Futbol odKANTowany: W nagrodę wycieczka do RPA

Kontynuując jednak wątek wypoczynku, piłkarze trenowali mało i do końca nie wiadomo dlaczego. Być może wiedzieli, że z takim składem i tak nie mają szansy wygrać. Albo może z zupełnie drugiej strony: pomyśleli, że skoro RPA to koniec świata (w sensie odległości rzecz jasna), to jej piłkarze raczej nikogo nie zaskoczą. Odpowiedź, w którą ja wierzę, jest jednak zgoła odmienna. Wszyscy trenowali mało, gdyż musieli mieć czas na zwiedzanie (czytaj: kontynuowanie kamuflażu), toteż jeździli po centrum miasta i odwiedzili między innymi oceanarium Akwarium Dwóch Oceanów. Rzekomo Leo miał rzec do swoich futbolistów, że jeśli ci nie zakwalifikują się na Mundial, to skończą w tym miejscu w charakterze głównych eksponatów o nazwie „Zatopiona S-kadra”.

W mediach sprawę wyjaśnił Jan de Zeeuw, przez nasze związkowe „betony” postrzegany jako persona non grata (mimo że wziął ze sobą bagaże!), będący w rzeczywistości jedynie szarą eminencją. Zapowiedział on, że piłkarze mogą się „zatkać” ostro trenując, bowiem przecież robią to (trenują, nie tkają) na wysokości 1700 metrów. Dodając do tego wszechobecne węże, które na czas wycieczki naszych do Afryki postanowiły urządzić sobie eskapadę w kierunku południowym, powoli cała wycieczka zaczynała przybierać iście mastertonowski charakter (Stephena Kinga osobiście nie lubię).

Zawodem piłkarza jest gra w piłkę

Jednak największą przeszkodą w szczęściu był sam fakt obowiązku rozegrania meczu. Ba! Nawet dwóch! I spełniły się też wszystkie czarne scenariusze, na boisko wybiegło jedenastu chłopa, zachowując się, jakby widzieli się po raz pierwszy. I nie próbowali nawet poudawać, że się znają! Okazało się, że zatkało nie tylko ich, ale też wszystkich oglądających to spotkanie, którzy, jak jeden mąż, postanowili umrzeć z nudów.

Piłkarze RPA, trzeba przyznać, wzięli nas poważnie (frajerzy jedni…) i strzelili bramkę już po sześciu minutach gry. Gospodarze myśleli bowiem, że Polacy podchwycą rękawicę i też coś z siebie wyprodukują, jednak ci ani tyle, nadal tkwili w swoim zatkaniu. Afrykańczycy widząc to, jak też przystało na gospodarzy, postanowili więcej bramek nie strzelać, pozwolili nam na zachowanie jakiejkolwiek twarzy, opalonej oczywiście po 90 minutach meczu.

Zawodem dziennikarza jest dziennikarstwo…

Obudzili się za to wszyscy już po spotkaniu. Oto nadszedł ich czas w kadrze, czas narzekania, w którym wszyscy „international level” mieli od urodzenia. Zaczął Leo, kontynuowała prasa, a swoje grosze wtrącił także Andrzej Placzyński: – Taką grą robicie z nas frajerów. – rzucił prezes Sportfive. I dziwić mu się? Facet ładuje kupę kasy w kadrę, która jedzie do Afryki, do kraju gospodarzy Mistrzostw Świata (już bez kurtuazji: zaszczyt jak cholera, mało kto może zagrać z gospodarzami przed imprezą) i bierze ze sobą trzeci skład grając przy tym zupełnie bez ikry i chęci i nie mówię tutaj o jakimś abstrakcyjnym „polocie”, bowiem tego wyrazu nigdy nie było w reprezentacyjnym słowniku.

Wczasowicze momentami wyglądali, jakby w rzeczywistości przebywali w sanatorium, szczególnie Jakub Wilk, który niczym junior w trybie awaryjnym łapiący się do drużyny seniorów biegał po skrzydle zupełnie bez głowy (w sensie metaforycznym rzecz jasna). Roger w swoim stylu się przespacerował, a Darek Dudka nie miał się ochoty wysilać, przecież grał z chłopakami, którzy co najwyżej mogą mu buty czyścić.

Kadra miała to jednak gdzieś, kontynuowała swoje tournee tym razem docierając do Kapsztadu, stolicy kraju. W oczy tutaj rzuca się wyspa Robbena (wbrew pozorom jej właścicielem nie jest skrzydłowy „Królewskich”), gdzie więziono Nelsona Mandelę oraz swojsko brzmiąca Góra Stołowa. Nasi kadrowicze poczuli się więc jak w domu, to też i z Irakiem poszło im lepiej. Wynik też lepszy, bowiem nie przegrali. A nawet zdołali strzelić bramkę! Zrobił to oczywiście Roger, który parę dni wcześniej zagrał kompletną chałturę. I to jest ta nasza różnica. Brazylijczyk, który ma zaledwie jeden, dwa przebłyski w meczu potrafi odmienić jego losy, a taki Polak, słynny „harujący wół”, może go tylko podziwiać w niemym krzyku pod hasłem „Czemu ja tak nie umiem?”.

Tylko zrozumieć

Nazwać wyjazd „klapą” to głębokie niedopowiedzenie. Udało się trochę zatuszować cały blamaż, bowiem w tle reprezentacji rozgrywało się obywatelstwo Obraniaka, nowego Messi… tfu, nowego mesjasza naszej kadry, który ma nas powieść do Mistrzostw Świata (od razu poleciłbym Francuzowi mit Syzyfa, niech wie, na co się pisze). Dumnie nazwana „opinia publiczna” była zobowiązana zwrócić część swojej uwagi właśnie na tego chłopaka.

Jak zwykle, Jerzy Engel, niczym król Midas (żeby za daleko nie odchodząc od symboliki mitologicznej) obrócił cały wyjazd w złoto: – Piłkarze zagrali na miarę aktualnych możliwości – jeżeli tak wyglądają ich możliwości, to ja zaczynam się zastanawiać nad zmianę obywatelstwa. – Do Polski przywieźli remis i myślę, że jest to dobry wynik – być może przerzucę się na San Marino. Oni też sukcesem nazywają remis, a przynajmniej jest u nich cieplej.

„Złotousty” rozwiał także wszelkie wątpliwości co do naszego wyjazdu na Mundial: – Wyjazd do RPA był bardzo potrzebny. Przede wszystkim dlatego, by zobaczyć, co to jest za kraj – dzięki tej wycieczce wszyscy doskonale dowiedzieli się co nas ominie. Chyba że stanie się cud na miarę koalicji PO i PiSu.

Na zachodzie bez zmian

Reprezentanci w pakiecie z dosłownie latającym Holendrem powrócili do Polski. Tam też rozwiali się na cztery wiatry. Najdalej udał się Łukasz Zauska, który rzekł: – Byłem w głębokiej d…. – pogratulować wycieczki krajoznawczej. Reszta piłkarzy udała się na trochę mniej ekstremalny wypoczynek. Należy im się w końcu, napracowali się w ubiegłym sezonie co nie miara. Dosyć wyczerpujące jest bowiem siedzenie na ławce i to niezależnie od kraju. A tam przecież większość naszych rodaków tak spędza czas pracy. Cóż, ostatecznie lepsze to od zbierania truskawek czy zasuwania na budowie. Chociaż w tym drugim wypadku mogliby się nauczyć ciężkiej pracy, co mogłoby zaprocentować potem na murawie.

Epilog? Warto zauważyć, że Polsce nigdy nie wychodzą sparingi właśnie na początku wakacji i zawsze po zakwalifikowaniu się na jakąś wielką imprezę.
Morał? Lenistwo, spanie na laurach, brak chęci i walki. I tak się dzieje przy każdym selekcjonerze. Zaczynam więc twierdzić, że brak determinacji jest naszą cechą narodową, przynajmniej obecnych generacji, co jest tylko hańbą dla historii naszego państwa. Chwała Bogu, że przebudził się chociaż Jacek Krzynówek: – Z taką grą nie widzę nas na Mundialu. – Amen.

• Polska

Kontynuując jednak wątek wypoczynku, piłkarze trenowali mało i do końca nie wiadomo dlaczego. Być może wiedzieli, że z takim składem i tak nie mają szansy wygrać. Albo może z zupełnie drugiej strony: pomyśleli, że skoro RPA to koniec świata (w sensie odległości rzecz jasna), to jej piłkarze raczej nikogo nie zaskoczą. Odpowiedź, w którą ja wierzę, jest jednak zgoła odmienna. Wszyscy trenowali mało, gdyż musieli mieć czas na zwiedzanie (czytaj: kontynuowanie kamuflażu), toteż jeździli po centrum miasta i odwiedzili między innymi oceanarium Akwarium Dwóch Oceanów. Rzekomo Leo miał rzec do swoich futbolistów, że jeśli ci nie zakwalifikują się na Mundial, to skończą w tym miejscu w charakterze głównych eksponatów o nazwie „Zatopiona S-kadra”.

W mediach sprawę wyjaśnił Jan de Zeeuw, przez nasze związkowe „betony” postrzegany jako persona non grata (mimo że wziął ze sobą bagaże!), będący w rzeczywistości jedynie szarą eminencją. Zapowiedział on, że piłkarze mogą się „zatkać” ostro trenując, bowiem przecież robią to (trenują, nie tkają) na wysokości 1700 metrów. Dodając do tego wszechobecne węże, które na czas wycieczki naszych do Afryki postanowiły urządzić sobie eskapadę w kierunku południowym, powoli cała wycieczka zaczynała przybierać iście mastertonowski charakter (Stephena Kinga osobiście nie lubię).

Zawodem piłkarza jest gra w piłkę

Jednak największą przeszkodą w szczęściu był sam fakt obowiązku rozegrania meczu. Ba! Nawet dwóch! I spełniły się też wszystkie czarne scenariusze, na boisko wybiegło jedenastu chłopa, zachowując się, jakby widzieli się po raz pierwszy. I nie próbowali nawet poudawać, że się znają! Okazało się, że zatkało nie tylko ich, ale też wszystkich oglądających to spotkanie, którzy, jak jeden mąż, postanowili umrzeć z nudów.

Piłkarze RPA, trzeba przyznać, wzięli nas poważnie (frajerzy jedni…) i strzelili bramkę już po sześciu minutach gry. Gospodarze myśleli bowiem, że Polacy podchwycą rękawicę i też coś z siebie wyprodukują, jednak ci ani tyle, nadal tkwili w swoim zatkaniu. Afrykańczycy widząc to, jak też przystało na gospodarzy, postanowili więcej bramek nie strzelać, pozwolili nam na zachowanie jakiejkolwiek twarzy, opalonej oczywiście po 90 minutach meczu.

Zawodem dziennikarza jest dziennikarstwo…

Obudzili się za to wszyscy już po spotkaniu. Oto nadszedł ich czas w kadrze, czas narzekania, w którym wszyscy „international level” mieli od urodzenia. Zaczął Leo, kontynuowała prasa, a swoje grosze wtrącił także Andrzej Placzyński: – Taką grą robicie z nas frajerów. – rzucił prezes Sportfive. I dziwić mu się? Facet ładuje kupę kasy w kadrę, która jedzie do Afryki, do kraju gospodarzy Mistrzostw Świata (już bez kurtuazji: zaszczyt jak cholera, mało kto może zagrać z gospodarzami przed imprezą) i bierze ze sobą trzeci skład grając przy tym zupełnie bez ikry i chęci i nie mówię tutaj o jakimś abstrakcyjnym „polocie”, bowiem tego wyrazu nigdy nie było w reprezentacyjnym słowniku.

Wczasowicze momentami wyglądali, jakby w rzeczywistości przebywali w sanatorium, szczególnie Jakub Wilk, który niczym junior w trybie awaryjnym łapiący się do drużyny seniorów biegał po skrzydle zupełnie bez głowy (w sensie metaforycznym rzecz jasna). Roger w swoim stylu się przespacerował, a Darek Dudka nie miał się ochoty wysilać, przecież grał z chłopakami, którzy co najwyżej mogą mu buty czyścić.

Kadra miała to jednak gdzieś, kontynuowała swoje tournee tym razem docierając do Kapsztadu, stolicy kraju. W oczy tutaj rzuca się wyspa Robbena (wbrew pozorom jej właścicielem nie jest skrzydłowy „Królewskich”), gdzie więziono Nelsona Mandelę oraz swojsko brzmiąca Góra Stołowa. Nasi kadrowicze poczuli się więc jak w domu, to też i z Irakiem poszło im lepiej. Wynik też lepszy, bowiem nie przegrali. A nawet zdołali strzelić bramkę! Zrobił to oczywiście Roger, który parę dni wcześniej zagrał kompletną chałturę. I to jest ta nasza różnica. Brazylijczyk, który ma zaledwie jeden, dwa przebłyski w meczu potrafi odmienić jego losy, a taki Polak, słynny „harujący wół”, może go tylko podziwiać w niemym krzyku pod hasłem „Czemu ja tak nie umiem?”.

Tylko zrozumieć

Nazwać wyjazd „klapą” to głębokie niedopowiedzenie. Udało się trochę zatuszować cały blamaż, bowiem w tle reprezentacji rozgrywało się obywatelstwo Obraniaka, nowego Messi… tfu, nowego mesjasza naszej kadry, który ma nas powieść do Mistrzostw Świata (od razu poleciłbym Francuzowi mit Syzyfa, niech wie, na co się pisze). Dumnie nazwana „opinia publiczna” była zobowiązana zwrócić część swojej uwagi właśnie na tego chłopaka.

Jak zwykle, Jerzy Engel, niczym król Midas (żeby za daleko nie odchodząc od symboliki mitologicznej) obrócił cały wyjazd w złoto: – Piłkarze zagrali na miarę aktualnych możliwości – jeżeli tak wyglądają ich możliwości, to ja zaczynam się zastanawiać nad zmianę obywatelstwa. – Do Polski przywieźli remis i myślę, że jest to dobry wynik – być może przerzucę się na San Marino. Oni też sukcesem nazywają remis, a przynajmniej jest u nich cieplej.

„Złotousty” rozwiał także wszelkie wątpliwości co do naszego wyjazdu na Mundial: – Wyjazd do RPA był bardzo potrzebny. Przede wszystkim dlatego, by zobaczyć, co to jest za kraj – dzięki tej wycieczce wszyscy doskonale dowiedzieli się co nas ominie. Chyba że stanie się cud na miarę koalicji PO i PiSu.

Na zachodzie bez zmian

Reprezentanci w pakiecie z dosłownie latającym Holendrem powrócili do Polski. Tam też rozwiali się na cztery wiatry. Najdalej udał się Łukasz Zauska, który rzekł: – Byłem w głębokiej d…. – pogratulować wycieczki krajoznawczej. Reszta piłkarzy udała się na trochę mniej ekstremalny wypoczynek. Należy im się w końcu, napracowali się w ubiegłym sezonie co nie miara. Dosyć wyczerpujące jest bowiem siedzenie na ławce i to niezależnie od kraju. A tam przecież większość naszych rodaków tak spędza czas pracy. Cóż, ostatecznie lepsze to od zbierania truskawek czy zasuwania na budowie. Chociaż w tym drugim wypadku mogliby się nauczyć ciężkiej pracy, co mogłoby zaprocentować potem na murawie.

Epilog? Warto zauważyć, że Polsce nigdy nie wychodzą sparingi właśnie na początku wakacji i zawsze po zakwalifikowaniu się na jakąś wielką imprezę.
Morał? Lenistwo, spanie na laurach, brak chęci i walki. I tak się dzieje przy każdym selekcjonerze. Zaczynam więc twierdzić, że brak determinacji jest naszą cechą narodową, przynajmniej obecnych generacji, co jest tylko hańbą dla historii naszego państwa. Chwała Bogu, że przebudził się chociaż Jacek Krzynówek: – Z taką grą nie widzę nas na Mundialu. – Amen.