Jedenastka ćwierćfinałów Euro

John Terry
Jedyny w zestawieniu przedstawiciel drużyny, która w ćwierćfinale pożegnała się z mistrzostwami Europy. Anglik, podobnie jak przed tygodniem, był ostoją niepewnej angielskiej defensywy. Włosi bombardowali pole kare Joe Harta, ale piłka nie wpadała do siatki. Duża w tym zasługa znakomicie ze sobą współpracujących stoperów. W naszej jedenastce ląduje Terry, a nie Lescott, bo ten pierwszy grał znacznie pewniej. Jego odbiory i wślizgi znamionowały wielkie doświadczenie. Widać było, że kapitan Chelsea nigdy w życiu nie przestraszy się rywala, nie odda mu piłki bez walki. Świadomość, że tyły są dobrze zabezpieczone, pomagała Anglikom. Szkoda, że w ataku zabrakło kogoś, kto poza umiejętnościami miałby też chłodną głowę. Synowie Albionu grali trochę na wariata. Byli słabsi nie tyle piłkarsko, co raczej mentalnie. Na palcach jednej ręki policzyć można piłkarzy, którzy wczoraj wieczorem w ekipie Roya Hodgsona nie zawiedli. Jednym z nich był z pewnością John.

Jordi Alba
„Marca” napisała, że gracz Valencii w meczu z Francją doktoryzował się z grania na wielkich turniejach. W poprzednich meczach był trochę wystraszony, dopiero w ćwierćfinale pokazał pełnię swoich umiejętności. Katalończyk to zawodnik o naprawdę wielkich umiejętnościach – już w reprezentacyjnym debiucie został jednogłośnie okrzyknięty najlepszym graczem meczu. Tak było również w jego dwóch kolejnych spotkaniach z czerwoną koszulką na piersi. W starciu z „Trójkolorowymi” zapisał na swoim koncie wspaniałą asystę przy golu Xabiego Alonso. Ograł Mathieu Debuchy’ego, prawdopodobnie najlepszego prawego defensora mistrzostw, jak gdyby nigdy nic wbiegł w pole karne i wrzucił piłkę na głowę Baska. Bardzo proste. Jednak to kluczowe podanie nie było końcem popisów Alby. Niewysoki obrońca na swojej stronie boiska rządził niepodzielnie, nie zostawiając rywalom złudzeń, kto bardziej zasługuje na awans do półfinału. Możemy sobie wyobrazić, jak na tak doskonały mecz Jordiego zareagował negocjujący z Barceloną jego transfer prezes Valencii. Cena pewnie już poszła w górę.

Xabi Alonso
Parę dni temu pisaliśmy, że to, że Lukas Podolski strzelił gola w swoim setnym meczu w reprezentacji, jest niesamowitym wyczynem. To co mamy napisać teraz? Xabi nie dość, że zdobył dwa gole, to jeszcze swoimi trafieniami zapewnił Hiszpanii prawo gry w półfinale mistrzostw Europy. Nikt nie ma wątpliwości, że te trafienia się Baskowi należały jak mało komu. Hiszpańska (katalońska) prasa długo i z pasją rozwodzi się na temat tego, że Alonso nie zasługuje na miejsce w wyjściowej jedenastce „La Seleccion”, a tu taki psikus. Krytycy chyba już ucichną – jeśli tego nie zrobią, wyjdą na głupców. Xabi w każdym kolejnym meczu reprezentacji gra znakomicie. Jego najsłabsze mecze są na poziomie, o jakim marzą defensywni pomocnicy wszystkich innych reprezentacji świata. Del Bosque bardzo ceni wychowanka Realu Sociedad, a ten odwdzięcza się mu znakomitymi występami. Dość powiedzieć, że urodzony w Tolosie piłkarz jest pod wodzą „Sfinksa” drugim najlepszym strzelcem kadry.

Sami Khedira
W klubie człowiek od czarnej roboty, w reprezentacji lider środka pola. Gdyby dało się jakoś przestawić trybik w głowie Niemca i sprawić, by piłkarz nie tylko w kadrze potrafił zaliczać tak wspaniałe występy, pewnie wszyscy bez wahania zgadzalibyśmy się z Mesutem Oezilem, który przy każdej okazji powtarza, że Sami to jeden z najlepszych piłkarzy świata. Były piłkarz Stuttgartu w spotkaniu z Grecją strzelił gola znamionującego najwyższą klasę i po prostu doskonale umiejętności techniczne. Khedira uderzył piłkę z wyskoku i trafił idealnie. Grecki bramkarz pewnie nawet nie widział momentu, gdy uderzona z bezlitosną siłą futbolówka wpadła do siatki. W spotkaniu z kadrą Hellady Sami grał wyżej niż Schweinsteiger. As Bayernu rozgrywał piłkę, a Sami był łącznikiem między liniami. Warto przytoczyć jedną ciekawą statystykę. Khedira rozegrał jak na razie wszystkie mecze od pierwszej do ostatniej minuty i ani razu nie faulował rywala. Zero, czyste konto. Poza graczem Realu Madryt, jeszcze tylko Mats Hummels może poszczycić się takim niezwykły osiągnięciem.

Mesut Oezil
Kompletujemy środek pola „Los Blancos”. To niesamowite, jak dobry turniej rozgrywają podopieczni Jose Mourinho. Czyżby magia portugalskiego genialnego łotra działała nie tylko w klubie? Mesut po świetnym sezonie ligowym nie zwolnił tempa. Został uznany graczem mecz z Grekami. Całkiem słusznie, zanotował w końcu dwie asysty. Gracja, z jaką Oezil przemieszcza się po murawie, jest naprawdę imponująca. Niemiec pojawia się we wszystkich sektorach boiska. Wykresy dzielnych statystyków pokazują, że siatka podań najlepszego asystenta Europy szczelnie oplatała w spotkaniu z Grecją calutkie boisko. Ogólnie tych podań było grubo ponad sto, co samo w sobie jest już wynikiem godnym najwyższego uznania. A jeśli dodamy do tego aż dziewięć kluczowych podań i dwanaście krosów, to otrzymamy całkiem dokładny obraz tego, co na murawie robi Mesut. Zawodnik „Los Blancos” wchodzi powoli na poziom zarezerwowany dla najlepszych w historii. I ciągle jest młody, kto wie, gdzie znajduje się kres jego umiejętności.

Andrea Pirlo
Mecz Włochów z Anglikami trwał 120 minut, ale nawet dłuższy czas gry nie usprawiedliwia tak barbarzyńskich statystyk Andrei. 131 podań na prawie 90-procentowej skuteczności, osiem krosów i trzydzieści (sic!) długich piłek. Dla porównania, drugi w klasyfikacji Claudio Machisio takich podań wykonał osiem – prawie cztery razy mniej! Pirlo był jak bóg, we wszystkich statystykach zdeklasował młodszych od siebie o kilka lat kolegów. A wisienką na torcie był jego rzut karny. Włoch pokazał, że strach czy niepewność to dla niego pojęcia zupełnie obce, i uderzył a la Panenka. Lekko, w sam środek bramki. Lider reprezentacji Włoch do piłki podbiegał tak wolno, że można było odnieść wrażenie, że ktoś spowolnił czas. Ale on wiedział, co robi. To trafienie podłamało Anglików i dodało chłopcom Prandellego sił. No bo skoro Andrea może tak sobie pogrywać, to znaczy, że rywal wcale nie jest tak mocny.

Marco Reus
Kolejny Niemiec w zestawieniu. Joachim Loew, wstawiając go do jedenastki, trochę ryzykował. No bo chociaż Reus to kawał piłkarza, nikt nie mógł zagwarantować, że w tak ważnym meczu po prostu się nie spali. Przecież lepszym od niego zdarzało się upaść pod ciężarem presji. Na szczęście Marko z wyzwaniem poradził sobie doskonale. Przez 80 minut sumiennie wykonywał swoją pracę, harował na całej długości boiska. Jego trafienie z pewnością nie będzie bez szans w konkursie na gola turnieju. Sporo było tam szczęścia, ale samo wykończenie było kliniczne. Precyzyjne, mocne, odważne. Po prostu doskonałe. Małe doświadczenie Reusa dało o sobie znać tylko w statystyce podań. Gracz Borussii Dortmund wykonał ich wyraźnie mniej niż bardziej obyci w meczach o stawkę gracze. Ale przecież nie trzeba podawać, by robić na boisku różnicę. Marko dał z siebie wszystko i z pewnością za parę lat mecz z Grecją będzie wspominał bardzo dobrze.

Cristiano Ronaldo – gracz kolejki
Portugalczyk już w drugim meczu z rzędu niesie na swoich barkach całą reprezentację. Mecz z Czechami miał być łatwy, ale okazał się nadspodziewanie wymagający. Chłopcy Paulo Bento trochę zlekceważyli naszych południowych sąsiadów i musieli za to zapłacić długimi minutami cierpień. Taktyka obrana przez przybyszy z Półwyspu Iberyjskiego była prosta. Odbiór > podanie do Moutinho > podanie do Cristiano > strzał. I tak w nieskończoność. Gwiazdor Realu Madryt oddał osiem strzałów na bramkę, z czego tylko jeden był celny. Gdyby nie to, że zakończył się golem, pewnie po meczu dziennikarze nie daliby Ronaldo spokoju. No ale skoro trafia do siatki i przepycha reprezentację przez kolejne fazy turnieju, to niech sobie uderza z każdej, nawet takiej najgorszej z najgorszych, pozycji. Najważniejsze jest to, że kapitan portugalskiej kadry wreszcie gra tak, jak powinien. Bierze na siebie odpowiedzialność, nie załamuje się, nie poddaje. Walczy o każdą piłkę, nie ma w nim już tego boiskowego egoisty. Teraz, gdy Cristiano widzi lepiej ustawionego kolegę, to po prostu mu podanie. Inna sprawa, że taka sytuacja ma miejsce góra dwa razy w meczu. Ale to już nie wina Ronaldo.

Ławka rezerwowych: Joe Hart, Pepe, Joleon Lescott, Joao Moutinho, Andres Iniesta, Dimitris Salpingidis.

***

Najlepszy trener – Joachim Loew
Przewrócił do góry nogami całą formację ataku reprezentacji Niemiec i dobrze na tym wyszedł. Na ławce zasiedli Gomez, Podolski i Mueller, w ich miejsce pojawili się Klose, Reus i Schuerrle. Efekt – dwaj z nich zdobyli po bramce, a trzeci zaliczył bardzo dobry występ. Trener „Die Nationalelf” sporo ryzykował, bo przecież tak na dobrą sprawę nie trzeba było niczego zmieniać, wszystko działało bardzo dobrze, bardzo sprawnie. Nie wiemy, co kierował Loewem. Chęć wprowadzenia do ekipy ducha rywalizacji, odświeżenie jedenastki, a może jeszcze coś innego? To nieważne. Ważny jest efekt końcowy. Selekcjoner trafił w dziesiątkę i bardzo przestraszył piłkarski świat. No bo skoro na ławce reprezentacji Niemiec siedzą gracze tej klasy, to czy naprawdę istnieje jakaś siła, która jest w stanie tę doskonałą maszynę zatrzymać?

Odkrycie kolejki – Andre Schuerrle
22-letni zawodnik Bayeru Leverkusen ma przed sobą wielką przyszłość. W spotkaniu z Grecją był trochę nierówny, ale fakt, że długimi fragmentami meczu potrafił grać po prostu doskonale, świadczy o tym, że jedyne, czego mu brakuje, to stabilizacja. Gdy już ją osiągnie, prawdopodobnie bardzo szybko wzniesie się na najwyższy światowy poziom. Widać, że trener Loew darzy go coraz większym zaufaniem. W meczu z Danią Andre pojawił się na murawie w drugiej połowie, z Grecją wyszedł już w pierwszym składzie. Nikt nie będzie zaskoczony, jeśli Schuerrle również w arcyważnym półfinale z Włochami znajdzie się w wyjściowej jedenastce.

Antybohater kolejki – Laurent Blanc
Francuz tak przestraszył się reprezentacji Hiszpanii, że zupełnie postradał rozum. Doszedł do wniosku, że jedynym wyjściem będzie ultradefensywne ustawienie z pięcioma obrońcami i bez klasycznego rozgrywającego. Na ławce usiedli Samir Nasri i Jeremy Menez, czyli dwaj zdecydowanie wyróżniający się zawodnicy. Blanc chciał chyba wziąć przykład z Chelsea i zabić Hiszpanów żelazną obroną. Wspaniały niegdyś piłkarz zapomniał jednak o tym, że drużyna z Londynu przeciwko Barcelonie nie wychodziła ustawieniem czysto defensywnym. Ona po prostu doskonale się broniła i, co ważne, to bronienie nie miało nic wspólnego z desperacją. Raczej z wojną. Francuzi też tak chcieli, ale nie potrafili. Blanc w kluczowym meczu rozbił swoją drużynę. Benzema biegał gdzieś bez celu, desperacko szukając piłki. Skrzydłowi uciekali do środka w obawie przed atakiem „La Seleccion”, obrońcy nie byli w stanie zatrzymać atakujących na milion sposób Hiszpanów. Chłopcy del Bosque zagrali przeciętnie, ale byli o parę klas lepsi od bezradnej zbieraniny, która tego wieczoru udawała reprezentację Francji.