Futbol jest wielki: Haniebny pogrom

Punkt kulminacyjny

Najważniejsze wydarzenie miało miejsce w przerwie, w szatni gości. Niestety, wiemy o nim bardzo mało. Na rozmowę ze zbuntowanymi piłkarzami zdecydował się Jose Finat y Escriva de Romani, dyrektor do spraw bezpieczeństwa, przypominając im o ich obowiązkach względem państwa. Powiedział, że grają tu tylko dlatego, że władza wykazała daleko posuniętą łaskawość i wybaczyła im brak hiszpańskiego patriotyzmu. Dokładne słowa arystokratycznego współpracownika Franco nie są znane, jednak z całą pewnością obyło się bez drastycznych metod, o których można dziś wyczytać w wielu miejscach w Internecie. Nie było mowy o grożeniu śmiercią dla piłkarzy czy nawet ich rodzin. Nie było oczywiście przykładania karabinów do głów – autorowi takich rewelacji gratuluję wyobraźni. Nie wiadomo nawet, czy Finatowi towarzyszyli jacykolwiek uzbrojeni żołnierze. Już sama wizyta była wystarczająco przerażająca dla wiecznie walczących o swoje prawa Katalończyków. Plany niewychodzenia na drugą połowę meczu zniknęły wraz z przybyciem tego człowieka. Reżim obawiał się z pewnością ogólnohiszpańskiego wydźwięku takiego buntu. Nie chodziło o miłość do Realu, chodziło o podstawy władzy, która, będąc jeszcze stosunkowo świeżym tworem, była podatna na takie ataki. Na marginesie dodam, że generał Franco nie był, jak się powszechnie uważa, kibicem Realu. Jego ulubieńcami byli gracze Atletico, jednak zważywszy na sławę i renomę „Królewskich”, byli oni również wspierani przez władzę, jako doskonała tarcza przeciwko katalońskim sukcesom sportowym.

Akt drugi

Wracamy na boisko. „Blaugrana” pojawiła się na placu gry – do tego można było ich zmusić. Do otwartej gry zmusić się ich nie udało. Tym razem jednak Real zmienił nieco swoją grę, grał czyściej, mniej agresywniej i z mniejszym zaangażowaniem. Nic dziwnego, wygrywał wszak ośmioma golami. Nie byli jednakże jakoś szczególnie zawstydzeni obrotem spraw, bo bez skrępowania wbili jeszcze trzy gole, pozwalając tylko na honorowe trafienie Mariano Martina.
Cztery gole Prudena, trzy trafienia Barinagi, dwa Alonso, po jednym Alsuy i Botelli zapisały się w pamięci kibiców obu klubów na długo. Jednak nadchodził czas zmian.

Epilog

We wrześniu 1943 roku Santiago Bernabeu został wybrany na nowego prezydenta klubu. Władzę objął jednak dopiero w 1944 roku. Oznaczało to nowy etap w historii stołecznego klubu. „Don Santiago” zaraz po zaprzysiężeniu wysłał telegram do swojego barcelońskiego odpowiednika, w którym stwierdził, że ma nadzieję na to, iż przyjaźń między klubami nie będzie zakłócona przez trywialne epizody. Sam przekaz tej wiadomości sam w sobie był trywialny, ale tu bardziej liczył się sam fakt kontaktu. W odpowiedzi na ten ruch, Josep Vendrell, sternik Barcelony, wysunął pomysł rozegrania dwóch „partidos de la paz” – spotkań pokoju. Bernabeu bez wahania zgodził się na taki ruch. Miało to być ostateczne zamknięcie tego napiętego okresu. Pierwszy mecz, na stadionie Chamartin, zakończył się wynikiem remisowym. Przed początkiem spotkania na środek boiska weszli prezydenci obu klubów. Wśród kwiatów, muzyki i ogłuszającego aplauzu widowni pokazali, że polityka nie musi przenosić się na sport. Na kolejny przypadek owacji dla Katalończyków w Madrycie trzeba było czekać ponad 60 lat, kiedy to popisy Ronaldinho zachwyciły madridistas i sprawiły, że dumni kibice zapomnieli o dotkliwej porażce. W drugim meczu Barcelona wygrała 4:0, jednak tym razem wszelkie źródła wskazują, że gładka porażka była spowodowana odgórnym rozkazem dla „Los Blancos”. Gwoli ścisłości należy dodać, że obie ekipy starły się w tym sezonie jeszcze raz, w meczu decydującym o mistrzowskim tytule. Madryt wygrał 2:1, po raz kolejny ciesząc się lekką przychylnością sędziów.

Ten czerwcowy mecz zapisał chyba najczarniejszą kartę w stosunkach Barcelony i Realu, stosunkach pełnych niełatwych chwil, które zaczęły się jeszcze w czasach, gdy rozgrywki ligowe były tylko planami. Historię wrogości zaczął pisać Ricardo Zamora, swoje strony dopisali Alfredo di Stefano, Michael Laudrup, Luis Enrique i oczywiście Luis Figo. Nienawiść kibiców, która naznaczona jest nawet tragicznymi i brutalnymi wydarzeniami, rzadko jednak przenosiła się na najwyższe szczeble władzy. Włodarze obu klubów wiedzą, że dzięki współpracy mogą osiągnąć cele będące poza zasięgiem drużyny działającej samodzielnie. Dzięki takiej współpracy udało im się finansowo zdominować ligę, przez korzystny podział pieniędzy z tytułu praw telewizyjnych. Dżentelmeńska umowa mówi o tym, że oba kluby nie będą jednocześnie składały ofert kupna tego samego piłkarza i nie będą podkupowały piłkarzy rezerw bez zgody władz „wrogiego” obozu.
A że Guti bez skrępowania przyznaje, że Barcelonie życzy tego, co najgorsze, Alves głośno zastanawia się, czy rywale nie poddają się Realowi bez walki, biskup Katalonii z ambony krytykuje „Królewskich” a rzesze promadryckich publicystów bezpardonowo atakują Katalończyków? Czym byłaby ta niesamowita rywalizacja bez ognia, wrogości i napięcia? Czy kogoś obchodzi przyjaźń Ikera i Xaviego lub Raula i Guardioli? Show must go on!

Przy pisaniu tego tekstu korzystałem z książki Phila Balla „White Storm. 100 years of Real Madrid” oraz  „Barca: People’s Passion” autorstwa Jimmy’ego Burnsa. Obie publikacje z czystym sumieniem polecam kibicom nie tylko hiszpańskich gigantów, ale futbolu w ogóle.