Fot. Spotkanie sąsiadów w tabeli ligi włoskiej zakończyło się remisem 1:1
Piłkarze Catanii prezentują ostatnio dobrą formę. Ich największym marzeniem jest awans do europejskich pucharów, by pokazać się na tle wielu drużyn z innych krajów. Wobec zamiarów klubu z Sycylii pojawia się pytanie: czy awans „Rossazzurrich” do Ligi Europy dobrze zrobi włoskiemu futbolowi? Ja uważam, że nie jest to odpowiedni moment, aby ten zespół pokazał się na piłkarskich salonach. Nie ukształtował swojego stylu gry na tyle, aby mierzyć się z czołowymi europejskimi drużynami.
Ostatnimi czasy Catania w Serie A spisuje się bardzo dobrze. „Rossazzurri” zajmują siódme miejsce w ligowej tabeli, co bardzo ich zadowala, mogą rywalizować o europejskie puchary, gdyż do strefy dającej walkę o Ligę Europy tracą cztery punkty. Przed sezonem podopieczni Rolando Marana byli skazywani na pożarcie, bo wielu sądziło, że będą walczyć o utrzymanie i nic więcej nie są w stanie ugrać. Zresztą ta teza była uzasadniona, ponieważ Catania latem mocno się nie wzmocniła, a odkąd pojawiła się na dobre w Serie A, nie uplasowała się w pierwszej dziesiątce. W zeszłym sezonie bardzo dobrze sycylijski klub poukładał Vincenzo Montella, który w czerwcu przeniósł się na ławkę trenerską Fiorentiny. Jakby tego było mało, to w Catanii nie ma pieniędzy pod dostatkiem. Klub boryka się z problemami finansowymi, co odzwierciedla transfer Alexisa Rolina. Catania bardzo pragnęła tego piłkarza, dlatego działacze klubu robili wszystko, aby sprowadzić go na Stadio Angelo Massimino. Nacional Montevideo zażądał 5 milionów euro, która była zbyt duża dla Sycylijczyków. Udało się jednak sprowadzić Urugwajczyka za mniejszą kwotę, która wynosiła 3,8 miliona euro. Do transferu doszło dlatego, że Urugwajczycy obniżyli cenę, bo Catania chciała się wycofać z transakcji, a to była dobra okazja, by Nacional zarobił pieniądze na sprzedaży swojego defensora.
Piłkarze Catanii podczas pojedynku z Parmą (fot. Tuttosport.com)
W lidze „Rossazzurri” pokazują, że nie wcale tacy źli, jak ich oceniano, i prezentuję się bardzo solidnie. Catania tworzy bardzo zagrany kolektyw, który na boisku sprawia wiele trudności przeciwnikom. Nikt się nie spodziewał, że klub z Sycylii będzie się tak prezentował na włoskich boiskach. Można powiedzieć, że Stadio Angelo Massimino jest prawdziwą twierdzą piłkarzy Catanii, gdyż tylko w czterech spotkaniach nie zdobyli oni kompletu punktów. W tym odnieśli dwie porażki z Juventusem Turyn i z Milanem. Jednakże po tych przegranych bojach zawodnicy nie mogą mieć do siebie pretensji, gdyż prezentowali się w tym spotkaniach dobrze, a Juventus i Milan to przecież klasy same w sobie i porażka po ciągłej walce nie jest żadnym wstydem. Co prawda zawsze była to mocna strona „Rossazzurrich”, gdyż za panowania Vincenzo Montelli zespół również dobrze prezentował się na własnym stadionie. Jednak jest pewien aspekt, który łączy obu szkoleniowców. Żaden nie miał długiej serii zwycięstw w pojedynkach wyjazdowych, co od wielu lat jest mankamentem tej drużyny. Natomiast w kilku spotkaniach brakowało pełnej koncentracji do końca. Dobrym przykładem jest mecz z Pescarą, który podopieczni Rolando Marana przegrali 1:2. W piątej minucie doliczonego czasu gry drugiej połowy bramkę zdobył Togni, który swoim trafieniem uradował fanów zespołu z Abruzji.
Catania zaskoczyła wielu niedowiarków, pokazując dobry futbol. Nawet Sycylijczycy są rozentuzjazmowani, bo ich celem stał się awans do Ligi Europy. Chcą się pokazać na piłkarskich salonach, dzięki czemu mogliby zyskać sportowo i finansowo, co bardzo pomogłoby „Rossazzurrim”. Wobec takich twierdzeń nasuwa się jedno bardzo ważne pytanie: czy ten zespół poradziłby sobie w europejskich pucharach? Ja uważam, że na Ligę Europy jest jeszcze za wcześnie. Drużyna prezentuje się dobrze we Włoszech, ale na europejskiej arenie mogłoby być zupełnie inaczej. Przede wszystkim ekipa nie ma snajpera, który swoimi golami mógłby prowadzić ją do końcowego triumfu. Najwięcej bramek zdobył obecnie Gonzalo Bergessio, który ma na koncie siedem trafień w 21 spotkaniach. Jest to przyzwoity rezultat, ale gracz nie znajduje się w czołówce strzelców Serie A. Argentyńczyk zdobywa gole w kratkę. Strzeli dwie bramki i przez kilka spotkań nie daje o sobie znać. Jego wyniki w lidze włoskiej są dobre, dlatego do napastnika Catanii nie można mieć większych pretensji. Natomiast nie jest to zawodnik, który słynie z ogromnej liczby trafień, więc zbytnio nie postraszyłby defensorów czołowych drużyn w Lidze Europy. W ekipie „Rossazzurrich” wyróżnia się kilku piłkarzy. Dobrze prezentuje się Lucas Castro, który w swoim pierwszym sezonie Serie A gra naprawdę dobrze i zdobył już cztery bramki. Niedawno Argentyńczyk powiedział, że spełniłoby się jego marzenie, jakby Catania grała na europejskich salonach. Słowa pomocnika klubu z Sycylii mogą być kontrowersyjne, bo przed jego zespołem w tabeli plasują się drużyny, które w ostatnich latach coś dla włoskiego futbolu osiągnęły.
Na pochwałę zasługuje Alejandro Gomez, który znajduje się w czołówce asystentów Serie A. Jego gra jest bardzo specyficzna. Notuje bowiem dużo asyst, a bramek zdobywa zaledwie kilka. W ostatnich dwóch sezonach strzelił po cztery gole, a teraz jest mały progres, bo ma ich na koncie już pięć. Przeważnie występuje w linii ataku w parze z Gonzalo Bergessio, ale to jego rodak częściej pakuje piłkę do siatki. Widać, że klub nie ma dwóch napastników, którzy notorycznie mogą zdobyć gola. Może niektórzy stwierdzą, że Juventus też nie ma czołowego strzelca, a w tabeli jest na samym szczycie. Jest jednak pewna różnica. W zespole „Starej Damy” pomocnicy strzelają po kilka bramek i niejednokrotnie przesądzili oni o wyniku. Antonio Conte ma czterech napastników wysokiej klasy, których może na przemian wystawiać. Na taki stan rzeczy Rolando Maran pozwolić sobie nie może, gdyż Catania nie ma solidnego dżokera, który mógłby godnie zastąpić swojego kolegę i jednym strzałem bądź podaniem przesądzić o losach meczu. Souleymane Doukara wystąpił dziewięć razy i nie zdobył żadnej bramki. Jest to jego debiutancki sezon w Serie A, więc można powiedzieć, że ma jeszcze czas na aklimatyzację. W Catanii są dwaj młodzi zawodnicy z krajów bałkańskich. Pierwszy z nich to Maks Barisić, który pojawił się na Stadio Angelo Massimino zimą. Wróży mu się dużą karierę, bo w marcu skończy osiemnaście lat. Jednakże nie dostał szansy debiutu i wciąż czeka na moment, w którym będzie mógł się wykazać. Kolejnym zawodnikiem o dużych perspektywach jest Bruno Petković. Ma bowiem dziewiętnaście lat, tak jak Barisić nie dostał szansy debiutu i musi na niego cierpliwie czekać. Jeśli klub nie ma solidnego zmiennika, to o poważnej grze na piłkarskich salonach może jedynie pomarzyć, bo na dłuższą metę to nie wystarczy. Chyba żeby latem kogoś zakupił, ale taki zawodnik też musiałby się zaaklimatyzować i poznać tajniki zespołu.
Gonzalo Ruben Bergessio, który jest w Catanii wyróżniającą się postacią (fot. Sport.it)
Pamiętamy, jak w sezonie 2009/2010 dużą sensację wywołała Sampdoria Genua, która zajęła czwarte miejsce w Serie A. Była na ustach wszystkich, bo naprawdę odwaliła kawał niezłej roboty. Piłkarze po wielu latach przerwy wkroczyli nagle do wielkiego piłkarskiego świata, mając nadzieję, że uda się osiągać takie sukcesy jak dwadzieścia lat wcześniej. Nadzieja ta szybko umarła, kiedy klub z Genui odpadł już w fazie grupowej Ligi Europy. Wygrał tylko jedno spotkanie, i to jeszcze z najsłabszym Debreczynem. Zawodnicy niczego ciekawego nie zaprezentowali, a byli w grupie z PSV Eindhoven i Metalistem Charków. Szanse na wyjście były duże, ale marzenia zostały boleśnie zweryfikowane przez rzeczywistość. To samo może czekać podopiecznych Rolando Marana, którzy moim zdaniem nie są gotowi na grę w Lidze Europy. Nawet w przypadku awansu nie jest wcale pewne, że powtórzą taki wynik. Może stać się to po prostu jednorazowym wyczynem, na którym włoska piłka ucierpi. Nikt przecież nie lubi, jak doznaje się kompromitacji na salonach. Myślę, że na europejskie puchary przyjdzie jeszcze czas. Jeśli Maran będzie tak dążył do sukcesu jak teraz, to w przyszłym sezonie, słysząc zamiary pokazania się w europejskich pucharach, każdy będzie spokojny, bo gracze zaprezentują poziom, którego się wymaga. Fakt, że zdarzają się niespodzianki, natomiast przed Catanią wiele ciężkiej pracy, by spełniły się jej marzenia. Zapewne prezes „Rossazzurrich”, Antonino Pulvirenti, pragnie zasiąść w loży honorowej i patrzeć, jak jego drużyna toczy batalie na piłkarskich salonach.
Catania jest dobrą drużyną, która zbiera doświadczenie i jeśli będzie tak prowadzona jak do tej pory przez Rolando Marana, to może być naprawdę silnym zespołem. Piłkarze z Sycylii muszą mierzyć siłę na zamiary i nie zapędzać się zbyt daleko. Jeżeli latem pojawiłoby się kilku doświadczonych zawodników, mogliby oni dodać drużynie pewności na tle rywali z wyższej półki. Młodość z doświadczeniem pod wpływem zgrania może stworzyć ciekawy kolektyw, który niewątpliwie będzie trudny do zatrzymania. Jednak w tym momencie Catania nie jest gotowa, aby mierzyć się w Europie, i musi troszkę poczekać, by spróbować swych sił w rywalizacji na wysokim poziomie.
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.
Dodaj komentarz
Piłkarze Catanii prezentują ostatnio dobrą formę. Ich największym marzeniem jest awans do europejskich pucharów, by pokazać się na tle wielu drużyn z innych krajów. Wobec zamiarów klubu z Sycylii pojawia się pytanie: czy awans „Rossazzurrich” do Ligi Europy dobrze zrobi włoskiemu futbolowi? Ja uważam, że nie jest to odpowiedni moment, aby ten zespół pokazał się na piłkarskich salonach. Nie ukształtował swojego stylu gry na tyle, aby mierzyć się z czołowymi europejskimi drużynami.
Ostatnimi czasy Catania w Serie A spisuje się bardzo dobrze. „Rossazzurri” zajmują siódme miejsce w ligowej tabeli, co bardzo ich zadowala, mogą rywalizować o europejskie puchary, gdyż do strefy dającej walkę o Ligę Europy tracą cztery punkty. Przed sezonem podopieczni Rolando Marana byli skazywani na pożarcie, bo wielu sądziło, że będą walczyć o utrzymanie i nic więcej nie są w stanie ugrać. Zresztą ta teza była uzasadniona, ponieważ Catania latem mocno się nie wzmocniła, a odkąd pojawiła się na dobre w Serie A, nie uplasowała się w pierwszej dziesiątce. W zeszłym sezonie bardzo dobrze sycylijski klub poukładał Vincenzo Montella, który w czerwcu przeniósł się na ławkę trenerską Fiorentiny. Jakby tego było mało, to w Catanii nie ma pieniędzy pod dostatkiem. Klub boryka się z problemami finansowymi, co odzwierciedla transfer Alexisa Rolina. Catania bardzo pragnęła tego piłkarza, dlatego działacze klubu robili wszystko, aby sprowadzić go na Stadio Angelo Massimino. Nacional Montevideo zażądał 5 milionów euro, która była zbyt duża dla Sycylijczyków. Udało się jednak sprowadzić Urugwajczyka za mniejszą kwotę, która wynosiła 3,8 miliona euro. Do transferu doszło dlatego, że Urugwajczycy obniżyli cenę, bo Catania chciała się wycofać z transakcji, a to była dobra okazja, by Nacional zarobił pieniądze na sprzedaży swojego defensora.
Piłkarze Catanii podczas pojedynku z Parmą (fot. Tuttosport.com)
W lidze „Rossazzurri” pokazują, że nie wcale tacy źli, jak ich oceniano, i prezentuję się bardzo solidnie. Catania tworzy bardzo zagrany kolektyw, który na boisku sprawia wiele trudności przeciwnikom. Nikt się nie spodziewał, że klub z Sycylii będzie się tak prezentował na włoskich boiskach. Można powiedzieć, że Stadio Angelo Massimino jest prawdziwą twierdzą piłkarzy Catanii, gdyż tylko w czterech spotkaniach nie zdobyli oni kompletu punktów. W tym odnieśli dwie porażki z Juventusem Turyn i z Milanem. Jednakże po tych przegranych bojach zawodnicy nie mogą mieć do siebie pretensji, gdyż prezentowali się w tym spotkaniach dobrze, a Juventus i Milan to przecież klasy same w sobie i porażka po ciągłej walce nie jest żadnym wstydem. Co prawda zawsze była to mocna strona „Rossazzurrich”, gdyż za panowania Vincenzo Montelli zespół również dobrze prezentował się na własnym stadionie. Jednak jest pewien aspekt, który łączy obu szkoleniowców. Żaden nie miał długiej serii zwycięstw w pojedynkach wyjazdowych, co od wielu lat jest mankamentem tej drużyny. Natomiast w kilku spotkaniach brakowało pełnej koncentracji do końca. Dobrym przykładem jest mecz z Pescarą, który podopieczni Rolando Marana przegrali 1:2. W piątej minucie doliczonego czasu gry drugiej połowy bramkę zdobył Togni, który swoim trafieniem uradował fanów zespołu z Abruzji.
Catania zaskoczyła wielu niedowiarków, pokazując dobry futbol. Nawet Sycylijczycy są rozentuzjazmowani, bo ich celem stał się awans do Ligi Europy. Chcą się pokazać na piłkarskich salonach, dzięki czemu mogliby zyskać sportowo i finansowo, co bardzo pomogłoby „Rossazzurrim”. Wobec takich twierdzeń nasuwa się jedno bardzo ważne pytanie: czy ten zespół poradziłby sobie w europejskich pucharach? Ja uważam, że na Ligę Europy jest jeszcze za wcześnie. Drużyna prezentuje się dobrze we Włoszech, ale na europejskiej arenie mogłoby być zupełnie inaczej. Przede wszystkim ekipa nie ma snajpera, który swoimi golami mógłby prowadzić ją do końcowego triumfu. Najwięcej bramek zdobył obecnie Gonzalo Bergessio, który ma na koncie siedem trafień w 21 spotkaniach. Jest to przyzwoity rezultat, ale gracz nie znajduje się w czołówce strzelców Serie A. Argentyńczyk zdobywa gole w kratkę. Strzeli dwie bramki i przez kilka spotkań nie daje o sobie znać. Jego wyniki w lidze włoskiej są dobre, dlatego do napastnika Catanii nie można mieć większych pretensji. Natomiast nie jest to zawodnik, który słynie z ogromnej liczby trafień, więc zbytnio nie postraszyłby defensorów czołowych drużyn w Lidze Europy. W ekipie „Rossazzurrich” wyróżnia się kilku piłkarzy. Dobrze prezentuje się Lucas Castro, który w swoim pierwszym sezonie Serie A gra naprawdę dobrze i zdobył już cztery bramki. Niedawno Argentyńczyk powiedział, że spełniłoby się jego marzenie, jakby Catania grała na europejskich salonach. Słowa pomocnika klubu z Sycylii mogą być kontrowersyjne, bo przed jego zespołem w tabeli plasują się drużyny, które w ostatnich latach coś dla włoskiego futbolu osiągnęły.
Na pochwałę zasługuje Alejandro Gomez, który znajduje się w czołówce asystentów Serie A. Jego gra jest bardzo specyficzna. Notuje bowiem dużo asyst, a bramek zdobywa zaledwie kilka. W ostatnich dwóch sezonach strzelił po cztery gole, a teraz jest mały progres, bo ma ich na koncie już pięć. Przeważnie występuje w linii ataku w parze z Gonzalo Bergessio, ale to jego rodak częściej pakuje piłkę do siatki. Widać, że klub nie ma dwóch napastników, którzy notorycznie mogą zdobyć gola. Może niektórzy stwierdzą, że Juventus też nie ma czołowego strzelca, a w tabeli jest na samym szczycie. Jest jednak pewna różnica. W zespole „Starej Damy” pomocnicy strzelają po kilka bramek i niejednokrotnie przesądzili oni o wyniku. Antonio Conte ma czterech napastników wysokiej klasy, których może na przemian wystawiać. Na taki stan rzeczy Rolando Maran pozwolić sobie nie może, gdyż Catania nie ma solidnego dżokera, który mógłby godnie zastąpić swojego kolegę i jednym strzałem bądź podaniem przesądzić o losach meczu. Souleymane Doukara wystąpił dziewięć razy i nie zdobył żadnej bramki. Jest to jego debiutancki sezon w Serie A, więc można powiedzieć, że ma jeszcze czas na aklimatyzację. W Catanii są dwaj młodzi zawodnicy z krajów bałkańskich. Pierwszy z nich to Maks Barisić, który pojawił się na Stadio Angelo Massimino zimą. Wróży mu się dużą karierę, bo w marcu skończy osiemnaście lat. Jednakże nie dostał szansy debiutu i wciąż czeka na moment, w którym będzie mógł się wykazać. Kolejnym zawodnikiem o dużych perspektywach jest Bruno Petković. Ma bowiem dziewiętnaście lat, tak jak Barisić nie dostał szansy debiutu i musi na niego cierpliwie czekać. Jeśli klub nie ma solidnego zmiennika, to o poważnej grze na piłkarskich salonach może jedynie pomarzyć, bo na dłuższą metę to nie wystarczy. Chyba żeby latem kogoś zakupił, ale taki zawodnik też musiałby się zaaklimatyzować i poznać tajniki zespołu.
Gonzalo Ruben Bergessio, który jest w Catanii wyróżniającą się postacią (fot. Sport.it)
Pamiętamy, jak w sezonie 2009/2010 dużą sensację wywołała Sampdoria Genua, która zajęła czwarte miejsce w Serie A. Była na ustach wszystkich, bo naprawdę odwaliła kawał niezłej roboty. Piłkarze po wielu latach przerwy wkroczyli nagle do wielkiego piłkarskiego świata, mając nadzieję, że uda się osiągać takie sukcesy jak dwadzieścia lat wcześniej. Nadzieja ta szybko umarła, kiedy klub z Genui odpadł już w fazie grupowej Ligi Europy. Wygrał tylko jedno spotkanie, i to jeszcze z najsłabszym Debreczynem. Zawodnicy niczego ciekawego nie zaprezentowali, a byli w grupie z PSV Eindhoven i Metalistem Charków. Szanse na wyjście były duże, ale marzenia zostały boleśnie zweryfikowane przez rzeczywistość. To samo może czekać podopiecznych Rolando Marana, którzy moim zdaniem nie są gotowi na grę w Lidze Europy. Nawet w przypadku awansu nie jest wcale pewne, że powtórzą taki wynik. Może stać się to po prostu jednorazowym wyczynem, na którym włoska piłka ucierpi. Nikt przecież nie lubi, jak doznaje się kompromitacji na salonach. Myślę, że na europejskie puchary przyjdzie jeszcze czas. Jeśli Maran będzie tak dążył do sukcesu jak teraz, to w przyszłym sezonie, słysząc zamiary pokazania się w europejskich pucharach, każdy będzie spokojny, bo gracze zaprezentują poziom, którego się wymaga. Fakt, że zdarzają się niespodzianki, natomiast przed Catanią wiele ciężkiej pracy, by spełniły się jej marzenia. Zapewne prezes „Rossazzurrich”, Antonino Pulvirenti, pragnie zasiąść w loży honorowej i patrzeć, jak jego drużyna toczy batalie na piłkarskich salonach.
Catania jest dobrą drużyną, która zbiera doświadczenie i jeśli będzie tak prowadzona jak do tej pory przez Rolando Marana, to może być naprawdę silnym zespołem. Piłkarze z Sycylii muszą mierzyć siłę na zamiary i nie zapędzać się zbyt daleko. Jeżeli latem pojawiłoby się kilku doświadczonych zawodników, mogliby oni dodać drużynie pewności na tle rywali z wyższej półki. Młodość z doświadczeniem pod wpływem zgrania może stworzyć ciekawy kolektyw, który niewątpliwie będzie trudny do zatrzymania. Jednak w tym momencie Catania nie jest gotowa, aby mierzyć się w Europie, i musi troszkę poczekać, by spróbować swych sił w rywalizacji na wysokim poziomie.
