Puchar Narodów Afryki rozgrywany był co dwa lata. Pierwsze sześć turniejów odbyło się w latach 1957-1968. Na kolejnym czempionacie w 1970 roku piłkarzy po raz drugi w historii gościł Sudan.
Turniej trwał od 6 do 16 lutego. Wystąpiło w nim, podobnie jak w poprzedniej edycji, osiem zespołów podzielonych na dwie grupy. System ośmiu drużyn będzie obowiązywał aż do roku 1992. Do finału rozgrywek dotarł gospodarz oraz finalista poprzedniej edycji, reprezentacja Ghany. Na Stade Municipal w Chartumie Sudan, po golu zdobytym w 12. minucie przez El Issedego, pokonał swoich rywali 1:0. Piłkarze z Ghany po meczu byli tak źli, że zbojkotowali ceremonię wręczenia pucharu. Natomiast dla Sudanu było to pierwsze i jak na razie ostatnie zwycięstwo w mistrzostwach Czarnego Lądu.
W 1972 roku gospodarzem turnieju był Kamerun. Nikt nie spodziewał się wówczas, że w finale zmierzą się ekipy Konga i Mali. Ale to właśnie te dwie drużyny stworzyły niesamowite widowisko. W 42. minucie fantastycznym strzałem popisał się Diakhite, który z 30 metrów kropnął prosto pod poprzeczkę i wyprowadził Mali na prowadzenie. W 57. minucie sam na sam z bramkarzem wyszedł M’Bono i wyrównał. Zaledwie dwie minuty później piłka wylądowała na linii pola karnego, tam był M’Bono i strzałem obok słupka wyprowadził swój zespół na prowadzenie. Natomiast w 63. minucie strzelec dwóch goli asystował przy bramce M’Pelego. Na kwadrans przed końcem po dośrodkowaniu piłkę do siatki skierował Traore, lecz reprezentacja Mali, mimo szalonej końcówki, wyrównać nie zdołała.
Porażka w wojnie arabsko-izraelskiej w 1973 roku nie przeszkodziła Egiptowi w zorganizowaniu dziewiątego turnieju o Puchar Narodów Afryki. Przed turniejem w Kairze na stadionie Zamalek doszło do tragedii, w której zginęło 49 osób. W tej sytuacji Egipcjanie stracili nieco ochotę do gry i zajęli trzecie miejsce. W finale wystąpiły reprezentacje Zairu i Zambii. 12 marca na stadionie w Kairze padł remis 2:2. N’Daye trafił dwukrotnie dla Zairu (65. i 117. minuta), natomiast dla Zambii strzelili Kaushi (40. minuta) oraz Sinyangwe, który zdobył gola w ostatniej minucie dogrywki. Mecz zakończył się remisem i trzeba było zagrać jeszcze raz. Dwa dni później piłkarze ponownie wyszli na boisko. Lecz tym razem na murawie istniał tylko N’Daye. Strzelił on oba gole i jego drużyna wygrała. W ten sposób Zair zdobył jedyne mistrzostwo Afryki w swojej historii.
Choć Haille Selassie nie był już przywódcą Etiopii (jego dyktatura została obalona tuż przed turniejem), udało się namówić wojskowe władze do zorganizowania turnieju w 1976 roku. Wystąpiło ponownie osiem drużyn, lecz tym razem faza finałowa wyglądała inaczej. Z obu grup awansowały po dwa zespoły, które w fazie finałowej utworzyły jedną, grano systemem każdy z każdym. Los zrządził, iż ostatni mecz turnieju pomiędzy Marokiem a Gwineą stał się jednocześnie finałem. Przy czym reprezentacji Maroka wystarczył remis. I swój cel osiągnęła, lecz po wielkich nerwach. W 33. minucie Cherif wyprowadził Gwineę na prowadzenie. Dopiero w 86. minucie do remisu doprowadził Baba i Maroko cieszyło się z pierwszego i jak na razie jedynego zdobycia Pucharu Afryki.
