FJW: Mecz stulecia

W drugiej połowie narodziła się jedna z legend mistrzostw świata. Pomiędzy kolejnymi atakami Niemców, którzy bili głową w mur, kontuzji doznał Beckenbauer. „Cesarz” po starciu z Pierlugim Cerą upadł tak nieszczęśliwie, że złamał obojczyk. Helmut Schön wykorzystał jednak wszystkie możliwe zmiany, więc gwiazdor Bayernu zdecydował się dograć spotkanie z ręką na temblaku. Beckenbauer pokazał, że ten mecz był dla niego oraz wszystkich na boisku czymś więcej, niż tylko sportem. Dla tych mężczyzn była to okazja do reprezentowania swojego kraju i byli gotowi poświęcić swoje zdrowie, by zrobić to jak najlepiej.

Nawet to osłabienie nie wpłynęło na grę RFN, któremu ciągle brakowało centymetrów, gdy chociażby z linii bramkowej piłkę wybijał Roberto Rosato. Gdy wydawało się, że Włosi zrobili już wszystko co trzeba, by awansować do finału mistrzostw świata, w 90. minucie po wyrzucie z autu z piłką zabrał się Jürgen Grabowski, dośrodkował w pole karne i znalazł zupełnie niepilnowanego Karla-Heinza Schnellingera. Co ciekawe, ten lewy obrońca reprezentował wówczas barwy Milanu, więc ten gol musiał mieć dla niego szczególne znaczenie.  Choć Niemcy rzucili się na strzelca, jakby ten zapewnił im Złotą Nike, a Włosi wyglądali na zrozpaczonych niczym po przegranym finale, to wcale nie był koniec. Nie, nie, to był dopiero początek…

Przez kilka minut antybohaterem „Azzurri” został wprowadzony na początku dogrywki Fabrizio Poletti. Po rzucie rożnym wykonywanym przez rywali piłkę głową zagrał Seeler. Wydawało się, że zagrożenie zostało zneutralizowane przez Polettiego, do którego trafiła piłka. Ten jednak w niewytłumaczalny sposób dał wygarnąć piłkę niezawodnemu Müllerowi, który dosłownie wcisnął ją do bramki. Włosi, którzy kilka minut wcześniej byli bliscy ekstazy, teraz znajdowali się w futbolowym piekle. Pokazali jednak niesamowity charakter, a także, iż ich siłą była nie tylko gra obronna. Po czterech minutach odpowiedzieli na trafienie rywali. Polettiemu odwdzięczył się inny rezerwowy, Siegferd Held. Po dośrodkowaniu z rzutu wolnego zagrał piłkę idealnie pod nogi Tarcisio Burgnicha, który nie miał problemów z pokonaniem Meiera. Podopieczni Ferrucio Valcareggiego poszli za ciosem. W 104. minucie Riva świetnie ograł w polu karnym Schnellingera i strzałem w kierunku dalszego słupka dał swojej reprezentacji prowadzenie. Nie cieszyli się nim jednak zbyt długo. Sześć minut później, po krótko rozegranym rzucie rożnym przyszło dośrodkowanie. Seeler wygrał pojedynek w powietrzu, a z najbliższej odległości piłkę głową do siatki wpakował Müller. Ledwie zdążyły skończyć się powtórki, a Włosi przeprowadzili akcje bramkową na wagę awansu do finału. Świetnie skrzydłem pomknął Boninsegna, wystawił piłkę Gianni Riverze, a ten precyzyjnym strzałem umieścił ją w bramce.

W finale zmęczeni Włosi przegrali 4:1 z Brazylią, która tym samym za trzecie zwycięstwo w mistrzostwach świata zgarnęła na własność Złotą Nike. Dla kraju na półwyspie Apenińskim nie było to jednak najważniejsze. Zachwyceni zwycięstwem nad Niemcami Włosi wyszli na ulice, radowali się i wywieszali flagi narodowe. Było to bardzo ważne, biorąc pod uwagę kryzys polityczny i napięte nastroje. Ten jeden mecz połączył wszystkich Włochów. Poczuli oni swoją narodowość. Po raz kolejny futbol wpłynął na historię. Dla nas pojedynek Italii z RFN pozostanie jednym z najlepszych w historii futbolu.