wyjściowej jedenastce ekipy z Camp Nou. On to miejsce ma pewne jak w banku. Najlepszy boczny obrońca Euro 2012 ma 23 lata, a gra tak, jakby wszędzie był i wszystko widział. Po ćwierćfinale z Francją pisaliśmy, że to był futbolowy doktorat Alby. Teraz, po genialnym występie przeciwko Portugalii, czujemy się zobowiązani stwierdzić, że niewysoki defensor jest już doktorem habilitowanym. Następnym krokiem jest finał i – wszystko na to wskazuje – profesura. Z wielką przyjemnością patrzy się na popisy Jordiego. Po mniej więcej rocznych wiekach ciemnych wywołanych odejściem Joana Capdevili nad lewą flanką „La Seleccion” znów świeci słońce. Kto wie, czy nie jaśniejsze niż wcześniej. Alba jest młody, za dwa, trzy lata będzie znacznie lepszy. A bycie znacznie lepszym niż teraz oznacza bycie najlepszym na świecie.

Sami Khedira
Cichy bohater całego turnieju. W imię dziejowej sprawiedliwości Niemiec powinien zostać uznany za najlepszego piłkarza mistrzostw. Nie lada wyczynem jest przecież sprawienie, że cały świat nie był w stanie zobaczyć, jak chwiejna jest druga linia ekipy Loewa. Gdyby dało się jakoś obiektywnie zmierzyć, jak wielki udział poszczególni piłkarze mieli w triumfach swoich reprezentacji, Khedira byłby pewnie na samym szczycie klasyfikacji. W Madrycie pomocnikowi zakłada się okowy czysto defensywnego pivota. W kadrze Sami ma większą swobodę. Nie rezygnuje z destrukcji, po prostu dokłada do niej bardzo dużo fajnych zagrań w ofensywie, dużo strzałów i dużo dobrych, naprawdę dobrych, rzeczy. Na płaszczyźnie indywidualnej zawodnik może być z Euro bardzo zadowolony. Na płaszczyźnie drużynowej skończyło się tak jak zawsze – smutno.

Riccardo Montolivo
Przyćmił Andreę Pirlo, a to już jest naprawdę osiągnięcie największego kalibru. Byle przeciętny kopacz by tego nie zrobił. Jego genialna asysta przy drugim golu Balotellego zabiła Niemców. Potem już się nie podnieśli. Riccardo (w przeciwieństwie do chociażby Andrei) nie jest zawodnikiem, który bardzo aktywnie bierze udział w rozegraniu futbolówki. Ale przecież nie trzeba wykonywać ponad 100 podań, żeby być kluczowym elementem drużyny. Na dobrą sprawę wystarczy jedna piłka. Włoch z każdym kolejnym meczem na Euro gra lepiej. Jeśli Hiszpanie nie upilnują go w finale, może okazać się, że 27-latek poczyni spore szkody. Bardzo dużo mówi się o Pirlo. Tak dużo, iż istnieje spore prawdopodobieństwo, że inni gracze reprezentacji Włoch zostaną zlekceważeni.

Andrea Pirlo
Wyżej napisaliśmy, że Montolivo przyćmił Pirlo. To prawda, ale nie oznacza to, że Andrea zagrał słabo. W żadnym wypadku. Andrea zagrał bardzo, bardzo dobrze. Już na początku meczu uratował swoją drużynę przed stratą gola, wybijając z linii bramkowej strzał Matsa Hummelsa. As Juventusu przez całe spotkanie był mózgiem ekipy. Wykonał najwięcej podań (z największą skutecznościąi), rozrzucił najwięcej długich piłek (i nigdy nie chybił – dziesięć na dziesięć!). Po odpadnięciu z turnieju Mesuta Oezila wiemy już, że o tym, kto dostanie nagrodę dla najlepszego gracza turnieju, zdecyduje finałowy pojedynek. Pirlo i Iniesta. Dwaj geniusze futbolu, dwaj zachwycający wirtuozi. Wynik tego starcia będzie być może ciekawszy niż rezultat meczu.

Mesut Oezil
Drugi obok Khediry Niemiec, który nie zasłużył na odpadnięcie w półfinale. Mesut, najbardziej wydajny asystent Europy, ciągle się poprawia, w kolejnych meczach gra coraz lepiej. Nawet jego najsłabsze występy są na światowym poziomie. Może być niewidoczny przez 89 minut, by w minucie 90. jednym genialnym ruchem nogi rozmontować cała obronę rywala. W starciu z Włochami Oezil miał cztery kluczowe podania, najwięcej na boisku. Zdobył też gola, ale nie był to pełnowartościowy gol. Nie dość, że strzelony z karnego, to jeszcze w doliczonym czasie gry. Idziemy o zakład, że dziwnooki zawodnik za parę dni nie będzie pamiętał, że wykonywał jakąś „jedenastkę”. To słynne na cały świat złote pokolenie niemieckiego futbolu wydaje się trochę podrabiane. Tylko Mesut ma talent na miarę największych piłkarzy w historii.

Joao Moutinho
Portugalczyk na wyróżnienie zasługiwał praktycznie po każdym meczu. Do naszego zestawienia załapał się dopiero teraz, już po odpadnięciu ekipy Paulo Bento z turnieju. Spotkanie z Hiszpanią było dla przybyszy z zachodniego krańca Europy jak wojna. Byli naprawdę świetni, bardzo dobrze zorganizowani i śmiertelnie niebezpieczni. Pewnie rezultat i obraz gry byłby inny, gdyby nie tytaniczna praca, jaką wykonał pomocnik FC Porto. Światowe media huczą od plotek na temat ewentualnego transferu zawodnika. Pojawiają się nazwiska klubów z absolutnej światowej czołówki. Nie ma pewności, że po ewentualnym transferze Joao by sobie poradził, jednak patrząc na jego popisy podczas czempionatu, można być dobrej myśli.

Mario Balotelli – gracz półfinałów
O tym dżentelmenie napisano już tak wiele, że właściwie nie sposób wymyślić nic odkrywczego. Ot, taki typowy bad boy. Tacy jak on byli w przeszłości i będą w przyszłości, to nieodłączny element świata. Mario dwoma golami przeciwko Niemcom znacząco zwiększył swoje szanse na zapisanie się w annałach włoskiego futbolu. Dla chłopaka, który przez długie lata musiał wysłuchiwać obelg i obraźliwych komentarzy na tle rasowym, każde tego typu wydarzenie smakuje pewnie bardzo słodko. Z Balotellim jest ten problem, że na razie nie potrafi dobrą postawą na boisku przyćmić, mnogich jak ziarnka piasku na pustyni, ekscesów. Nikt nie zabrania mu być rozbrykanym pajacem, ale miło byłoby, gdyby ustabilizował formę i takie występy jak ten w półfinale zaliczał raz w tygodniu, nie raz w roku. Na pierwszy rzut oka widać, że napastnik Manchesteru City talentem aż kipi. Sposób, w jaki zdobył gola na 2:0, znamionuje umiejętności z najwyższej światowej półki. Strzał był mocny, precyzyjny i zaskakujący. Neuer nie miał nic do powiedzenia. Nic do powiedzenia nie miał też Mario, który ani myślał celebrować gola. Przecież, jak stwierdził, futbol to jego zawód. Przedstawiciele innych zawodów nie szaleją ze szczęścia, gdy wykonują swoją pracę.

Ławka rezerwowych: Gianluigi Buffon, Giorgio Chiellini, Mats Hummels, Cesc Fabregas, Pedro Rodriguez, Cristiano Ronaldo

***
Najlepszy trener – Cesare Prandelli
Selekcjoner reprezentacji Włoch po każdym kluczowym meczu swojej ekipy udaje się na krótką, nocną, pieszą pielgrzymkę. Dziesięć kilometrów w jedną stronę, tak dla zdrowia. Owe wycieczki przynoszą piorunujący efekt. Włosi z drużyny praktycznie przez ekspertów skreślanej przerodzili się w ekipę będącą faworytem finału. Prawdopodobnie siły nadprzyrodzone nie mają tu nic do rzeczy. To po prostu solidny warsztat Prandellego. Cesare potrafił tak ustawić swoich podopiecznych, tak ich zmotywować, że w spotkaniu z Niemcami rywala po prostu zmietli z powierzchni ziemi. Ten mecz był popisem każdej formacji „Squadra Azzurra”, od bramkarza do wysuniętego napastnika. Technicznie i taktycznie, kondycyjnie i mentalnie – Włosi dominowali. Prandelli, jeszcze niedawno mocno krytykowany, jest o krok od stania się narodowym bohaterem.

Antybohater półfinałów – Bastian Schweinsteiger
Miało być bardzo pięknie, było bardzo smutno. Basti to naturalny lider kadry. Bardzo doświadczony i bardzo szanowany środkowy pomocnik musi dawać sobie radę w wielkich meczach. W półfinale Schweinsteiger niestety zawiódł. Dużo podawał, ale to podawanie było zupełnie bez sensu. Gdyby piłkarza nie było na murawie, nikt by jego zniknięcia nie odnotował. Występujący na podobnej pozycji Sami Khedira futbolówkę klepał rzadziej, ale każdy, kto oglądał półfinał, widział, że zawodnik Realu Madryt był wszędzie. Chyba syndrom Bayernu Monachium przeniknął do niemieckiej kadry. Bastian w ciągu paru miesięcy przegrał cztery najważniejsze rozgrywki. To nie jest przypadek, to już jest niepokojąca tendencja.

Odkrycia półfinałów nie wybraliśmy, bo to półfinały. W tej fazie turnieju nie ma już miejsca na odkrycia.