W dotychczasowej historii starć Polski ze Słowacją nie mamy zbyt wielu powodów do dumy. Odkąd utworzyło się nowe państwo słowackie, zagraliśmy ze Słowakami sześć razy.
Słowacja powstała po rozłączeniu się Czechosłowacji. Razem nasi południowi sąsiedzi byli potęgą. Dwa razy zajmowali drugie miejsce w mistrzostwach świata. W mistrzostwach Europy udało im się nawet raz wygrać, pokonując po rzutach karnych Niemców. Poza tym dwa razy plasowali się na trzeciej pozycji. Po podzieleniu dwa kraje w sporcie zaczęły już znaczyć mniej. Nie tylko w piłce nożnej, ale przede wszystkim w ukochanym hokeju. Ale jeśli skupimy się tylko na futbolu po 1992 roku, to Czesi byli bardziej utytułowani. Osiągali sukcesy w wielkich turniejach, ale przede wszystkim się na nie kwalifikowali. W odróżnieniu od Słowaków. Ci dopiero w 2010 roku po raz pierwszy jako samodzielne państwo zawitali do grona najlepszych drużyn świata czy Europy. Wcześniej przegrywali w eliminacjach.
Tam też po raz pierwszy los zetknął ich z Polakami. 7 czerwca 1995 roku w Zabrzu doszło do pierwszego oficjalnego spotkania Polski ze Słowacją. Pojedynek odbył się w ramach kwalifikacji do mistrzostw Europy w Anglii w 1996 roku. Nasza reprezentacja wygrała pewnie 5:0. Dwa gole zdobył niezwykle skuteczny w tych eliminacjach Andrzej Juskowiak, a po jednym dołożyli Roman Kosecki, Tomasz Wieszczycki i Piotr Nowak. Polska była wówczas bardzo silną drużyną w meczach rozgrywanych u siebie. Niestety na wyjazdach nie potwierdzała swojego potencjału. Zawodnicy tacy jak Kosecki, Juskowiak czy Wojciech Kowalczyk, mimo że grali za granicą, nie zawsze udowadniali w kadrze swoją przydatność.
Rewanż, który odbył się w Bratysławie, pokazał, że Polacy są chimeryczni. Najpierw wygrali 5:0, by niecałe cztery miesiące później polec aż 1:4. 11 października 1995 zagrali fatalnie, zupełnie bez pomysłu i przegrali, ale już znacznie wcześniej stracili szansę na awans do mistrzostw w Anglii. Może też dlatego nie powalczyli o trzy punkty i nasi południowi sąsiedzi rzutem na taśmę wyprzedzili nas w tabeli. Nie znaczyło to wówczas praktycznie nic oprócz prestiżu.
