FJW: Początek piłki w Kraju Sakury

Rozwojowi piłki nożnej w Japonii na pewno nie pomogła II wojna światowa, po której to państwo było w wielu miejscach zniszczone. Do dziś leczy rany po ataku atomowym na Hiroszimę i Nagasaki w roku 1945. Na 1964 rok zaplanowano letnią olimpiadę, która miała się odbyć w Tokio. Była to świetna okazja do zaprezentowania światu odnowionej po II wojnie światowej Japonii jako silnego i prężnie rozwijającego się kraju. Oczywiście już wtedy jedną z dyscyplin na olimpiadzie  była piłka nożna. Trzeba było znaleźć ludzi, którzy w ciągu czterech lat zdołaliby  zbudować w miarę silną reprezentację, nadal dysponując tylko amatorami. Japonia czerpała z wzorców europejskich tak bardzo, że nawet postanowiła zatrudnić trenera z zagranicy. Szukała nad Renem i znalazła, był to Dettmar Cramer, który wcześniej jako asystent pomógł Seppowi Herbergerowi niespodziewanie wywalczyć mistrzostwo świata w roku 1954. Zatrudniony w 1960 roku, zaczął z japońskimi piłkarzami pracę od podstaw, która oczywiście nie od razu przyniosła efekty. Występ Japonii na olimpiadzie był bardzo udany, gracze zajęli trzecie miejsce w klasyfikacji medalowej tuż za USA i ZSRR, jednak zespół Cramera, który przez trzy lata przygotowywał się do turnieju, nie przyczynił się do tego dorobku. Japońscy piłkarze w Tokio nie wyszli nawet z grupy, odnieśli jednak robiące wrażenie zwycięstwo 3:2 nad Argentyną. Na większe sukcesy trzeba było jeszcze poczekać, mimo to utworzono w 1965 roku Japan Soccer League, ale poziom zarówno drużyn, jak i ogólnej piłki pozostawiał wiele do życzenia. Ekipy składały się z piłkarzy amatorów, którzy traktowali całą piłkę bardziej jako zabawę.

Co mogło spowodować manię na piłkę w Japonii, skoro sukcesów nie było żadnych, a nadal przeważały takie sporty jak sumo i baseball? Kraj Kwitnącej Wiśni znany jest w Europie z wielu rzeczy. Wśród nich są manga i kreskówki (anime), które już są pewnego rodzaju znakiem szczególnym ich kultury. I tak w latach 80. na anteny japońskiej telewizji trafia anime „Kapitan Tsubasa”. Czy wśród nas jest ktoś taki, kto nie kojarzy tej produkcji? Pewnie nie. Oglądali ją wszyscy. Młody japoński piłkarz Tsubasa Oozora podbijał serca kibiców z całego świata, a drużyna Nankatsu popularnością biła na głowę czołowe europejskie kluby. Młodzi chłopcy z wypiekami na twarzy śledzili losy głównego bohatera i jego największego rywala – Kojiro Hyugi. Z całą pewnością przewrotka Tsubasy i tygrysi strzał Kojiro przeszły do historii japońskiej piłki. W całej Azji zrobiła się moda na piłkę nożną za sprawą właśnie Kapitana Tsubasy, każdy dzieciak chciał strzelać gole jak Oozora lub bronić strzały jak Genzo Wakabayashi. Dzieciaki zaczęły wychodzić na ulicę i kopać piłkę, chcąc wcielić się w postaci występujące w kreskówce, a na lekcjach wychowania fizycznego nie chciały już grać w baseball. Wszystko to stanowiło świetny grunt dla rozwoju japońskiej piłki nożnej.

Zaraz po wyemitowaniu pierwszego sezonu kreskówki do Japonii zawitał brazylijski piłkarz Zico. Na początku miał być tylko trenerem drużyny występującej w tamtejszej lidze, ale szybko zorientował się, że poziom jest tak niski, iż z powodzeniem może kontynuować tam karierę piłkarską. W wieku 38 lat był zdecydowanie najlepszym zawodnikiem ligi. Jego gole i asysty zachwycały publiczność. Zico stał się prawdziwym idolem, niemal na miarę Tsubasy. Brazylijczyk miał ogromny wpływ na rozwój piłki nożnej w tym kraju, m.in. za jego sprawą doszło w 1993 roku do powstania J-League – profesjonalnej ligi piłkarskiej. Pierwszy mecz J-League odbył się 15 maja 1993 roku na Stadionie Narodowym w Tokio. Grały zespoły Yokohama Marinos i Verdy Kawasaki. Spotkanie obejrzało niemal 60 tysięcy ludzi. Nowe rozgrywki szybko zdobywały sobie wiernych widzów, a zespoły – kibiców na trybunach.

Dzisiaj Japonia nie jest już nikim na mapie piłkarskiej świata. W 2002 roku razem z Koreą Południową zorganizowała mistrzostwa świata. Kraj Wschodzącego Słońca ma swoją markę. W Japonii były znane persony – na przykład Arsene Wenger, który miał okazję trenować tam… Tomasza Frankowskiego. Na mecze ligowe przychodzą fanatyczni kibice, zapełniając wielkie stadiony i gorąco dopingując. Ich fanatyzm pokazują wyjazdy do Europy na mecze coraz bardziej wzrastającej liczby piłkarzy z Japonii. Najbardziej znanym piłkarzem jest Shinji Kagawa, który występuje w Manchesterze United. W ostatnim dwudziestoleciu nastąpił tam niesamowity postęp. Czy Japończycy mieli już swojego rzeczywistego Tsubasę? Może był nim Zico albo Kagawa? A może prawdziwy zbawca japońskiej piłki jeszcze się nie objawił?