Futbol jest wielki: Tragedia na Heysel

Zaczepki Anglików, będących agresorami, spotkały się w końcu z odpowiedzią Włochów, a to wywołało furię wśród bezkarnie czujących się liverpoolczyków. Chuligani z miasta Beatlesów w ramach odwetu dokonali szturmu na barierkę, oddzielającą od siebie sektory obu stron. Zamieszanie próbowała załagodzić policja. Była ona jednak kompletnie nieprzygotowana na taki obrót spraw. Ogrodzenie w końcu zostało zdemolowane, a angielscy kibice, zaopatrzeni w kastety czy kije baseballowe, z szewską pasją „karcili” swoich „przeciwników”. Ci nawet nie myśleli o obronie, ale ruszyli do panicznej ucieczki. Trybuna była jednak jednym wielkim ślepym zaułkiem, a wszelkie próby przeskoczenia otaczających murów zwykle kończyły się fiaskiem.

Części kibiców ucieczka udała się dopiero wtedy, gdy pod naporem rozhisteryzowanego tłumu zawaliła się część muru. Dla niektórych infrastrukturalna szkoda okazała się wybawieniem, dla innych tragedią. Kilku kibiców, stojących najbliżej muru, zostało przyciśniętych gruzami, spod których już nigdy nie wyszli. Atmosfera tumultu i popłochu sprawiła, że bezbronnie uciekający nie zwracali uwagi na rannych, którzy tratowani przez tłum umierali w katuszach.

39 osób zabitych, ponad 600 rannych. Statystyki zamieszek na Heysel wyglądają makabrycznie. Wśród zabitych znalazł się tylko jeden Belg, reszta była pochodzenia włoskiego. Śmiertelną ofiarą stadionowych bandytów padła także zupełnie niewinna 11-letnia dziewczynka.

Statystyka wyglądałaby jeszcze gorzej, gdyby nie interwencja policji, która zatrzymała napór kibiców Juventusu, gnających z odsieczą z przeciwległych sektorów. Straty załagodzić próbowały służby medyczne, a także przypadkowi lekarze, będący na meczu incognito. Najciężej rannych przewożono do okolicznych szpitali, lżej poszkodowanych opatrywano w namiotach ustawionych poza stadionem.

Widmo śmierci unoszące się ponad stadionem znacznie zdeprecjonowało futbolowy poziom spotkania. Tym bardziej że, jak przyznał po latach Zbigniew Boniek, wszyscy zawodnicy byli świadomi tragedii, jaka wydarzyła się kilka godzin przed wyjściem z szatni na plac gry. – Proszę nie wierzyć nikomu, kto mówi, że w tym całym zamieszaniu trudno było zorientować się dokładnie, co się stało. Wiedzieliśmy, na 99,9 procenta, co się wydarzyło: śmierć, powaga sytuacji, wybuchowa atmosfera wisiały nad stadionem. Powtarzam, wiedzieliśmy wszystko. Nie chcieliśmy grać, ani Liverpool. UEFA nam nakazała. Powiedziano, że jeśli nie wyjdziemy na boisko, sytuacja jeszcze się pogorszy. Telefonów komórkowych jeszcze wtedy nie było i wielu fanów Juventusu nie wiedziało, ilu ludzi zginęło w sektorze Z. Człowiek z UEFA powiedział mi – jeśli odmówicie gry, oni się o tym dowiedzą – mówił jeden z najlepszych polskich piłkarzy w historii.

Dopiero po fakcie stwierdzono, że tak naprawdę obiekt Heysel nie spełniał podstawowych wymogów bezpieczeństwa. Głównym mankamentem przestarzałego obiektu był przede wszystkim brak wyjść ewakuacyjnych oraz będące w fatalnej formie mury. Zarząd Liverpoolu przed spotkaniem apelował do UEFA o zmianę miejsca rozgrywania meczu, wniosek został jednak zignorowany.

Sportowe konsekwencje tragedii okazały się bardzo bolesne dla angielskiego futbolu. Ówczesna premier, Margaret Thatcher, zdecydowała się na radykalne zaostrzenie stadionowych przepisów i otwartą walkę z wszelkimi przejawami bandytyzmu. Restrykcyjne podejście do wszelkich incydentów, surowe i przede wszystkim konsekwentnie egzekwowane prawo sprawiło, że dziś Anglicy uchodzą za kibicowski wzór.

Najdotkliwsze okazało się jednak wykluczenie angielskich drużyn z europejskich pucharów na pięć lat (w przypadku Liverpoolu na sześć). Bardzo ucierpiał na tym brytyjski futbol. 16 klubów straciło bowiem szansę na zaprezentowanie się na arenie europejskiej. Najlepsi piłkarze świata emigrowali do innych lig, nie mogąc zaakceptować braku gry o europejskie puchary. Wzmocniła się przede wszystkim liga hiszpańska, także liga portugalska przeżywała okres swojej świetności.

Po dotkliwej w skutkach tragedii na stadionie Heysel już nigdy nie został rozegrany mecz piłkarski. W końcu obiekt został zburzony i przebudowany od podstaw. 30 sierpnia 1995 roku został ponownie otwarty. Obecnie funkcjonuje pod nazwą Stadion Króla Baudouina I, jako belgijski stadion narodowy. Rozgrywane były na nim mecze mistrzostw Europy w 2000 roku, między innymi spotkanie otwierające cały turniej.

Pamięć o ofiarach nie zanikła. Pod stadionem stanął pomnik ku czci poległych. Podczas Euro 2000, kiedy dwukrotnie na stadionie narodowym pojawiali się Włosi, składali hołd z kwiatów pod monumentem, a także poprzedzali pierwszy gwizdek arbitra minutą ciszy. W 2005 roku Liverpool i Juventus ponownie, po dwudziestu latach, spotkały się w europejskich pucharach w ramach ćwierćfinału Ligi Mistrzów. Na meczu byli obecni przedstawiciele piłkarzy, biorących udział w pamiętnym finale. Nawoływali oni do pokoju i przyjaźni między kibicami. Podobnie jak fani „The Reds”, którzy stworzyli efektowną oprawę meczu. Na uwagę zasługuje przede wszystkim napis „Amicizia” (słowo oznacza „przyjaźń”), utworzony z kartonów na jednej z trybun. Wśród Włochów wywołał on mieszane uczucia.

• Juventus Turyn
• Liverpool

Zaczepki Anglików, będących agresorami, spotkały się w końcu z odpowiedzią Włochów, a to wywołało furię wśród bezkarnie czujących się liverpoolczyków. Chuligani z miasta Beatlesów w ramach odwetu dokonali szturmu na barierkę, oddzielającą od siebie sektory obu stron. Zamieszanie próbowała załagodzić policja. Była ona jednak kompletnie nieprzygotowana na taki obrót spraw. Ogrodzenie w końcu zostało zdemolowane, a angielscy kibice, zaopatrzeni w kastety czy kije baseballowe, z szewską pasją „karcili” swoich „przeciwników”. Ci nawet nie myśleli o obronie, ale ruszyli do panicznej ucieczki. Trybuna była jednak jednym wielkim ślepym zaułkiem, a wszelkie próby przeskoczenia otaczających murów zwykle kończyły się fiaskiem.

Części kibiców ucieczka udała się dopiero wtedy, gdy pod naporem rozhisteryzowanego tłumu zawaliła się część muru. Dla niektórych infrastrukturalna szkoda okazała się wybawieniem, dla innych tragedią. Kilku kibiców, stojących najbliżej muru, zostało przyciśniętych gruzami, spod których już nigdy nie wyszli. Atmosfera tumultu i popłochu sprawiła, że bezbronnie uciekający nie zwracali uwagi na rannych, którzy tratowani przez tłum umierali w katuszach.

39 osób zabitych, ponad 600 rannych. Statystyki zamieszek na Heysel wyglądają makabrycznie. Wśród zabitych znalazł się tylko jeden Belg, reszta była pochodzenia włoskiego. Śmiertelną ofiarą stadionowych bandytów padła także zupełnie niewinna 11-letnia dziewczynka.

Statystyka wyglądałaby jeszcze gorzej, gdyby nie interwencja policji, która zatrzymała napór kibiców Juventusu, gnających z odsieczą z przeciwległych sektorów. Straty załagodzić próbowały służby medyczne, a także przypadkowi lekarze, będący na meczu incognito. Najciężej rannych przewożono do okolicznych szpitali, lżej poszkodowanych opatrywano w namiotach ustawionych poza stadionem.

Widmo śmierci unoszące się ponad stadionem znacznie zdeprecjonowało futbolowy poziom spotkania. Tym bardziej że, jak przyznał po latach Zbigniew Boniek, wszyscy zawodnicy byli świadomi tragedii, jaka wydarzyła się kilka godzin przed wyjściem z szatni na plac gry. – Proszę nie wierzyć nikomu, kto mówi, że w tym całym zamieszaniu trudno było zorientować się dokładnie, co się stało. Wiedzieliśmy, na 99,9 procenta, co się wydarzyło: śmierć, powaga sytuacji, wybuchowa atmosfera wisiały nad stadionem. Powtarzam, wiedzieliśmy wszystko. Nie chcieliśmy grać, ani Liverpool. UEFA nam nakazała. Powiedziano, że jeśli nie wyjdziemy na boisko, sytuacja jeszcze się pogorszy. Telefonów komórkowych jeszcze wtedy nie było i wielu fanów Juventusu nie wiedziało, ilu ludzi zginęło w sektorze Z. Człowiek z UEFA powiedział mi – jeśli odmówicie gry, oni się o tym dowiedzą – mówił jeden z najlepszych polskich piłkarzy w historii.

Dopiero po fakcie stwierdzono, że tak naprawdę obiekt Heysel nie spełniał podstawowych wymogów bezpieczeństwa. Głównym mankamentem przestarzałego obiektu był przede wszystkim brak wyjść ewakuacyjnych oraz będące w fatalnej formie mury. Zarząd Liverpoolu przed spotkaniem apelował do UEFA o zmianę miejsca rozgrywania meczu, wniosek został jednak zignorowany.

Sportowe konsekwencje tragedii okazały się bardzo bolesne dla angielskiego futbolu. Ówczesna premier, Margaret Thatcher, zdecydowała się na radykalne zaostrzenie stadionowych przepisów i otwartą walkę z wszelkimi przejawami bandytyzmu. Restrykcyjne podejście do wszelkich incydentów, surowe i przede wszystkim konsekwentnie egzekwowane prawo sprawiło, że dziś Anglicy uchodzą za kibicowski wzór.

Najdotkliwsze okazało się jednak wykluczenie angielskich drużyn z europejskich pucharów na pięć lat (w przypadku Liverpoolu na sześć). Bardzo ucierpiał na tym brytyjski futbol. 16 klubów straciło bowiem szansę na zaprezentowanie się na arenie europejskiej. Najlepsi piłkarze świata emigrowali do innych lig, nie mogąc zaakceptować braku gry o europejskie puchary. Wzmocniła się przede wszystkim liga hiszpańska, także liga portugalska przeżywała okres swojej świetności.

Po dotkliwej w skutkach tragedii na stadionie Heysel już nigdy nie został rozegrany mecz piłkarski. W końcu obiekt został zburzony i przebudowany od podstaw. 30 sierpnia 1995 roku został ponownie otwarty. Obecnie funkcjonuje pod nazwą Stadion Króla Baudouina I, jako belgijski stadion narodowy. Rozgrywane były na nim mecze mistrzostw Europy w 2000 roku, między innymi spotkanie otwierające cały turniej.

Pamięć o ofiarach nie zanikła. Pod stadionem stanął pomnik ku czci poległych. Podczas Euro 2000, kiedy dwukrotnie na stadionie narodowym pojawiali się Włosi, składali hołd z kwiatów pod monumentem, a także poprzedzali pierwszy gwizdek arbitra minutą ciszy. W 2005 roku Liverpool i Juventus ponownie, po dwudziestu latach, spotkały się w europejskich pucharach w ramach ćwierćfinału Ligi Mistrzów. Na meczu byli obecni przedstawiciele piłkarzy, biorących udział w pamiętnym finale. Nawoływali oni do pokoju i przyjaźni między kibicami. Podobnie jak fani „The Reds”, którzy stworzyli efektowną oprawę meczu. Na uwagę zasługuje przede wszystkim napis „Amicizia” (słowo oznacza „przyjaźń”), utworzony z kartonów na jednej z trybun. Wśród Włochów wywołał on mieszane uczucia.