Już w środę 29 lutego reprezentacja Polski spotka się z Portugalią. To będzie już dziesiąte starcie pomiędzy tymi drużynami. Jak do tej pory, to nasi najbliżsi rywale mogą się pochwalić lepszym bilansem bezpośrednich potyczek.
Jak do tej pory, Portugalczycy wygrali cztery z dziewięciu spotkań. Dwa mecze zakończyły się remisem, a trzy razy to Polacy schodzili z boiska jako zwycięzcy. W meczach o punkty jest remis, jednak korzystniejszy bilans bramkowy mają nasi najbliżsi rywale (13:9). Oto, jak wyglądała szczegółowa historia polsko-portugalskich bitew.
Po raz pierwszy obie ekipy stanęły naprzeciwko siebie 16 października 1976 roku. Wówczas na stadionie w Porto to „Biało-czerwoni” okazali się lepszym zespołem. Dla Polaków był to pierwszy mecz po igrzyskach olimpijskich, na którym zajęliśmy drugie miejsce, co poskutkowało dymisją Kazimierza Górskiego. Pierwsze spotkanie kadry narodowej pod wodzą Jacka Gmocha rozstrzygnął Grzegorz Lato, który dziurawił siatkę rywali w 29. i 47. minucie. Ten mecz dał nam dwa punkty w eliminacjach do mistrzostw świata w 1978 roku. Rewanż został rozegrany niewiele ponad rok później. Na Stadionie Śląskim w Chorzowie swoim nieprzeciętnym kunsztem błysnął Kazimierz Deyna, który pokonał Manuela Bento strzałem bezpośrednio z rzutu rożnego. W 61. minucie do wyrównania doprowadził Manuel Fernandes i spotkanie zakończyło się remisem 1:1. Dla Portugalczyków nie były to udane eliminacje, z kolei Polacy awansowali do finałów mistrzostw świata w Argentynie, w których zakończyli swoją przygodę na drugiej fazie.
DO kolejnego starcia doszło w 1981 roku w Lizbonie. Wówczas w meczu o pietruszkę górą byli Portugalczycy. Gole Nene i Sheu zapewniły naszym najbliższym rywalom zwycięstwo 2:0. Rok później stawką pojedynku obu drużyn były punkty w eliminacjach mistrzostw Europy. Tym razem drużyna z Półwyspu Iberyjskiego zrewanżowała się „Biało-czerwonym”, zwyciężając 2:1. W Lizbonie w roli kata Polaków ponownie wystąpił Nene, swoje trzy grosze dołożył też Gomes, a trafienie dla Polaków zanotował piłkarz Śląska Wrocław, Paweł Król. Rewanż był rozgrywany we Wrocławiu, ale to miasto nie przyniosło szczęścia ekipie Antoniego Piechniczka. Po golu Carlosa Manuela Portugalia wygrała 1:0, co przypieczętowało awans tej drużyny do finałów mistrzostw Europy we Francji.
Kolejne mecze odbywały się w ramach finałów mistrzostw świata. W 1986 roku trafiliśmy na Portugalię w fazie grupowej i po bramce Smolarka zwyciężyliśmy 1:0. Ten triumf pozwolił drużynie trenera Piechniczka na wyjście z grupy, lecz później naszym pogromcą okazali się posługujący się językiem portugalskim Brazylijczycy. W 2002 roku ponownie los skojarzył obie ekipy w jednej grupie finałów mundialu. Dla Polski był to mecz o wszystko, gdyż po porażce z Koreą Południową jedynie zwycięstwo dawało szanse na dalszy udział w turnieju. Portugalczycy nie pozostawili wątpliwości, kto jest lepszy, trzy bramki Paulety i jedna Rui Costy pogrążyły podopiecznych trenera Jerzego Engela. Mecz zakończył się wynikiem 4:0.
Do następnego pojedynku doszło w 2006 roku. Pod wodzą trenera Leo Beenhakkera Polacy rozegrali fantastyczne spotkanie i pokonali faworyzowanych rywali 2:1. Bohaterem meczu był Ebi Smolarek, który dwa razy wpisał się na listę strzelców, a swoją grą przyćmił takie sławy jak Cristiano Ronaldo czy Deco. Zespół Luisa Felipe Scolariego odpowiedział jedynie trafieniem Nuno Gomesa w ostatniej minucie spotkania. Rewanż również przeszedł do historii. Na Estadio da Luz w Lizbonie to Polacy jako pierwsi znaleźli sposób na przechytrzenie defensywy rywala za sprawą Mariusza Lewandowskiego. W drugiej połowie ówcześni wicemistrzowie Europy doprowadzili do wyrównania po golu Maniche, a następnie wyszli na prowadzenie po trafieniu Cristiano Ronaldo. Ostatnie słowo należało jednak do Polaków, a konkretnie do Jacka Krzynówka, który na trzy minuty przed końcem spotkania ustalił wynik meczu na 2:2. Te dwa starcia zdecydowały o tym, że Polacy po raz pierwszy w historii zakwalifikowali się do finałów mistrzostw Europy.
