Jedenastka drugiej kolejki Euro

Damien Perquis
Tyle się mówiło i pisało o tym, że naturalizowani Polacy są naszej reprezentacji niepotrzebni, a teraz, gdy przyszło nam grać prawdziwe mecze o wszystko, okazuje się, że to właśnie oni najdzielniej niosą ciężar odpowiedzialności za wyniki drużyny. Damien Perquis podczas Euro jest z pewnością naszym najlepszym obrońcą. Może w meczu z Grecją nie zagrał jakoś cudownie, ale już  z Rosją pokazał pełnię swoich wielkich umiejętności. To głównie dzięki jego ciężkiej pracy, podpartej niezłą dyspozycją Marcina Wasilewskiego, udało się sprawić, że wyżej notowani rywale nie byli w stanie sforsować naszych zasieków obronnych. Podopieczni Dicka Advocaata nie potrafili dojść do dobrej pozycji strzeleckiej, wpadali w panikę, grali niedokładnie, bo wiedzieli, że Perquis dziś postanowił nie popełniać żadnego błędu. Na miejsce w jedenastce zasłużył też drugi zawodnik, którego obecność w kadrze spędza sen z powiek Janowi Tomaszewskiemu – Eugen Polanski. Niestety ścisk w drugiej linii sprawił, że musieliśmy wytatuowanego pivota pominąć.

Olof Mellberg
Chyba jeden z najfajniejszych graczy na Euro. I nie chodzi tu o statystyki albo osiągnięcia. Chodzi o samą fajność w stanie czystym. Mellberg i jego broda przewijają się w futbolowym świecie od kilkunastu lat i ciągle przynoszą kibicom masę radości. Szwedowi idzie już 35. krzyżyk, ale werwy mu nie brakuje. Z Anglikami zdobył półtora gola i swoimi popisami przyćmił nawet znakomitego przecież Zlatana Ibrahimovicia. Statystyki Olofa z meczu z Wyspiarzami są imponujące. Miał najwięcej odbiorów i zablokował najwięcej strzałów. Był w ścisłej czołówce graczy z największą liczba podań i tylko pięć razy posłana przez niego futbolówka nie dochodziła do adresata. Jak na 35-latka całkiem nieźle, prawda? Trochę szkoda, że Szwecja straciła już szansę na grę w ćwierćfinale. To naprawdę solidna reprezentacja wypełniona zawodnikami walecznymi i zdeterminowanymi, by osiągnąć zamierzony cel. Na mundialu za dwa lata pewnie paru z nich zabraknie. Miejmy nadzieję, że Mellberg, albo chociaż jego broda, pojawi się w Brazylii.

Andrea Pirlo
Przed startem turnieju wszyscy twierdzili, że bez Pirlo nie ma reprezentacji Włoch, że długowłosy pomocnik jest sercem, duszą i mózgiem „Squadra Azzurra”. Na zawodniku Juventusu ciążyła wielka presja, pewnie znakomita większość zawodników by sobie z nią nie poradziła. Ileż to razy słyszy się przecież o genialnych graczach, którym położono na barki zbyt wielki ciężar? Pirlo nie miał z tym problemu. Przyjął rolę lidera i z wywiązuje się z niej jak na razie doskonale. Włosi strzelili na Euro na razie dwa gole. Przy pierwszym Andrea asystował, drugiego strzelił osobiście. Trafienie w meczu z Chorwacją było kluczowe dla szans „Azzurrich” na awans. Teraz prawie wszystko jest w ich rękach. Zawodnik Juventusu jest pierwszym piłkarzem, który na Euro 2012 trafił do siatki bezpośrednio z rzutu wolnego. Uderzenie było technicznie perfekcyjne. Piłka przeleciała nad murem, a potem spadła tak gwałtownie, że Pletikosa był bez szans. Jak na razie Pirlo jest jednym z głównych kandydatów do tytułu gracza turnieju. Co prawda rozegrał dopiero dwa mecze i może za wcześnie o tym mówić, ale po prostu niemożliwe wydaje się, by ten facet stracił nagle formę.

David Silva
Jeszcze niedawno na Kanaryjczyka mówiono „El Chino” – „Chińczyk”. Ostatnio popularniejszy zrobił się drugi przydomek asa Manchesteru City – „Mag”. On lepiej oddaje to, co na boisku wyprawia niewysoki pomocnik. W meczu z Irlandczykami zdobył bramkę i miał dwie asysty (albo dwie i pół, zależy jak liczyć to, co zrobił przy pierwszym golu). Silva w pojedynkę rozpracował twardo i odważnie broniących się gości z Wysp. To, w jaki sposób wodził za nos defensorów na chwilę przed umieszczeniem piłki w siatce, było brutalnie doskonałe. Taki śmiercionośny taniec. Hiszpan nie musiał wykonywać wielu ruchów, balansem ciała i małymi kroczkami sprawiał, że obrońcy miotali się w panice, starając się za wszelką cenę odebrać mu futbolówkę. Oczywiście było to niemożliwe. Gdy David ma dobry dzień, nikt nie jest w stanie zrobić mu krzywdy. Robi, co chce, jak chce i kiedy chce.

Bastian Schweinsteiger
Niemcy mają wielki komfort w środku pola. W meczu z Portugalią błyszczał Mesut Oezil, w spotkaniu z Holandią niesamowitą klasę pokazał Bastian Schweinsteiger. Gdy jeden ma gorszy dzień, drugi bez mrugnięcia okiem go zastępuje i gra równie dobrze. As Bayernu Monachium zaliczył dwie asysty w meczu z wicemistrzami świata i praktycznie zapewnił swojej drużynie udział w kolejnej fazie turnieju. „Schweini” jak chyba nikt na świecie potrafi korzystać z przestrzeni pozostawionych przez rywali. Gdy przeciwnicy źle się ustawią, on wyrasta nagle spod ziemi i posyła śmiercionośne podanie. Bastian wykonał najwięcej podań w swojej ekipie, o 1/3 więcej niż drugi w klasyfikacji Sami Khedira. Dodatkowo mógł pochwalić się niesamowitą, 94-procentową skutecznością. Druga linia reprezentacji naszych zachodnich sąsiadów to czynnik, który sprawia, że to właśnie oni wydają się delikatnymi faworytami do wygrania całego turnieju.

Theo Walcott
Anglik wszedł na ostatnie pół godziny meczu ze Szwecją, strzelił pięknego gola i zaliczył równie piękną asystę, odwracając wynik spotkania i chroniąc siebie i swoich kolegów przed totalną kompromitacją. Anglik to gracz chimeryczny, zazwyczaj bardzo krytykowany, ale jednocześnie zdolny do takich właśnie zrywów. Jest szybki jak wiatr, bardzo dobry technicznie i bardzo odważny. Odwaga była potrzebna i wtedy, gdy zdobywał gola na 3:2 ładnym strzałem zza pola karnego, i wtedy, gdy wariacko wbił się w skandynawską defensywę, by chwilę później obsłużyć Danny’ego Welbecka. Biorąc pod uwagę dyspozycję Jamesa Milnera, wydaje się, że Roy Hodgson w ostatnim meczu fazy grupowej postawi jednak na skrzydłowego Arsenalu. Pewnie przez 90% czasu gry będzie się kopał w czoło, ale może w decydującej akcji coś mu odbije i zdobędzie gola na wagę awansu? To wcale nie jest wykluczone.

Mario Gomez – gracz kolejki
Ciężka, mozolna praca napastnika Bayernu Monachium przynosi rezultaty. Hiszpański Niemiec wreszcie strzela w reprezentacji tak często jak w klubie. Na razie wszystkie gole kadry Loewa są jego autorstwa. Nikt już nie krzyczy, że miejsce w jedenastce bardziej należy się Miroslavowi Klose. Gomez spełnia pokładane w nim nadzieje i gra tak, jak powinien grać napastnik tak mocnej reprezentacji. W meczu z Holandią snajper dwa razy umieścił piłkę w siatce. W obu przypadkach pokazał wielkie umiejętności i znakomity zmysł strzelecki. Dobrze się ustawiał, świetnie przyjmował piłkę i świetnie strzelał. Mario był bardzo wydajny. Oddał trzy strzały na bramkę i zdobył dwa gole. Z taką formą i z takimi pomocnikami Gomez wyrósł na głównego faworyta do tytułu króla strzelców Euro 2012.

Fernando Torres
Gdyby Hiszpan dostawał grosika za każdym razem, gdy ktoś powiedział o nim coś złego, byłby bardzo, bardzo bogatym człowiekiem. Mógłby rzucić granie w piłkę i zająć się budowaniem drabiny na księżyc. Pieniędzy by mu wystarczyło. Ostatni rok to w karierze „El Nino” prawdziwe szaleństwo. Grał mało i źle, ale wygrał Ligę Mistrzów. Grał mało i źle, ale pojechał na Euro. W pierwszym meczu usiadł na ławce. W drugim wyszedł w pierwszym składzie i dwa razy trafił do siatki. Kamień, który spadł z serca wychowanka Atletico, musiał być naprawdę spory. Mało ludzi w niego wierzyło, większość z nadzieją czekała raczej na jego potknięcie niż odbudowanie formy. Reprezentacja była dla niego ostoją. Tam ma przyjaciół, którzy od miesięcy powtarzali, że Fernando w końcu wypali i zacznie grać tak jak kiedyś. No i chyba mieli rację. Mecz z Irlandią powinien być punktem zwrotnym. Za kilka dni z Chorwacją napastnik pewnie też wyjdzie w pierwszym składzie. Mamy prawo oczekiwać, że od teraz będzie już strzelał tak jak dawniej.

Ławka rezerwowych: Małafiejew, Gebre Selassie, Debuchy, Polanski, Pilar i Benzema.

***

Najlepszy trener – Laurent Blanc
„Trójkolorowi” w meczu z Ukrainą wyraźnie pokazali, że spotkanie z Anglią było tylko wypadkiem przy pracy. Francuzi to jedni z głównych faworytów do końcowego triumfu i to było widać na boisku. Duża w tym zasługa trenera Blanca. Szkoleniowiec nie bał się posadzić na ławce Patrice’a Evry i Florenta Maloudy i wstawić w ich miejsce mniej doświadczonych i mających słabszą pozycję w kadrze graczy. Zarówno Gael Clichy, jak i Jeremy Menez byli wyróżniającymi się piłkarzami w meczu z Ukrainą. Blanc pokazał, że ma nosa. Również przeprowadzone w czasie meczu zmiany były bardzo dobre. Cabaye, Benzema i Menez dostali kilkanaście minut odpoczynku, a M’Vila, Giroud i Martin udowodnili, że są wystarczająco mocni, by w każdej chwili móc zastąpić kolegów w pierwszej jedenastce.

Odkrycie kolejki – Jeremy Menez
Skrzydłowy PSG ma na swoim koncie raptem kilkanaście meczów w dorosłej kadrze, na Euro przyleciał jako zmiennik. Słaba dyspozycja Maloudy sprawiła jednak, że trener Blanc dał szansę byłemu zawodnikowi Romy. Już pierwsze minuty pokazały, że był to strzał w dziesiątkę. Jego ofensywne rajdy były nie do zatrzymania. Ukraińscy defensorzy próbowali, ale nie byli w stanie nic zrobić. Menez pojawiał się nagle, uderzał i znów znikał. Zdobył jedną bramkę, ale przy odrobinie szczęścia i słabszej dyspozycji Pjatowa mógł mieć tych goli co najmniej trzy. Po takim popisie bardzo mało prawdopodobne, by Blanc posadził wicemistrza Francji na ławce. Skrzydła Ribery – Menez wyglądają bardzo potężnie.

Antybohater kolejki – Cristiano Ronaldo
Oj, od czego tu zacząć? Od sześciu strzałów na bramkę, w tym tylko dwóch celnych? Od zmarnowanych dwóch okazji sam na sam? Od zerowego wkładu w grę defensywną Portugalii? A może od tego, że po meczu as Realu Madryt bronił się, twierdząc, że rok temu Messi też nie strzelał dla Argentyny? Co to ma do rzeczy? Co z tego, że kibicie krzyczą nazwisko najlepszego piłkarza świata przy każdym kontakcie Ronaldo z piłką? Kapitan reprezentacji Portugalii w meczu z Danią był beznadziejny. Porównajmy go z grającym na tej samej pozycji, tylko po drugiej stronie boiska, Nanim. Liczba podań – Nani wygrywa o jakieś 20%. Podania krosowe – Nani wygrywa 5:3. Kluczowe podania – Nani 5, Ronaldo 1 (sic!). Dodajmy do tego marną skuteczność i ani jednego wygranego dryblingu, a otrzymamy obraz nędzy i rozpaczy.

Damien Perquis
Tyle się mówiło i pisało o tym, że naturalizowani Polacy są naszej reprezentacji niepotrzebni, a teraz, gdy przyszło nam grać prawdziwe mecze o wszystko, okazuje się, że to właśnie oni najdzielniej niosą ciężar odpowiedzialności za wyniki drużyny. Damien Perquis podczas Euro jest z pewnością naszym najlepszym obrońcą. Może w meczu z Grecją nie zagrał jakoś cudownie, ale już  z Rosją pokazał pełnię swoich wielkich umiejętności. To głównie dzięki jego ciężkiej pracy, podpartej niezłą dyspozycją Marcina Wasilewskiego, udało się sprawić, że wyżej notowani rywale nie byli w stanie sforsować naszych zasieków obronnych. Podopieczni Dicka Advocaata nie potrafili dojść do dobrej pozycji strzeleckiej, wpadali w panikę, grali niedokładnie, bo wiedzieli, że Perquis dziś postanowił nie popełniać żadnego błędu. Na miejsce w jedenastce zasłużył też drugi zawodnik, którego obecność w kadrze spędza sen z powiek Janowi Tomaszewskiemu – Eugen Polanski. Niestety ścisk w drugiej linii sprawił, że musieliśmy wytatuowanego pivota pominąć.

Olof Mellberg
Chyba jeden z najfajniejszych graczy na Euro. I nie chodzi tu o statystyki albo osiągnięcia. Chodzi o samą fajność w stanie czystym. Mellberg i jego broda przewijają się w futbolowym świecie od kilkunastu lat i ciągle przynoszą kibicom masę radości. Szwedowi idzie już 35. krzyżyk, ale werwy mu nie brakuje. Z Anglikami zdobył półtora gola i swoimi popisami przyćmił nawet znakomitego przecież Zlatana Ibrahimovicia. Statystyki Olofa z meczu z Wyspiarzami są imponujące. Miał najwięcej odbiorów i zablokował najwięcej strzałów. Był w ścisłej czołówce graczy z największą liczba podań i tylko pięć razy posłana przez niego futbolówka nie dochodziła do adresata. Jak na 35-latka całkiem nieźle, prawda? Trochę szkoda, że Szwecja straciła już szansę na grę w ćwierćfinale. To naprawdę solidna reprezentacja wypełniona zawodnikami walecznymi i zdeterminowanymi, by osiągnąć zamierzony cel. Na mundialu za dwa lata pewnie paru z nich zabraknie. Miejmy nadzieję, że Mellberg, albo chociaż jego broda, pojawi się w Brazylii.

Andrea Pirlo
Przed startem turnieju wszyscy twierdzili, że bez Pirlo nie ma reprezentacji Włoch, że długowłosy pomocnik jest sercem, duszą i mózgiem „Squadra Azzurra”. Na zawodniku Juventusu ciążyła wielka presja, pewnie znakomita większość zawodników by sobie z nią nie poradziła. Ileż to razy słyszy się przecież o genialnych graczach, którym położono na barki zbyt wielki ciężar? Pirlo nie miał z tym problemu. Przyjął rolę lidera i z wywiązuje się z niej jak na razie doskonale. Włosi strzelili na Euro na razie dwa gole. Przy pierwszym Andrea asystował, drugiego strzelił osobiście. Trafienie w meczu z Chorwacją było kluczowe dla szans „Azzurrich” na awans. Teraz prawie wszystko jest w ich rękach. Zawodnik Juventusu jest pierwszym piłkarzem, który na Euro 2012 trafił do siatki bezpośrednio z rzutu wolnego. Uderzenie było technicznie perfekcyjne. Piłka przeleciała nad murem, a potem spadła tak gwałtownie, że Pletikosa był bez szans. Jak na razie Pirlo jest jednym z głównych kandydatów do tytułu gracza turnieju. Co prawda rozegrał dopiero dwa mecze i może za wcześnie o tym mówić, ale po prostu niemożliwe wydaje się, by ten facet stracił nagle formę.

David Silva
Jeszcze niedawno na Kanaryjczyka mówiono „El Chino” – „Chińczyk”. Ostatnio popularniejszy zrobił się drugi przydomek asa Manchesteru City – „Mag”. On lepiej oddaje to, co na boisku wyprawia niewysoki pomocnik. W meczu z Irlandczykami zdobył bramkę i miał dwie asysty (albo dwie i pół, zależy jak liczyć to, co zrobił przy pierwszym golu). Silva w pojedynkę rozpracował twardo i odważnie broniących się gości z Wysp. To, w jaki sposób wodził za nos defensorów na chwilę przed umieszczeniem piłki w siatce, było brutalnie doskonałe. Taki śmiercionośny taniec. Hiszpan nie musiał wykonywać wielu ruchów, balansem ciała i małymi kroczkami sprawiał, że obrońcy miotali się w panice, starając się za wszelką cenę odebrać mu futbolówkę. Oczywiście było to niemożliwe. Gdy David ma dobry dzień, nikt nie jest w stanie zrobić mu krzywdy. Robi, co chce, jak chce i kiedy chce.

Bastian Schweinsteiger
Niemcy mają wielki komfort w środku pola. W meczu z Portugalią błyszczał Mesut Oezil, w spotkaniu z Holandią niesamowitą klasę pokazał Bastian Schweinsteiger. Gdy jeden ma gorszy dzień, drugi bez mrugnięcia okiem go zastępuje i gra równie dobrze. As Bayernu Monachium zaliczył dwie asysty w meczu z wicemistrzami świata i praktycznie zapewnił swojej drużynie udział w kolejnej fazie turnieju. „Schweini” jak chyba nikt na świecie potrafi korzystać z przestrzeni pozostawionych przez rywali. Gdy przeciwnicy źle się ustawią, on wyrasta nagle spod ziemi i posyła śmiercionośne podanie. Bastian wykonał najwięcej podań w swojej ekipie, o 1/3 więcej niż drugi w klasyfikacji Sami Khedira. Dodatkowo mógł pochwalić się niesamowitą, 94-procentową skutecznością. Druga linia reprezentacji naszych zachodnich sąsiadów to czynnik, który sprawia, że to właśnie oni wydają się delikatnymi faworytami do wygrania całego turnieju.

Theo Walcott
Anglik wszedł na ostatnie pół godziny meczu ze Szwecją, strzelił pięknego gola i zaliczył równie piękną asystę, odwracając wynik spotkania i chroniąc siebie i swoich kolegów przed totalną kompromitacją. Anglik to gracz chimeryczny, zazwyczaj bardzo krytykowany, ale jednocześnie zdolny do takich właśnie zrywów. Jest szybki jak wiatr, bardzo dobry technicznie i bardzo odważny. Odwaga była potrzebna i wtedy, gdy zdobywał gola na 3:2 ładnym strzałem zza pola karnego, i wtedy, gdy wariacko wbił się w skandynawską defensywę, by chwilę później obsłużyć Danny’ego Welbecka. Biorąc pod uwagę dyspozycję Jamesa Milnera, wydaje się, że Roy Hodgson w ostatnim meczu fazy grupowej postawi jednak na skrzydłowego Arsenalu. Pewnie przez 90% czasu gry będzie się kopał w czoło, ale może w decydującej akcji coś mu odbije i zdobędzie gola na wagę awansu? To wcale nie jest wykluczone.

Mario Gomez – gracz kolejki
Ciężka, mozolna praca napastnika Bayernu Monachium przynosi rezultaty. Hiszpański Niemiec wreszcie strzela w reprezentacji tak często jak w klubie. Na razie wszystkie gole kadry Loewa są jego autorstwa. Nikt już nie krzyczy, że miejsce w jedenastce bardziej należy się Miroslavowi Klose. Gomez spełnia pokładane w nim nadzieje i gra tak, jak powinien grać napastnik tak mocnej reprezentacji. W meczu z Holandią snajper dwa razy umieścił piłkę w siatce. W obu przypadkach pokazał wielkie umiejętności i znakomity zmysł strzelecki. Dobrze się ustawiał, świetnie przyjmował piłkę i świetnie strzelał. Mario był bardzo wydajny. Oddał trzy strzały na bramkę i zdobył dwa gole. Z taką formą i z takimi pomocnikami Gomez wyrósł na głównego faworyta do tytułu króla strzelców Euro 2012.

Fernando Torres
Gdyby Hiszpan dostawał grosika za każdym razem, gdy ktoś powiedział o nim coś złego, byłby bardzo, bardzo bogatym człowiekiem. Mógłby rzucić granie w piłkę i zająć się budowaniem drabiny na księżyc. Pieniędzy by mu wystarczyło. Ostatni rok to w karierze „El Nino” prawdziwe szaleństwo. Grał mało i źle, ale wygrał Ligę Mistrzów. Grał mało i źle, ale pojechał na Euro. W pierwszym meczu usiadł na ławce. W drugim wyszedł w pierwszym składzie i dwa razy trafił do siatki. Kamień, który spadł z serca wychowanka Atletico, musiał być naprawdę spory. Mało ludzi w niego wierzyło, większość z nadzieją czekała raczej na jego potknięcie niż odbudowanie formy. Reprezentacja była dla niego ostoją. Tam ma przyjaciół, którzy od miesięcy powtarzali, że Fernando w końcu wypali i zacznie grać tak jak kiedyś. No i chyba mieli rację. Mecz z Irlandią powinien być punktem zwrotnym. Za kilka dni z Chorwacją napastnik pewnie też wyjdzie w pierwszym składzie. Mamy prawo oczekiwać, że od teraz będzie już strzelał tak jak dawniej.

Ławka rezerwowych: Małafiejew, Gebre Selassie, Debuchy, Polanski, Pilar i Benzema.

***

Najlepszy trener – Laurent Blanc
„Trójkolorowi” w meczu z Ukrainą wyraźnie pokazali, że spotkanie z Anglią było tylko wypadkiem przy pracy. Francuzi to jedni z głównych faworytów do końcowego triumfu i to było widać na boisku. Duża w tym zasługa trenera Blanca. Szkoleniowiec nie bał się posadzić na ławce Patrice’a Evry i Florenta Maloudy i wstawić w ich miejsce mniej doświadczonych i mających słabszą pozycję w kadrze graczy. Zarówno Gael Clichy, jak i Jeremy Menez byli wyróżniającymi się piłkarzami w meczu z Ukrainą. Blanc pokazał, że ma nosa. Również przeprowadzone w czasie meczu zmiany były bardzo dobre. Cabaye, Benzema i Menez dostali kilkanaście minut odpoczynku, a M’Vila, Giroud i Martin udowodnili, że są wystarczająco mocni, by w każdej chwili móc zastąpić kolegów w pierwszej jedenastce.

Odkrycie kolejki – Jeremy Menez
Skrzydłowy PSG ma na swoim koncie raptem kilkanaście meczów w dorosłej kadrze, na Euro przyleciał jako zmiennik. Słaba dyspozycja Maloudy sprawiła jednak, że trener Blanc dał szansę byłemu zawodnikowi Romy. Już pierwsze minuty pokazały, że był to strzał w dziesiątkę. Jego ofensywne rajdy były nie do zatrzymania. Ukraińscy defensorzy próbowali, ale nie byli w stanie nic zrobić. Menez pojawiał się nagle, uderzał i znów znikał. Zdobył jedną bramkę, ale przy odrobinie szczęścia i słabszej dyspozycji Pjatowa mógł mieć tych goli co najmniej trzy. Po takim popisie bardzo mało prawdopodobne, by Blanc posadził wicemistrza Francji na ławce. Skrzydła Ribery – Menez wyglądają bardzo potężnie.

Antybohater kolejki – Cristiano Ronaldo
Oj, od czego tu zacząć? Od sześciu strzałów na bramkę, w tym tylko dwóch celnych? Od zmarnowanych dwóch okazji sam na sam? Od zerowego wkładu w grę defensywną Portugalii? A może od tego, że po meczu as Realu Madryt bronił się, twierdząc, że rok temu Messi też nie strzelał dla Argentyny? Co to ma do rzeczy? Co z tego, że kibicie krzyczą nazwisko najlepszego piłkarza świata przy każdym kontakcie Ronaldo z piłką? Kapitan reprezentacji Portugalii w meczu z Danią był beznadziejny. Porównajmy go z grającym na tej samej pozycji, tylko po drugiej stronie boiska, Nanim. Liczba podań – Nani wygrywa o jakieś 20%. Podania krosowe – Nani wygrywa 5:3. Kluczowe podania – Nani 5, Ronaldo 1 (sic!). Dodajmy do tego marną skuteczność i ani jednego wygranego dryblingu, a otrzymamy obraz nędzy i rozpaczy.