Ostatnim tak dużym turniejem, w którym wzięła udział reprezentacja Jamajki, były mistrzostwa świata we Francji w 1998 roku. Mimo że swój udział w rozgrywkach zakończyła już w fazie grupowej, dała się zapamiętać jako jedna z barwniejszych drużyn turnieju i u wielu kibiców do dziś wzbudza pozytywne emocje. Na pewno i tym razem „The Reggae Boyz” wniosą sporo kolorytu do zmagań o Puchar Ameryki.
Pierwotnie Jamajka miała w Copa America w ogóle nie wystąpić. Drugą obok Meksyku zaproszoną drużyną miały być Chiny. Mimo początkowej zgody chińskiej federacji na udział w turnieju ostatecznie z występu postanowiono zrezygnować, ponieważ termin jego rozegrania kolidował z meczami eliminacyjnymi do mistrzostw świata w 2018 roku. W związku z tym wysłano zaproszenie Jamajce, dla której będzie to debiut na tej imprezie.
Reprezentacja Jamajki pierwsze sukcesy zaczęła odnosić pod koniec lat 90-tych. Wtedy to właśnie udało się wywalczyć awans na mundial we Francji. Od tego czasu regularnie bierze też udział w mistrzostwach Ameryki Północnej, w których czterokrotnie udało jej się dotrzeć do ćwierćfinału i napsuć sporo krwi reprezentacjom USA i Meksyku. Na swoim podwórku jest obok Trynidadu i Tobago prawdziwym hegemonem – w rozgrywkach o Puchar Karaibów wygrywała już sześciokrotnie. Ostatni tytuł zdobyła w ubiegłym roku w turnieju, którego była gospodarzem. W finale osiemnastej edycji Pucharu Karaibów przyszło jej się zmierzyć właśnie z reprezentacją Trynidadu i Tobago. Do rozstrzygnięcia wyniku spotkania potrzebne były rzuty karne, w których górą byli rodacy Boba Marleya. Dzięki zwycięstwu w turnieju piłkarze z Jamajki zapewnili sobie udział w Złotym Pucharze Ameryki Północnej, który odbędzie w lipcu tego roku. Zatem w przeciągu miesiąca czekają ich dwa wymagające turnieje (Copa America odbędzie się w dniach 11.06 – 4.07).
Niemiecka solidność
Dobre wyniki reprezentacji Jamajki w ostatnich latach to w dużej mierze zasługa niemieckiego trenera, Winfrieda Schäfera. Przeciętny kibic powinien kojarzyć go przede wszystkim z pracy z reprezentacją Kamerunu. Z naszpikowaną gwiazdami drużyną (w reprezentacji grali wówczas m.in. M’Boma, Geremi, Marc-Vivien Foe i młody Samuel Eto’o) zdobył Puchar Narodów Afryki oraz wywalczył awans na mundial w 2002 roku. Po rozstaniu z kadrą „Nieposkromionych Lwów” nie podjął już żadnego poważnego wyzwania. Pracował m.in. z klubami z Emiratów Arabskich i Azerbejdżanu. W 2011 roku był nawet kandydatem na stanowisko trenera GKS-u Bełchatów. Ostatecznie został selekcjonerem reprezentacji Tajlandii, a od lipca 2013 roku jest związany z kadrą Jamajki.
Niemiecki szkoleniowiec pracę na wyspie rozpoczął od małej rewolucji. Zrezygnował z usług najskuteczniejszego zawodnika w historii jamajskiej kadry, Lutona Sheltona (Wołga Niżny Nowogród) i uznawanego za jednego lepszych graczy w reprezentacji, urodzonego w Londynie Adriana Mariappy (Crystal Palace). W poszukiwaniu zawodników do kadry postanowił w mniejszym stopniu skupić się na Anglii, gdzie gra sporo piłkarzy z jamajskim rodowodem, lecz duża część z nich ma problem z grą w pierwszym składzie, a sprawą nadrzędną przy wysyłaniu powołań dla 64-letniego szkoleniowca jest właśnie regularna gra w klubie. Schäfer uznał, że lepszym pomysłem będzie sięgnięcie po wyróżniających się piłkarzy z ligi jamajskiej i Major League Soccer, gdzie na co dzień występuje największa chyba gwiazda obecnej reprezentacji – Darren Mattocks.
