FJW: Zmartwychwstanie Wisły

Lecz chyba takiego obrotu spraw, jaki dokonał się 28 września 2000 roku, nie spodziewał się w najpiękniejszych snach nawet najbardziej optymistyczny fan „Białej Gwiazdy”. Po porażce w pierwszym spotkaniu premierowej rundy Pucharu UEFA 1:4 z Realem Saragossą nikt nie dawał Polakom szans na awans. Rewanż miał być tylko formalnością. Oczywiście dla Hiszpanów. Wisła nie miała nic do stracenia. Wyszła niezwykle ofensywnie usposobiona. Z zaledwie trzeba obrońcami w jedenastce i tylko dwoma środkowymi pomocnikami zaangażowanymi w defensywę. Na dodatek spośród trzech obrońców dwaj, a mianowicie Marek Zając i Marcin Baszczyński, nie stronili od wycieczek w pole karne rywali. Orest Lenczyk nie miał nic do stracenia, postawił wszystko na jedną kartę.

W 3. minucie mogło być 1:0 dla gospodarzy, ale Maciej Żurawski nie wykorzystał sytuacji sam na sam. Jak mówi znane piłkarskie porzekadło, niewykorzystane okazje się mszczą i tak też stało się tego wieczoru w Krakowie. Zaledwie 120 sekund później Marcin Baszczyński niefortunnie skierował piłkę do własnej siatki i w tym momencie nikt już nie wierzył w awans Wisły. Nawet najwierniejsi kibice, nawet piłkarze czy prezes Bogusław Cupiał. Ale Orest Lenczyk miał plan, pomysł na rozegranie drugiej połowy, w której jego zespół musiał zdobyć cztery gole, by doprowadzić do dogrywki, lub pięć, by awansować. Grzegorz Niciński, Łukasz Sosin i Kelechi Iheanacho – takich trzech zmian dokonał trener Wisły po przerwie. Wszystkie naraz, każda miała pobudzić, rozjaśnić nadzieję na awans. 

I tak też się stało. Rezerwowi poderwali do boju pozostałych kolegów. Dziesięć minut wystarczyło, by cały stadion także uwierzył w ten sukces. Od 51. do 61. minuty wiślacy zdobyli aż trzy gole, a Hiszpanie stali jak wryci. Nie potrafili zatrzymać rozpędzonej machiny oblężniczej rodem znad Wisły. W oczy gościom zajrzał strach, nie umieli odnaleźć się na boisku przy Reymonta. Patrzyli na zawodników biegających w czerwonych koszulkach i nie dowierzali, że to ci sami piłkarze, których pokonali 4:1. I gdy już wydawało się, że Polakom zabraknie czasu, że Real Saragossa się obroni i wyjedzie z Polski z awansem, Tomasz Frankowski odnalazł się najlepiej w polu karnym. „Franek” łowca bramek, który słynie z takich dobitek, odbitek i przebitek, wiedział, po prostu wiedział, gdzie spadnie piłka odbita od poprzeczki, a później od nogi kolegi. Było to w 88. minucie i później mieliśmy dogrywkę. 

W dodatkowych 30 minutach okazji było już mniej. Goli zabrakło, ponieważ piłkarze byli bardzo zmęczeni upałem, jaki wówczas panował w Krakowie. Obie drużyny doczekały więc spokojnie do rzutów karnych. Konkursu, jak wiemy, loteryjnego, w którym czasami do awansu potrzebne jest szczęście. Dwie pierwsze „jedenastki” obie ekipy zgodnie trafiły. W trzeciej serii nie pomylił się Głowacki, a strzał Juanele obronił Artur Sarnat. Niestety, później do piłki podszedł Marcin Baszczyński, który rozpoczął ten mecz pechowo i tak samo go zakończył. Jego kopnięcie było zbyt lekkie i nie wpadło do bramki. Yordi wyrównał więc stan w karnych i o wszystkim miała decydować ostatnia seria. Z naszej strony wyznaczony został Tomasz Frankowski. Zdobywca dwóch goli w tym meczu, strzelec hattricka w poprzedniej rundzie. Gwiazda, wówczas jeszcze stosunkowo młody piłkarz, ale słynący z perfekcyjnego wykonywania karnych. Potwierdza to do dziś i choć w 2000 roku nie sposobił się jeszcze do strzału ala Panenka, to także się nie pomylił. Wiślacy prowadzili 4:3 i Hiszpanie, aby pozostać w grze, musieli trafić. Miał tego dokonać Jose Ignacio. Jednak jak się okazało, to zadanie go przerosło i w Krakowie zapanowała euforia. Polacy podnieśli się z kolan, wznieśli się na wyżyny i fantastycznie zakończyli ten niesamowity pojedynek. To był jeden z najwspanialszych comebacków w historii polskiej piłki klubowej. Wypada mieć nadzieję, że kolejny taki powrót jest w zasięgu piłkarzy Śląska, tym bardziej że trenuje ich Orest Lenczyk. On wie, jak zmobilizować piłkarzy w takiej sytuacji, pytanie tylko, czy wykonawcy tego zadania będą w stanie je zaliczyć.