Za nami pierwsza runda spotkań. Każda reprezentacja rozegrała po meczu, mamy już pierwszy obraz tego, kto może nas rozczarować, a kto zachwycić. Przygotowaliśmy dla was zestawienie piłkarzy, którzy na razie naszym zdaniem pokazali się z najlepszej strony.
Przemysław Tytoń Bramkarz PSV Eindhoven pojawił się na murawie w najgorszym możliwym momencie. Jego drużyna kilkanaście minut wcześniej straciła pewne, wydawało się, prowadzenie, z boiska wyleciał jeden z liderów kadry, a rywale atakowali z bezlitosną wściekłością. Wszystko było źle. Na szczęście nasz golkiper sobie poradził. Gdy wchodził na boisko, Grecy praktycznie już świętowali gola na 2:1, zapominając, że najpierw muszą umieścić piłkę w siatce. Karagounis od ustawionej na jedenastym metrze futbolówki podchodził z absolutną pewnością, że wszystko będzie dobrze. Taka pewność to czasami zła rzecz. Przybysz z Hellady mógł huknąć w okienko, mógł kopnąć pod poprzeczkę. Wtedy bramkarz byłby bez szans. Ale on wolał nie ryzykować. Wybrał uderzenie po ziemi przy słupku. Przegrał. Tytoń obronił i uratował drużynę nie tylko przed porażką, ale też kompromitacją. Grecy byli od nas wyraźnie lepsi, gdyby wbili drugiego gola, nietrudno wyobrazić sobie, że potem strzeliliby też trzeciego. Ta wyjątkowa parada – jeszcze nigdy w historii mistrzostw Europy wchodzący z ławki bramkarz nie obronił karnego – dała naszym nieco kulawym „Orłom” masę nadziei. Kto wie, może zaprocentuje to w kolejnych meczach?
Przemysław Tytoń (fot. Grzegorz Rutkowski/iGol.pl)
Mathieu Debuchy Prawy obrońca Lille już od jakiegoś czasu znajduje się na celowniku paru wielkich europejskich klubów. Występy takie jak ten w spotkaniu z Anglią bardzo cieszą jego obecnego pracodawcę, bo podbijają cenę Francuza o ładnych kilka milionów. Debuchy był bezbłędny w obronie i bardzo dobry w ataku. A przypomnijmy, że naprzeciwko siebie miał Ashleya Cole’a. Można w ciemno założyć, że jeśli jakiś zawodnik potrafi sobie beztrosko hasać po flance strzeżonej przez takiego tytana jak Anglik, to znaczy, że nie będzie miał problemu z żadnym rywalem. W starciu z „Lwami Albionu” stoperzy „Trójkolorowych” grali bardzo słabo, zwłaszcza Adil Rami miewał mentalne zwiechy i zapominał, że musi zachowywać czujność. Na szczęście Debuchy asekurował swego byłego klubowego kolegę tak dobrze, że defensor Valencii nie miał okazji niczego zawalić. Skoro już jesteśmy przy „Los Ches”, Mathieu jeszcze niedawno prowadził z klubem Mauricio Pellegrino bardzo zaawansowane rozmowy. Kto wie, może po turnieju przeniesie się nie na Mestalla, ale na przykład Santiago Bernabeu?
Mats Hummels Dobre występy Niemca to coś tak normalnego, że aż trudno go za nie wyróżniać. Stoper Borussii od dwóch lat gra tak, że najzwyczajniej w świecie brakuje słów. Dobrze wiedzieć, że defensor potrafi doskonałą formę w klubie przełożyć na bezbłędne występy w reprezentacji. Portugalia była dla trzeciej drużyny świata trudnym, bardzo wymagającym rywalem. Ofensywni zawodnicy Paulo Bento byli naprawdę dobrze dysponowani, ale mimo to nawet raz nie trafili do siatki. Schemat był cały czas ten sam. Nani posyłał śmiertelnie niebezpieczne dośrodkowanie, Ronaldo wbiegał paradnym krokiem, by pokonać Neuera, ale nagle między nim a futbolówką wyrastała głowa Hummelsa. Cristiano walił jak z armaty, a piłka zamiast w siatce lądowała gdzieś pod nogami Matsa. Irytujące dla Portugalczyków i bardzo imponujące dla widzów. „Marca” naliczyła zawodnikowi Borussii czternaście odbiorów. Dodajmy do tego dziesięć wyczyszczonych w pojedynkę akcji rywala, 71 podań (więcej niż ktokolwiek na boisku) i siedem celnych krosów. Idealny występ.
Daniele De Rossi Gdy ustawia się defensywnego pomocnika na środku obrony, można oczekiwać jednego z dwóch rezultatów. Albo ów pomocnik będzie grał beznadziejnie, albo doskonale. W takim wypadku jest tylko biel i czerń, nie ma szarości. Cesare Prandelli miał szczęście – De Rossi na stoperze zagrał tak samo dobrze jak na pivocie. Drugi kapitan Romy słynie ze znakomitych umiejętności rozgrywania i dyrygowania drużyną. Te talenty nie zostały ani trochę przytłumione przez granie w obronie. Daniele był najczęściej i najcelniej podającym piłkę Włochem. Wykonał więcej długich podań niż Xabi Alonso. Po spotkaniu Jose Mourinho powiedział, że bardzo podobała mu się gra De Rossiego. Nic dziwnego. Uwielbienie dla defensywnego pomocnika to w Madrycie chyba już tradycja. Każde okno transferowe pełne jest spekulacji na temat sprowadzenia rzymianina. Ale on nigdzie się nie wybiera. On zostanie na Stadio Olimpico i gdy zdrowie nie pozwoli mu grać w drugiej linii, zajmie miejsce na środku obrony, co tydzień doprowadzając napastników Serie A do łez.
Simon Kjaer Duńska defensywa w meczu z Holandią była tak dobra, że pewnie nikt by się nie obraził, gdybyśmy w całości umieścili ją w tym zestawieniu. Kadra „Oranje” dysponuje jedną z najlepszych formacji ofensywnych na świecie. Sneijder, Robben, Afellay i van Persie to siła, której na papierze nie powinni móc przeciwstawić się zawodnicy znacznie lepsi niż ci tworzący w sobotę blok obronny „Gangu Olsena”. Przybysze z Jutlandii zagrali wyjątkowo mądrze. Byli bezbłędni w obronie i śmiertelnie niebezpieczni w ataku. A najlepszy na murawie był właśnie defensor AS Roma. 23-latek w rozgrywkach klubowych od dobrych dwóch lat nie może złapać formy, ale w reprezentacji ciągle imponuje. Sposób, w jaki zatrzymywał Robina van Persiego, był naprawdę imponujący. Kjaer i Agger tworzą jak na razie zdecydowanie najlepszą parę stoperów turnieju. Kto wie, może „Duński Dynamit” wypali w tym roku z taką siłą jak 20 lat temu? Widać, że żadnemu z chłopców Olsona nie brakuje motywacji. Jeśli uda im się utrzymać taką dyspozycje w dalszej części turnieju… klękajcie narody!
Mesut Ozil (fot. Agnieszka Skórowska/iGol.pl)
Andres Iniesta Jose Antonio Camacho, komentując finał ostatniego mundialu, w momencie strzelenia przez Andresa gola na miarę wieczności wykrzyknął „Iniesta de mi vida!” (Iniesta mojego życia). Patrząc na grę Kastylijczyka, ma się ochotę bez przerwy krzyczeć, że to jest gracz naszego życia. W klubie wychowanek Barcelony jest znakomity, ale pełnię swoich umiejętności pokazuje dopiero w koszulce „La Seleccion”. Nie da się słowami opisać tego, co on robi. Na murawie w meczu z Włochami było 22 światowej sławy kopaczy, lecz Andres sprawił, że wszyscy jego koledzy i wszyscy jego rywale wyglądali jak uczniacy. Xavi Hernandez i Andrea Pirlo w porównaniu z Iniestą byli jak dzieci we mgle. Blady mediapunta rozgrywał lepiej niż ktokolwiek inny i dryblował lepiej niż ktokolwiek inny. Wszystko robił lepiej. Doskonale współpracował z Ceskiem i Silvą. Spośród trójki ofensywnych pomocników „La Seleccion” tylko on naprawdę starał się wykonywać robotę napastnika. Oddał pięć strzałów na bramkę (zdecydowanie najwięcej w meczu), tyle samo razy mijał rywala cudownym dryblingiem (również zdecydowanie najwięcej). Eksperci są praktycznie jednogłośni, żaden zawodnik nie zagrał w pierwszej kolejce tak dobrze jak Iniesta. I pewnie żaden nie zagra tak dobrze w drugiej. I w trzeciej. I tak dalej.
Mesut Oezil Tu mamy sympatyczny paradoks. Cały świat zachwyca się grą Niemca, eksperci UEFA uznają go za gracza meczu z Portugalią, a jego rodacy go krytykują. Był najlepszy na murawie, ale to za mało. Jego stać na więcej. On ma potencjał, by być jak Iniesta. I pewnie tym Iniestą niedługo będzie. My jednak nie jesteśmy aż tak krytyczni wobec asa Realu Madryt. Chłopak zagrał tak dobrze, że w pojedynkę potrafił rozmontowywać mocną przecież obronę Portugalczyków. Nie zapisał na swoim koncie asysty, ale mógł to zrobić. Gdyby Mario Gomez i Thomas Mueller nie mieli zeza, Mesut miałby asysty. System naczyń połączonych. Turecki Niemiec stylem gry przypomina trochę Zinedine’a Zidane’a. Oezil, tak samo jak genialny Francuz, jest bardzo oszczędny w ruchach. Nie robi niczego na marne. Jest całkowicie skupiony na wspieraniu drużyny. Do tego stopnia, że coraz więcej ludzi zaczyna mu wytykać to, że zamiast strzelać w dogodnych sytuacjach, on woli podać. Pod wodzą Jose Mourinho Mesut nauczył się pracować w obronie. Nawet jeśli nie zalicza kilkunastu odbiorów, to ciągle wywiera presję na rywala, bierze udział w pressingu. Jest bardzo pożyteczny i bardzo dobry. No i dopiero się rozkręca.
Luka Modrić (fot. skysports.com)
Ałan Dzagojew Ofensywny pomocnik CSKA Moskwa ma dopiero 22 lata, a już wygląda na jednego z tych piłkarzy, którzy daliby sobie radę w każdym klubie. W swoim pierwszym meczu na Euro 2012 Rosjanin do spółki z Andriejem Arszawinem rozbili w pył całkiem solidnych przecież Czechów. Dzagojew oddał trzy strzały na bramkę. Dwa były celne i oba zakończyły się golami. Dla porównania: jego reprezentacyjny kolega Aleksandr Kierżakow uderzał siedem razy i ani razu nie trafił w światło bramki. Dzagojew to naprawdę kawał piłkarza. Chłopak nie ograniczał się do czyhania w polu karnym – nic z tych rzeczy. On rozgrywał, podawał, tworzył okazje kolegom i bardzo, bardzo wyraźnie górował nad wszystkimi wokoło. Ałan pewnie nie zawalczy o miano najlepszego strzelca turnieju, ale jeśli reprezentacja Rosji zajdzie daleko, powiedzmy do półfinału, as CSKA będzie prawdopodobnie jednym z głównych kandydatów do tytułu gracza turnieju. Chyba że przeszkodzi mu jakiś Iniesta, Oezil czy inny…
Luka Modrić Chorwat w spotkaniu z Irlandczykami nie strzelił gola i nie zaliczył nawet jednej asysty. Mało tego! Statystycy nie zapisali na jego koncie żadnego kluczowego podania. Skąd więc ta nominacja? To głupie pytanie. Jeśli ktoś oglądał ten mecz, to na pewno by go nie zadał. Luka był wszędzie. Odbierał piłkę na dwudziestym metrze od bramki Pletikosy, a sekundę później już stał na drugim końcu boiska, czekając na podanie. Swoją drogą, ten niezbyt wysoki (175 centymetrów) pomocnik miał najwięcej odbiorów w swojej drużynie, więcej niż jego zbudowani jak tury na sterydach koledzy. Modrić jest graczem wyjątkowym. Nie gra tak genialnie jak Iniesta ani tak błyskotliwie jak Oezil, ale góruje nad nimi przede wszystkim tym, że potrafi w pojedynkę ogarnąć całe boisko. Nie potrzebuje pomocników, sam może robić praktycznie wszystko. Znakomicie się ogląda popisy zawodnika Tottenhamu, każdy jego ruch znamionuje wielką klasę, każde podanie było mniejszym lub większym błyskiem geniuszu. Luka, podobnie jak wielu innych piłkarzy, podczas Euro może znaleźć sobie nowego pracodawcę. Mecze takie jak ten z Irlandią z pewnością mu pomogą.
Andrij Szewczenko (fot. Skysports.com)
Mario Mandzukić Kliniczny egzekutor. Dwa strzały na bramkę, oba celne i oba zakończone golami. Poza trafianiem do siatki Mario zajmował się głównie mozolną, fizyczną walką z irlandzkimi defensorami. Centymetr po centymetrze zdobywał pozycję, czekał na błąd rywala i wykonywał naprawdę gigantyczną pracę. Mandzukić do spółki z Jelaviciem sprawili, że Chorwaci zupełnie zapomnieli, iż na turnieju nie mógł zagrać ich najlepszy napastnik, Ivica Olić. Zawodnicy z biało-czerwoną szachownicą na piersi mają wszystko, by stać się jedną z sensacji turnieju. Doskonały, wyrównany skład połączony z nieco szalonym trenerem i gigantyczną motywacją może przyczynić się do tego, że Włosi lub Hiszpanie już za kilka dni pożegnają się z czempionatem. Ależ byłoby zabawnie! Wyobraźcie sobie tylko – Chorwacja mistrzem Europy, Mandzukić królem strzelców, Modrić najlepszym piłkarzem turnieju. Czyste szaleństwo. Ale jakie piękne szaleństwo. Dokładnie takie, jakie chcielibyśmy często w futbolu oglądać.
Andrij Szewczenko – gracz kolejki Na pewnym zagranicznym forum internetowym poświęconym piłce nożnej jeden wyraźnie niezbyt biegły w realiach ukraińskiego futbolu kibic chwilę po strzeleniu przez Szewczenkę gola na 1:1 napisał: „Cholera, to TEN Szewczenko?! On jeszcze gra? Od teraz Ukraina jest moją ulubioną drużyną turnieju!”. Chwilę później pojawiła się odpowiedź: „Kolego, właśnie opisałeś to, o czym przed chwilą pomyślały miliony ludzi”. Coś w tym jest. „Szewa” zniknął nam z oczu, wiedzieliśmy, że ciągle gra w ojczyźnie, że radzi sobie wcale nieźle, ale i tak byliśmy nieco zaskoczeni, gdy zobaczyliśmy, że zdobywca Złotej Piłki wyprowadził wczoraj swoją reprezentację na pierwszy pojedynek fazy grupowej. W końcu to nie podlotek, w kadrze debiutował 17 lat temu. W tym samym roku ostatni stan USA zniósł niewolnictwo. Wyobrażacie to sobie? To naprawdę było dawno temu. I ten Andrij, z tymi swoimi prawie 36 latami na karku, wychodzi i jak gdyby nigdy nic strzela oba gole w meczu. Jak na rasowego snajpera przystało, ignorując krycie rywali, spokojnie umieszcza piłkę w siatce. Zwróćcie uwagę na to, kto odpowiadał za pilnowanie byłego asa AC Milan. Najpierw był to Olof Mellberg, facet, który nie bierze jeńców i woli złamać rywalowi nogę, niż pozwolić mu na cokolwiek. Potem był to „Ibra” – prawie dwa metry wzrostu i prawie 100 kilogramów wagi. W normalnym świecie Szewczenko nie miałby szansy strzelić żadnego z tych goli. Ale to nie był normalny świat. To był świat „Szewy”. To on ustalał tego wieczoru zasady.
Ławka rezerwowych: Iker Casillas, Daniel Agger, Fabio Coentrao, Andrea Pirlo, Samir Nasri oraz Roman Pawliuczenko.
***
Najlepszy trener – Morten Olsen 62 lata, ponad dwie dekady doświadczenia na ławce trenerskiej, wcześniej tyle samo lat na murawie. Siwiutki jak gołąbek trener reprezentacji Danii może bardzo namieszać w tym turnieju. To jego dwunasty rok na stanowisku selekcjonera kadry, ale motywacji mu nie brakuje. Olsen swoich podopiecznych do meczu z faworyzowanymi Holendrami przygotował perfekcyjnie pod każdym względem. Skandynawowie górowali taktycznie, lepiej się ustawiali, świetnie niwelowali atuty rywala, uprzedzali ich ruchy i zawsze wiedzieli, co mają robić. Widać było, że selekcjoner nie zaniedbał również przygotowania mentalnego. W kadrze Danii nikt się nie oszczędzał, każdy grał tak, jakby stawką było jego życie. Po starciu Morten Olsen z dumą powiedział, że uważa, iż jego chłopcy w pełni zasłużyli na trzy punkty. Zgadzamy się.
Odkrycie kolejki – Jetro Willems Chłopak od paru miesięcy jest pełnoletni, wychodzi w pierwszym składzie reprezentacji dzierżącej tytuł wicemistrzów świata i gra jak stary wyjadacz. Na drugiej flance defensywy w ekipie Holandii grał Gregory van der Wiel, podobno jeden z czołowych bocznych obrońców. Podobno. Jetro swojego bardziej znanego kolegę w starciu z Duńczykami najzwyczajniej w świecie zdeklasował. Był lepszy pod każdym względem. Miejmy nadzieję, że działacze PSV nie zrobią głupstwa i nie pozwolą odejść Willemsowi. On potrzebuje jeszcze dwóch, trzech lat w cieplarnianych warunkach. Dopiero potem powinien ruszyć na podbój Europy. To, jak gra teraz, pozwala przypuszczać, że ten podbój naprawdę może być podbojem.
Antybohater kolejki – Wojtek Szczęsny Mówcie, co chcecie, ale my nie przyłączamy się do pochwalnego chóru twierdzącego, że golkiper Arsenalu w meczu z Grekami zrobił to, co do niego należało. Nie zgadzamy się z ekspertami mówiącymi, że lepiej, aby bramkarz dostał czerwoną kartkę i sprokurował karnego, niż wpuścił futbolówkę do siatki. To prawda – obrona Tytonia sprawiła, że ciągle remisowaliśmy, ale zostaliśmy w dziesiątkę, straciliśmy przewagę liczebną. Szczęsny miał być jednym z naszych największych atutów, okazał się przekleństwem. Najpierw zawalił bramkę na 1:1, a potem wyleciał z boiska. Nie tego oczekuje się od golkipera tej klasy. Może wydarzenia ze spotkania z Grecją wreszcie otworzą oczy kibicom twierdzącym, że pan Szczęsny to czołowy bramkarz Premier League.
Za nami pierwsza runda spotkań. Każda reprezentacja rozegrała po meczu, mamy już pierwszy obraz tego, kto może nas rozczarować, a kto zachwycić. Przygotowaliśmy dla was zestawienie piłkarzy, którzy na razie naszym zdaniem pokazali się z najlepszej strony.
Przemysław Tytoń Bramkarz PSV Eindhoven pojawił się na murawie w najgorszym możliwym momencie. Jego drużyna kilkanaście minut wcześniej straciła pewne, wydawało się, prowadzenie, z boiska wyleciał jeden z liderów kadry, a rywale atakowali z bezlitosną wściekłością. Wszystko było źle. Na szczęście nasz golkiper sobie poradził. Gdy wchodził na boisko, Grecy praktycznie już świętowali gola na 2:1, zapominając, że najpierw muszą umieścić piłkę w siatce. Karagounis od ustawionej na jedenastym metrze futbolówki podchodził z absolutną pewnością, że wszystko będzie dobrze. Taka pewność to czasami zła rzecz. Przybysz z Hellady mógł huknąć w okienko, mógł kopnąć pod poprzeczkę. Wtedy bramkarz byłby bez szans. Ale on wolał nie ryzykować. Wybrał uderzenie po ziemi przy słupku. Przegrał. Tytoń obronił i uratował drużynę nie tylko przed porażką, ale też kompromitacją. Grecy byli od nas wyraźnie lepsi, gdyby wbili drugiego gola, nietrudno wyobrazić sobie, że potem strzeliliby też trzeciego. Ta wyjątkowa parada – jeszcze nigdy w historii mistrzostw Europy wchodzący z ławki bramkarz nie obronił karnego – dała naszym nieco kulawym „Orłom” masę nadziei. Kto wie, może zaprocentuje to w kolejnych meczach?
Przemysław Tytoń (fot. Grzegorz Rutkowski/iGol.pl)
Mathieu Debuchy Prawy obrońca Lille już od jakiegoś czasu znajduje się na celowniku paru wielkich europejskich klubów. Występy takie jak ten w spotkaniu z Anglią bardzo cieszą jego obecnego pracodawcę, bo podbijają cenę Francuza o ładnych kilka milionów. Debuchy był bezbłędny w obronie i bardzo dobry w ataku. A przypomnijmy, że naprzeciwko siebie miał Ashleya Cole’a. Można w ciemno założyć, że jeśli jakiś zawodnik potrafi sobie beztrosko hasać po flance strzeżonej przez takiego tytana jak Anglik, to znaczy, że nie będzie miał problemu z żadnym rywalem. W starciu z „Lwami Albionu” stoperzy „Trójkolorowych” grali bardzo słabo, zwłaszcza Adil Rami miewał mentalne zwiechy i zapominał, że musi zachowywać czujność. Na szczęście Debuchy asekurował swego byłego klubowego kolegę tak dobrze, że defensor Valencii nie miał okazji niczego zawalić. Skoro już jesteśmy przy „Los Ches”, Mathieu jeszcze niedawno prowadził z klubem Mauricio Pellegrino bardzo zaawansowane rozmowy. Kto wie, może po turnieju przeniesie się nie na Mestalla, ale na przykład Santiago Bernabeu?
Mats Hummels Dobre występy Niemca to coś tak normalnego, że aż trudno go za nie wyróżniać. Stoper Borussii od dwóch lat gra tak, że najzwyczajniej w świecie brakuje słów. Dobrze wiedzieć, że defensor potrafi doskonałą formę w klubie przełożyć na bezbłędne występy w reprezentacji. Portugalia była dla trzeciej drużyny świata trudnym, bardzo wymagającym rywalem. Ofensywni zawodnicy Paulo Bento byli naprawdę dobrze dysponowani, ale mimo to nawet raz nie trafili do siatki. Schemat był cały czas ten sam. Nani posyłał śmiertelnie niebezpieczne dośrodkowanie, Ronaldo wbiegał paradnym krokiem, by pokonać Neuera, ale nagle między nim a futbolówką wyrastała głowa Hummelsa. Cristiano walił jak z armaty, a piłka zamiast w siatce lądowała gdzieś pod nogami Matsa. Irytujące dla Portugalczyków i bardzo imponujące dla widzów. „Marca” naliczyła zawodnikowi Borussii czternaście odbiorów. Dodajmy do tego dziesięć wyczyszczonych w pojedynkę akcji rywala, 71 podań (więcej niż ktokolwiek na boisku) i siedem celnych krosów. Idealny występ.
Mats Hummels (fot. Agnieszka Skórowska/iGol.pl)
Daniele De Rossi Gdy ustawia się defensywnego pomocnika na środku obrony, można oczekiwać jednego z dwóch rezultatów. Albo ów pomocnik będzie grał beznadziejnie, albo doskonale. W takim wypadku jest tylko biel i czerń, nie ma szarości. Cesare Prandelli miał szczęście – De Rossi na stoperze zagrał tak samo dobrze jak na pivocie. Drugi kapitan Romy słynie ze znakomitych umiejętności rozgrywania i dyrygowania drużyną. Te talenty nie zostały ani trochę przytłumione przez granie w obronie. Daniele był najczęściej i najcelniej podającym piłkę Włochem. Wykonał więcej długich podań niż Xabi Alonso. Po spotkaniu Jose Mourinho powiedział, że bardzo podobała mu się gra De Rossiego. Nic dziwnego. Uwielbienie dla defensywnego pomocnika to w Madrycie chyba już tradycja. Każde okno transferowe pełne jest spekulacji na temat sprowadzenia rzymianina. Ale on nigdzie się nie wybiera. On zostanie na Stadio Olimpico i gdy zdrowie nie pozwoli mu grać w drugiej linii, zajmie miejsce na środku obrony, co tydzień doprowadzając napastników Serie A do łez.
Simon Kjaer Duńska defensywa w meczu z Holandią była tak dobra, że pewnie nikt by się nie obraził, gdybyśmy w całości umieścili ją w tym zestawieniu. Kadra „Oranje” dysponuje jedną z najlepszych formacji ofensywnych na świecie. Sneijder, Robben, Afellay i van Persie to siła, której na papierze nie powinni móc przeciwstawić się zawodnicy znacznie lepsi niż ci tworzący w sobotę blok obronny „Gangu Olsena”. Przybysze z Jutlandii zagrali wyjątkowo mądrze. Byli bezbłędni w obronie i śmiertelnie niebezpieczni w ataku. A najlepszy na murawie był właśnie defensor AS Roma. 23-latek w rozgrywkach klubowych od dobrych dwóch lat nie może złapać formy, ale w reprezentacji ciągle imponuje. Sposób, w jaki zatrzymywał Robina van Persiego, był naprawdę imponujący. Kjaer i Agger tworzą jak na razie zdecydowanie najlepszą parę stoperów turnieju. Kto wie, może „Duński Dynamit” wypali w tym roku z taką siłą jak 20 lat temu? Widać, że żadnemu z chłopców Olsona nie brakuje motywacji. Jeśli uda im się utrzymać taką dyspozycje w dalszej części turnieju… klękajcie narody!
Mesut Ozil (fot. Agnieszka Skórowska/iGol.pl)
Andres Iniesta Jose Antonio Camacho, komentując finał ostatniego mundialu, w momencie strzelenia przez Andresa gola na miarę wieczności wykrzyknął „Iniesta de mi vida!” (Iniesta mojego życia). Patrząc na grę Kastylijczyka, ma się ochotę bez przerwy krzyczeć, że to jest gracz naszego życia. W klubie wychowanek Barcelony jest znakomity, ale pełnię swoich umiejętności pokazuje dopiero w koszulce „La Seleccion”. Nie da się słowami opisać tego, co on robi. Na murawie w meczu z Włochami było 22 światowej sławy kopaczy, lecz Andres sprawił, że wszyscy jego koledzy i wszyscy jego rywale wyglądali jak uczniacy. Xavi Hernandez i Andrea Pirlo w porównaniu z Iniestą byli jak dzieci we mgle. Blady mediapunta rozgrywał lepiej niż ktokolwiek inny i dryblował lepiej niż ktokolwiek inny. Wszystko robił lepiej. Doskonale współpracował z Ceskiem i Silvą. Spośród trójki ofensywnych pomocników „La Seleccion” tylko on naprawdę starał się wykonywać robotę napastnika. Oddał pięć strzałów na bramkę (zdecydowanie najwięcej w meczu), tyle samo razy mijał rywala cudownym dryblingiem (również zdecydowanie najwięcej). Eksperci są praktycznie jednogłośni, żaden zawodnik nie zagrał w pierwszej kolejce tak dobrze jak Iniesta. I pewnie żaden nie zagra tak dobrze w drugiej. I w trzeciej. I tak dalej.
Mesut Oezil Tu mamy sympatyczny paradoks. Cały świat zachwyca się grą Niemca, eksperci UEFA uznają go za gracza meczu z Portugalią, a jego rodacy go krytykują. Był najlepszy na murawie, ale to za mało. Jego stać na więcej. On ma potencjał, by być jak Iniesta. I pewnie tym Iniestą niedługo będzie. My jednak nie jesteśmy aż tak krytyczni wobec asa Realu Madryt. Chłopak zagrał tak dobrze, że w pojedynkę potrafił rozmontowywać mocną przecież obronę Portugalczyków. Nie zapisał na swoim koncie asysty, ale mógł to zrobić. Gdyby Mario Gomez i Thomas Mueller nie mieli zeza, Mesut miałby asysty. System naczyń połączonych. Turecki Niemiec stylem gry przypomina trochę Zinedine’a Zidane’a. Oezil, tak samo jak genialny Francuz, jest bardzo oszczędny w ruchach. Nie robi niczego na marne. Jest całkowicie skupiony na wspieraniu drużyny. Do tego stopnia, że coraz więcej ludzi zaczyna mu wytykać to, że zamiast strzelać w dogodnych sytuacjach, on woli podać. Pod wodzą Jose Mourinho Mesut nauczył się pracować w obronie. Nawet jeśli nie zalicza kilkunastu odbiorów, to ciągle wywiera presję na rywala, bierze udział w pressingu. Jest bardzo pożyteczny i bardzo dobry. No i dopiero się rozkręca.
Luka Modrić (fot. skysports.com)
Ałan Dzagojew Ofensywny pomocnik CSKA Moskwa ma dopiero 22 lata, a już wygląda na jednego z tych piłkarzy, którzy daliby sobie radę w każdym klubie. W swoim pierwszym meczu na Euro 2012 Rosjanin do spółki z Andriejem Arszawinem rozbili w pył całkiem solidnych przecież Czechów. Dzagojew oddał trzy strzały na bramkę. Dwa były celne i oba zakończyły się golami. Dla porównania: jego reprezentacyjny kolega Aleksandr Kierżakow uderzał siedem razy i ani razu nie trafił w światło bramki. Dzagojew to naprawdę kawał piłkarza. Chłopak nie ograniczał się do czyhania w polu karnym – nic z tych rzeczy. On rozgrywał, podawał, tworzył okazje kolegom i bardzo, bardzo wyraźnie górował nad wszystkimi wokoło. Ałan pewnie nie zawalczy o miano najlepszego strzelca turnieju, ale jeśli reprezentacja Rosji zajdzie daleko, powiedzmy do półfinału, as CSKA będzie prawdopodobnie jednym z głównych kandydatów do tytułu gracza turnieju. Chyba że przeszkodzi mu jakiś Iniesta, Oezil czy inny…
Luka Modrić Chorwat w spotkaniu z Irlandczykami nie strzelił gola i nie zaliczył nawet jednej asysty. Mało tego! Statystycy nie zapisali na jego koncie żadnego kluczowego podania. Skąd więc ta nominacja? To głupie pytanie. Jeśli ktoś oglądał ten mecz, to na pewno by go nie zadał. Luka był wszędzie. Odbierał piłkę na dwudziestym metrze od bramki Pletikosy, a sekundę później już stał na drugim końcu boiska, czekając na podanie. Swoją drogą, ten niezbyt wysoki (175 centymetrów) pomocnik miał najwięcej odbiorów w swojej drużynie, więcej niż jego zbudowani jak tury na sterydach koledzy. Modrić jest graczem wyjątkowym. Nie gra tak genialnie jak Iniesta ani tak błyskotliwie jak Oezil, ale góruje nad nimi przede wszystkim tym, że potrafi w pojedynkę ogarnąć całe boisko. Nie potrzebuje pomocników, sam może robić praktycznie wszystko. Znakomicie się ogląda popisy zawodnika Tottenhamu, każdy jego ruch znamionuje wielką klasę, każde podanie było mniejszym lub większym błyskiem geniuszu. Luka, podobnie jak wielu innych piłkarzy, podczas Euro może znaleźć sobie nowego pracodawcę. Mecze takie jak ten z Irlandią z pewnością mu pomogą.
Andrij Szewczenko (fot. Skysports.com)
Mario Mandzukić Kliniczny egzekutor. Dwa strzały na bramkę, oba celne i oba zakończone golami. Poza trafianiem do siatki Mario zajmował się głównie mozolną, fizyczną walką z irlandzkimi defensorami. Centymetr po centymetrze zdobywał pozycję, czekał na błąd rywala i wykonywał naprawdę gigantyczną pracę. Mandzukić do spółki z Jelaviciem sprawili, że Chorwaci zupełnie zapomnieli, iż na turnieju nie mógł zagrać ich najlepszy napastnik, Ivica Olić. Zawodnicy z biało-czerwoną szachownicą na piersi mają wszystko, by stać się jedną z sensacji turnieju. Doskonały, wyrównany skład połączony z nieco szalonym trenerem i gigantyczną motywacją może przyczynić się do tego, że Włosi lub Hiszpanie już za kilka dni pożegnają się z czempionatem. Ależ byłoby zabawnie! Wyobraźcie sobie tylko – Chorwacja mistrzem Europy, Mandzukić królem strzelców, Modrić najlepszym piłkarzem turnieju. Czyste szaleństwo. Ale jakie piękne szaleństwo. Dokładnie takie, jakie chcielibyśmy często w futbolu oglądać.
Andrij Szewczenko – gracz kolejki Na pewnym zagranicznym forum internetowym poświęconym piłce nożnej jeden wyraźnie niezbyt biegły w realiach ukraińskiego futbolu kibic chwilę po strzeleniu przez Szewczenkę gola na 1:1 napisał: „Cholera, to TEN Szewczenko?! On jeszcze gra? Od teraz Ukraina jest moją ulubioną drużyną turnieju!”. Chwilę później pojawiła się odpowiedź: „Kolego, właśnie opisałeś to, o czym przed chwilą pomyślały miliony ludzi”. Coś w tym jest. „Szewa” zniknął nam z oczu, wiedzieliśmy, że ciągle gra w ojczyźnie, że radzi sobie wcale nieźle, ale i tak byliśmy nieco zaskoczeni, gdy zobaczyliśmy, że zdobywca Złotej Piłki wyprowadził wczoraj swoją reprezentację na pierwszy pojedynek fazy grupowej. W końcu to nie podlotek, w kadrze debiutował 17 lat temu. W tym samym roku ostatni stan USA zniósł niewolnictwo. Wyobrażacie to sobie? To naprawdę było dawno temu. I ten Andrij, z tymi swoimi prawie 36 latami na karku, wychodzi i jak gdyby nigdy nic strzela oba gole w meczu. Jak na rasowego snajpera przystało, ignorując krycie rywali, spokojnie umieszcza piłkę w siatce. Zwróćcie uwagę na to, kto odpowiadał za pilnowanie byłego asa AC Milan. Najpierw był to Olof Mellberg, facet, który nie bierze jeńców i woli złamać rywalowi nogę, niż pozwolić mu na cokolwiek. Potem był to „Ibra” – prawie dwa metry wzrostu i prawie 100 kilogramów wagi. W normalnym świecie Szewczenko nie miałby szansy strzelić żadnego z tych goli. Ale to nie był normalny świat. To był świat „Szewy”. To on ustalał tego wieczoru zasady.
Ławka rezerwowych: Iker Casillas, Daniel Agger, Fabio Coentrao, Andrea Pirlo, Samir Nasri oraz Roman Pawliuczenko.
***
Najlepszy trener – Morten Olsen 62 lata, ponad dwie dekady doświadczenia na ławce trenerskiej, wcześniej tyle samo lat na murawie. Siwiutki jak gołąbek trener reprezentacji Danii może bardzo namieszać w tym turnieju. To jego dwunasty rok na stanowisku selekcjonera kadry, ale motywacji mu nie brakuje. Olsen swoich podopiecznych do meczu z faworyzowanymi Holendrami przygotował perfekcyjnie pod każdym względem. Skandynawowie górowali taktycznie, lepiej się ustawiali, świetnie niwelowali atuty rywala, uprzedzali ich ruchy i zawsze wiedzieli, co mają robić. Widać było, że selekcjoner nie zaniedbał również przygotowania mentalnego. W kadrze Danii nikt się nie oszczędzał, każdy grał tak, jakby stawką było jego życie. Po starciu Morten Olsen z dumą powiedział, że uważa, iż jego chłopcy w pełni zasłużyli na trzy punkty. Zgadzamy się.
Odkrycie kolejki – Jetro Willems Chłopak od paru miesięcy jest pełnoletni, wychodzi w pierwszym składzie reprezentacji dzierżącej tytuł wicemistrzów świata i gra jak stary wyjadacz. Na drugiej flance defensywy w ekipie Holandii grał Gregory van der Wiel, podobno jeden z czołowych bocznych obrońców. Podobno. Jetro swojego bardziej znanego kolegę w starciu z Duńczykami najzwyczajniej w świecie zdeklasował. Był lepszy pod każdym względem. Miejmy nadzieję, że działacze PSV nie zrobią głupstwa i nie pozwolą odejść Willemsowi. On potrzebuje jeszcze dwóch, trzech lat w cieplarnianych warunkach. Dopiero potem powinien ruszyć na podbój Europy. To, jak gra teraz, pozwala przypuszczać, że ten podbój naprawdę może być podbojem.
Antybohater kolejki – Wojtek Szczęsny Mówcie, co chcecie, ale my nie przyłączamy się do pochwalnego chóru twierdzącego, że golkiper Arsenalu w meczu z Grekami zrobił to, co do niego należało. Nie zgadzamy się z ekspertami mówiącymi, że lepiej, aby bramkarz dostał czerwoną kartkę i sprokurował karnego, niż wpuścił futbolówkę do siatki. To prawda – obrona Tytonia sprawiła, że ciągle remisowaliśmy, ale zostaliśmy w dziesiątkę, straciliśmy przewagę liczebną. Szczęsny miał być jednym z naszych największych atutów, okazał się przekleństwem. Najpierw zawalił bramkę na 1:1, a potem wyleciał z boiska. Nie tego oczekuje się od golkipera tej klasy. Może wydarzenia ze spotkania z Grecją wreszcie otworzą oczy kibicom twierdzącym, że pan Szczęsny to czołowy bramkarz Premier League.
Komentarze31
~
~Fabregas
Gdzie Fabregas !?
~
~kacu
moim zdaniem do jedenastki powinien wejść Samir
Nasri zamiast Luki Modricia
mojm zdaniem Fabio Coentrao powinien być w pierwszej
jedenastce
~
~aha.
Tylko za kogo? Debuchy był znacznie lepszy … ale
Coentrao jest w rezerwowych, wiec tez sie
wyróżniał
~
~raper
gdzie ashley young
~
~Milanista
Cesc poza golem niczego nie pokazał. moim zdaniem
wśród rezerwowych powinien znaleźć się
Konoplanka, ewentualnie jako odkrycie. Brakuje mi
także Buffona. Szczęsny 1 bramkę zawalił a przy
faulu nie miał wyboru, karny to jeszcze nie bramka
~
~zią
Co do Szczęsnego nie do końca się zgodzę, bo
bramkę zawalił, ale czy tak naprawdę miał szanse
wybronić akcje zamiast sfaulować? myslę, że jego
szanse na obronę to było jakieś 20-30%, grek
ładnie go omijał, widzieliśmy jak Rosjanin (chyba
Dzagojew) w kolejnym meczu objechał Czecha bez
problemu. jeżeli mam wybierać pomiędzy
przegrywaniem 2:1 a karnym i graniem 10 na 10
wybieram opcje nr 2. Pamiętacie co zrobił Suarez w
meczy z Ghaną? Bramkarz obronił, a on chodź nie
zagrał w półfinale został bohaterem narodowym.
Wojtuś bohaterem nie zostanie, ale przy karnym winę
popełnił Boenisch.
Oezil to tu chyba na wyrost się znalazł.Zamiast
niego powinien znaleźć się ktoś z trójki:
Sirokov, Arshawin, Krohn-Deli.
~
~Ślązak
jeśli chodzi o ścisłość, to:
1. W meczu Ghana – Urugwaj bramkarz nie obronił,
lecz była poprzeczka.
2. Szczęsny po raz drugi w meczu źle przewidział
tor lotu piłki i wyszedł zbyt do przodu. Jest
dobrym bramkarzem, ale brakuje mu doświadczenia
3. więcej obiektywizmu w komentarzach
~
~Roger
weźcie zejdźcie ze Szczęsnego on dopiero się
uczy.no hello!
H
Hambek
Ta 11 jest bardzo w porządku. Ja wyróżniłbym
jeszcze Andersena z Danii i Arshavina. Mam za to
kilka zastrzeżeń do autora tekstu.
Po pierwsze: „Przybysz z Hellady mógł huknąć w
okienko, mógł kopnąć pod poprzeczkę. Wtedy
bramkarz byłby bez szans. Ale on wolał nie
ryzykować. Wybrał uderzenie po ziemi przy słupku”
Panie Piotrze Karagounis wcale nie uderzył piłki po
ziemi. Czepiam się szczegółów, ale taki jest
fakt.
Po drugie: „Może wydarzenia ze spotkania z Grecją
wreszcie otworzą oczy kibicom twierdzącym, że pan
Szczęsny to czołowy bramkarz Premier League”.
Chyba coś tu jest nie tak. Jeżeli Pan również tak
uważa to współczuję. Bo ilu lepszych bramkarzy
jest w Anglii ? Zaledwie kilku.
@Do gościa wyżej: Wina Szczęsnego jest ewidentna.
Zobacz sobie co kilka godz. później zrobił
Maławiejew w meczu z Czechami. Nie poszedł do
końca, a Rosjanie kończyli mecz w 11 po tej
straconej bramce na 2:1, strzelili jeszcze dwie i nie
ma o czym gadać. Co do Ozila to mam nadzieję, że
żartowałeś. Albo po prostu nie widziałeś jego
występu, jeżeli było inaczej to mam do ciebie
pytanie. Który z Niemców w spotkaniu z Portugalią
był lepszy od piłkarza Realu ? Żaden- odpowiedź.
~
~!!!
Brakuje mi Kron-Delhiego (czy jakoś tak) to on
poprowadził Danie…
Nie mówiąc już o Konopiance…
Nasri gorzej grał od Luki …
Moim zdaniem brak tu objektywizmu ,a torchę za dużo
kontekstu narodowściowego… Szczęsny … mimo
wszystko raczej ,aż tak źle nie wystąpił… A
Tytoń został postawiony na wyrost… Tak i Buffon
rzeczywiście fajnie zagrał z Espaną :)
H
Hambek
Druga część mojego postu była skierowana do
gościa o nicku „@zią”
~
~Milanista
Tyle że ruscy po straconej bramce i tak prowadzili,
a my mogliśmy przegrywać w dodatku gra nie
napawała optymizmem. Poza tym my się mądrzymy a
Szczęsny na podjęcie decyzji miał ułamki sekundy
~
~zią
ale czy trzeba jakiegoś Niemca dawac do 11 kolejki?
Hummels ok, ale kolejni? Wcale w tym meczu
reprezentacja Niemiec nie zachwyciła i miała dużo
szczęścia.A Arshawin czy Siriokow byli słabsi od
Oezila panie mądry? A Duńczycy niespodziewanie
pokonali wielkiego faworyta, więc strzelec bramki
też mógł sie znaleźć (zresztą grał bardzo
dobry mecz).
Co do Szczęsnego, to można tylko gdybać czy w 11
strzelilibyśmy gola, a może byśmy stracili?
druzyny czesto w 10 graja lepiej niz w 11. Jak było
w pamietnym meczu Jugosławia – Słowenia gdy w 10
jugosławianie strzelili 3 bramki ( a przegrywali
3:0), a my graliśmy 10 na 10 więc szanse były
wyrównane i nic nie stało na przeszkodzie
strzelenia bramki. 3 na 4 takie akcje kończą się
bramkami my bramki nie straciliśmy więc to mozna
zaliczyc na plus.
~
~gośc
tak się łatwo mówi, trzeba zapytac jakiegos
bramkarza, czy przy karnym to naprawde był błąd
~
~gościu
zdecydowanie brakuje Giorgio Chelliniego
H
Hambek
Jak Ci się wydaje, że Ozil zagrał słabo to
jesteś w błędzie filozofie, bo było przeciwnie.
Na tle reszty piłkarzy wyłączając Hummelsa, Ozil
prowadził grę i starał się stworzyć dogodne
sytuacje dla partnerów. Brał ciężar kreowania gry
na siebie, ponieważ słabo zagrał Schweinstiger, a
ktoś musiał się do tego zabrać. Widziałem już
wiele lepszych spotkań w jego wykonaniu, ale tak jak
mówię obok Hummelsa, tylko zawodnik Realu trzymał
jako, taki poziom. Ozil dla kadry Loewa jest tak samo
ważny jak Iniesta dla Hiszpanii czy Ribery dla
Francji. To motor napędowy tej reprezentacji.
Kolejna sprawa to Szczęsny. Zauważ na powtórkach
jak bardzo w bok wyrzucił się Salpingidis. Nasi
obrońcy wracali, więc ta sytuacja nie musiała byc
do końca taka klarowna jak Ci się wydaje. Szczęsny
wyszedł i za to plus. Według mnie mógł
odpuścić.
@milanista- gdyby Maławiejew dostał kartkę jak
Szczęsny to nie wiadomo jak potoczyłby się tamten
mecz. Miał łatwiej, ale tu wyszło jego
doświadczenie, bo jak dobrze napisałeś- to była
chwila.
~
~zią
Oezil nie zagrał słabo, a wręcz przeciwnie –
zagrał dobrze. W żadnym momencie nie napisałem o
tym, że rozegrał złe zawody. Chodziło mi tylko o
to że Rosjanie albo Krohn-deli, zagrali od niego
jeszcze lepiej i to któremuś z nich bardziej
należało się miejsce w tej 11. A o Sczęsnym mozna
tylko gdybać. Sytuacje miał Grek świetną i
przyczyny karnego nalezałby sie dopatrywac w źle
ustawionej puapce ofsajdowej
~
~marian
sie ch&uj znasz pajacu
PH
Patryk Hempel
choć moim zdaniem też nasri lepszy od modrića ale
sam długo się tutaj zastanawiałem:) miejmy
nadzieję że tytoń będzie bronił aż do finału,
dzisiaj potwierdził że jest świetnym bramkarzem!
obrona może czuć się z nim pewnie
~
~wks
do roger to ile ten szczesny bedzie sie kórw..a
uczył chłop ma juz tyle lat :) gra w arsenalu a on
jeszcze ma sie uczyc czego ?
~S
~wks slask
jeba.ć górników i ich komentarze do kopalni wąt!
W
Wikaa
a gdzie Cesc Fabregas?!
~
~Hambek
klaniam sie i za wszystko przepraszam jestes madry a
ja glupi kocham cie i swoja cipe
~
~patryk
żal mi cie hambek masz nick hambek a masz cipe
~
~Hambek
ico ze tak robie moze tak lubie ale nie moge tego
ukrywac ze jestem zakochana w swojej cipe i jestem
prostytutka ( jak chcesz to mozesz sie przekonac) i
mam piekne wlosy na chcesz zobaczyc?
~:
~:) :)
No no Piotruś ładnie;)
~
~Hambek
oczywiscie wlosy na mojej ukochanej cipce
~
~ggg
tak szczęsny zawalił to wasyl zdjął mu piłkę z
rąk
~
~mati
ej zią przyjdziesz do mnie wieczorem nie ma moich
starych to sie ruchniemy tylko wez to co kupilismy w
sex shopie
