FjW: Le Tissier – Idol Xaviego

Wracajmy jednak do Southampton. Matt jest tam już kilka lat, licznik goli właśnie dobija do pięćdziesięciu, aż tu nagle… Nie, nie ma żadnego „aż tu nagle”. Wszystko idzie swoim rytmem. Sezon za sezonem Le Tissier notuje porównywalne statystyki. Nie licząc feralnej kampanii 1987/1988, przez jedenaście lat Anglik zapisywał na swoim koncie co najmniej dziesięć goli i rozgrywał co najmniej trzydzieści spotkań. Apogeum formy przypadło na lata 1993-1995. Wtedy Le Tiss w ciągu dwóch sezonów zdobył aż 45 bramek, będąc czołowym strzelcem Premier League. Szczególnie imponujące są jego statystki z gier pucharowych w sezonie 1994/1995. W FA Cup w pięciu meczach zdobył pięć bramek. W Pucharze Ligi było jeszcze lepiej – pięć goli w trzech spotkaniach. Przez czternaście lat Matt miał pewne miejsce w wyjściowej jedenastce Southampton. Dopiero w okolicach roku 2000, gdy miał 32 lata, zaczął ustępować kolegom. Zawodziła przede wszystkim wydolność. Po tylu sezonach gry na najwyższym poziomie w tak wymagającej fizycznie lidze zmęczenie było nieuniknione. Czym innym jest spokojne kopanie futbolówki w Arsenalu czy Manchesterze United, a czym innym ciągła walka o utrzymanie. Bo trzeba zaznaczyć, że lata 90. to dla Southampton ciągłe balansowanie na granicy strefy spadkowej. To, że „Święci” przez tyle sezonów utrzymali się ponad kreską, to zasługa tylko i wyłącznie Le Tissiera. Co prawda w futbolu niewskazane jest stawianie pojedynczych zawodników ponad kolektywem, ale w przypadku Matta takie zachowanie jest nawet nie tyle dopuszczalne, co wręcz konieczne. Nikt nigdy nie miał wątpliwości, że bez niego Southampton z Premier League spadłoby z hukiem już na początku istnienia ligi.

Anglik zawiesił buty na kołku w roku 2002. Nie radził sobie z nawracającymi kontuzjami. Słaba forma fizyczna i ciągłe urazy przyspieszyły decyzję o zakończeniu kariery. Pożegnalnym spotkaniem Le Tissa było starcie jedenastek Southampton i Anglii. Na murawie wypełnionego po brzegi stadionu St Mary’s (31904 widzów, druga najwyższa frekwencja w historii) brylowali zawodnicy, jak: Alan Shearer, Ian Wright, Kevin Keegan czy Steward Pearce. Spotkanie zakończyło się wynikiem 9:9. Matt zdobył dwie bramki i pewnie byłby bohaterem spotkania, gdyby nie przyćmił go jego syn. Dziesięcioletni Mitchell pojawił się na boisku po przerwie i cztery razy pokonywał bramkarza rywala. Zainteresowanych karierą potomka bohatera tego tekstu musimy zasmucić. Mitch nie gra w piłkę. Gra w krykieta. Jest niezły, jeśli tak można nazwać kogoś, kto łapie się do młodzieżowej reprezentacji wyspy Guernsey.

A co z reprezentacyjną karierą Le Tissiera? Na wstępie trzeba zaznaczyć, że jako człowiek urodzony na Wyspach Normandzkich Matt formalnie nie jest obywatelem Zjednoczonego Królestwa. Mógł jednak grać w reprezentacji dowolnej części składowej Wielkiej Brytanii. Warunek był jeden – wybrać musiał raz i decyzji nie mógł już zmienić. Pomocnik bez cienia wątpliwości postawił na Anglię. W tym czasie bardzo interesowała się nim francuska federacja, z jego ojcem kontaktował się Gerard Houllier, ale Le Tiss, w przeciwieństwie do większości mieszkańców Guernsey, nie miał francuskich przodków, więc pomysł szybko upadł. Sam zainteresowany po latach mówił, że nawet gdyby ze strony formalnej mógł reprezentować „Trójkolorowych”, to nie zdecydowałby się na to. Był zbyt mocno związany z Anglią. Niestety Anglia nie była mocno związana z nim. W koszulce z lwem zagrał ledwo osiem razy, nie strzelając ani jednego gola. Zawodnik zaliczył też sześć meczów w reprezentacji B. W spotkaniu poprzedzającym ostateczną selekcję kadry na mundial roku 1998 Matt ustrzelił hattricka, ale nawet tym nie przekonał trenera. Brak powołań dla piłkarza Southampton przez wiele lat elektryzował cały kraj. Chyba całą sprawą najmniej przejmował się sam zainteresowany. On spełnił swoje marzenie, zagrał w reprezentacji. Że zrobił to tylko kilka razy? Trudno, widocznie tak miało być.

Matthew Le Tissier zostanie zapamiętany jako znakomity strzelec. 209 bramek w 541 spotkaniach w koszulce „Świętych” to wynik naprawdę imponujący, zwłaszcza, jeśli na te liczby spojrzymy przez pryzmat pozycji i boiskowej charakterystyki Anglika. Jednak statystyki to nie wszystko. Można zdobyć 100 goli z dwóch metrów, jak to robił Ruud van Nistelrooy, można trafić do siatki rywala dziesięć razy, ale za każdym razem pięknie. No i można być jak Le Tiss – trafiać i często, i pięknie. On sam za najpiękniejsze trafienie w karierze uznaje gola z meczu z Blackburn. W bramce rywala stał wtedy długoletni przyjaciel Matta, Timmy Flowers, więc nasz bohater nie odczuwał wielkiej radości z pokonania go.

Wielu kibiców nie zgadza się z byłym gwiazdorem Southampton i za najładniejsze jego bramki uznaje dwa trafienia z meczów z Newcastle.

Wy też macie nieodparte wrażenie, że gdyby teraz takie efektowne gole zdobywał Ronaldo, Messi albo Rooney, to cały świat dosłownie rozpłynąłby się w zachwytach? Nic by nie zostało. Zobaczcie jeszcze parę trafień Tissa.

W sezonie 1994/1995 Matt bramkarza rywala w rozgrywkach ligowych ligowych pokonywał dwudziestokrotnie. Dokładnie połowa trafień została nominowana do nagrody gola kolejki. Nikt nie był zdziwiony, gdy ostatecznie za gola sezonu uznano strzał Le Tissiera z meczu z Blackburn. U szczytu kariery Anglik trafiał z tak absurdalnych pozycji, że zaczęto mówić, iż jest on jedynym piłkarzem, któremu trudniej spudłować, niż umieścić piłkę w siatce.

Dwa lata temu Xavi, genialny pomocnik FC Barcelona, w wywiadzie dla jednej z angielskich gazet został zapytany o swojego idola z dzieciństwa.
– Gdy byłem dzieckiem, po prostu uwielbiałem oglądać Matta Le Tissiera. Wszystko zaczęło się od jakiegoś telewizyjnego zestawienia jego pięknych goli. Jego talent był niespotykany. Mógł przedryblować siedmiu czy ośmiu piłkarzy, po prostu przechodząc obok nich, bez prędkości. Dla mnie to było niesamowite. Mieliśmy wtedy w hiszpańskiej telewizji program z najładniejszymi trafieniami z europejskich lig. Le Tissier zawsze był tam na pierwszym miejscu. On zdecydowanie był moim idolem.

Niedawno zapytano Le Tissiera, jak zareagował na tę niespodziewaną pochwałę z ust Katalończyka.
– Byłem wtedy w Hiszpanii, w La Mandze, razem z innymi byłymi piłkarzami graliśmy w golfa. Gdy zobaczyłem w gazecie wypowiedź Xaviego, szybko pobiegłem do autobusu i powiedziałem kolegom: „Hej, chłopaki, spójrzcie!”. Tak mnie to ucieszyło, że chciałem zrobić sobie koszulkę z napisem „Xavi mnie kocha!” i chodzić w niej przez cały tydzień.

• Southampton

Wracajmy jednak do Southampton. Matt jest tam już kilka lat, licznik goli właśnie dobija do pięćdziesięciu, aż tu nagle… Nie, nie ma żadnego „aż tu nagle”. Wszystko idzie swoim rytmem. Sezon za sezonem Le Tissier notuje porównywalne statystyki. Nie licząc feralnej kampanii 1987/1988, przez jedenaście lat Anglik zapisywał na swoim koncie co najmniej dziesięć goli i rozgrywał co najmniej trzydzieści spotkań. Apogeum formy przypadło na lata 1993-1995. Wtedy Le Tiss w ciągu dwóch sezonów zdobył aż 45 bramek, będąc czołowym strzelcem Premier League. Szczególnie imponujące są jego statystki z gier pucharowych w sezonie 1994/1995. W FA Cup w pięciu meczach zdobył pięć bramek. W Pucharze Ligi było jeszcze lepiej – pięć goli w trzech spotkaniach. Przez czternaście lat Matt miał pewne miejsce w wyjściowej jedenastce Southampton. Dopiero w okolicach roku 2000, gdy miał 32 lata, zaczął ustępować kolegom. Zawodziła przede wszystkim wydolność. Po tylu sezonach gry na najwyższym poziomie w tak wymagającej fizycznie lidze zmęczenie było nieuniknione. Czym innym jest spokojne kopanie futbolówki w Arsenalu czy Manchesterze United, a czym innym ciągła walka o utrzymanie. Bo trzeba zaznaczyć, że lata 90. to dla Southampton ciągłe balansowanie na granicy strefy spadkowej. To, że „Święci” przez tyle sezonów utrzymali się ponad kreską, to zasługa tylko i wyłącznie Le Tissiera. Co prawda w futbolu niewskazane jest stawianie pojedynczych zawodników ponad kolektywem, ale w przypadku Matta takie zachowanie jest nawet nie tyle dopuszczalne, co wręcz konieczne. Nikt nigdy nie miał wątpliwości, że bez niego Southampton z Premier League spadłoby z hukiem już na początku istnienia ligi.

Anglik zawiesił buty na kołku w roku 2002. Nie radził sobie z nawracającymi kontuzjami. Słaba forma fizyczna i ciągłe urazy przyspieszyły decyzję o zakończeniu kariery. Pożegnalnym spotkaniem Le Tissa było starcie jedenastek Southampton i Anglii. Na murawie wypełnionego po brzegi stadionu St Mary’s (31904 widzów, druga najwyższa frekwencja w historii) brylowali zawodnicy, jak: Alan Shearer, Ian Wright, Kevin Keegan czy Steward Pearce. Spotkanie zakończyło się wynikiem 9:9. Matt zdobył dwie bramki i pewnie byłby bohaterem spotkania, gdyby nie przyćmił go jego syn. Dziesięcioletni Mitchell pojawił się na boisku po przerwie i cztery razy pokonywał bramkarza rywala. Zainteresowanych karierą potomka bohatera tego tekstu musimy zasmucić. Mitch nie gra w piłkę. Gra w krykieta. Jest niezły, jeśli tak można nazwać kogoś, kto łapie się do młodzieżowej reprezentacji wyspy Guernsey.

A co z reprezentacyjną karierą Le Tissiera? Na wstępie trzeba zaznaczyć, że jako człowiek urodzony na Wyspach Normandzkich Matt formalnie nie jest obywatelem Zjednoczonego Królestwa. Mógł jednak grać w reprezentacji dowolnej części składowej Wielkiej Brytanii. Warunek był jeden – wybrać musiał raz i decyzji nie mógł już zmienić. Pomocnik bez cienia wątpliwości postawił na Anglię. W tym czasie bardzo interesowała się nim francuska federacja, z jego ojcem kontaktował się Gerard Houllier, ale Le Tiss, w przeciwieństwie do większości mieszkańców Guernsey, nie miał francuskich przodków, więc pomysł szybko upadł. Sam zainteresowany po latach mówił, że nawet gdyby ze strony formalnej mógł reprezentować „Trójkolorowych”, to nie zdecydowałby się na to. Był zbyt mocno związany z Anglią. Niestety Anglia nie była mocno związana z nim. W koszulce z lwem zagrał ledwo osiem razy, nie strzelając ani jednego gola. Zawodnik zaliczył też sześć meczów w reprezentacji B. W spotkaniu poprzedzającym ostateczną selekcję kadry na mundial roku 1998 Matt ustrzelił hattricka, ale nawet tym nie przekonał trenera. Brak powołań dla piłkarza Southampton przez wiele lat elektryzował cały kraj. Chyba całą sprawą najmniej przejmował się sam zainteresowany. On spełnił swoje marzenie, zagrał w reprezentacji. Że zrobił to tylko kilka razy? Trudno, widocznie tak miało być.

Matthew Le Tissier zostanie zapamiętany jako znakomity strzelec. 209 bramek w 541 spotkaniach w koszulce „Świętych” to wynik naprawdę imponujący, zwłaszcza, jeśli na te liczby spojrzymy przez pryzmat pozycji i boiskowej charakterystyki Anglika. Jednak statystyki to nie wszystko. Można zdobyć 100 goli z dwóch metrów, jak to robił Ruud van Nistelrooy, można trafić do siatki rywala dziesięć razy, ale za każdym razem pięknie. No i można być jak Le Tiss – trafiać i często, i pięknie. On sam za najpiękniejsze trafienie w karierze uznaje gola z meczu z Blackburn. W bramce rywala stał wtedy długoletni przyjaciel Matta, Timmy Flowers, więc nasz bohater nie odczuwał wielkiej radości z pokonania go.

Wielu kibiców nie zgadza się z byłym gwiazdorem Southampton i za najładniejsze jego bramki uznaje dwa trafienia z meczów z Newcastle.

Wy też macie nieodparte wrażenie, że gdyby teraz takie efektowne gole zdobywał Ronaldo, Messi albo Rooney, to cały świat dosłownie rozpłynąłby się w zachwytach? Nic by nie zostało. Zobaczcie jeszcze parę trafień Tissa.

W sezonie 1994/1995 Matt bramkarza rywala w rozgrywkach ligowych ligowych pokonywał dwudziestokrotnie. Dokładnie połowa trafień została nominowana do nagrody gola kolejki. Nikt nie był zdziwiony, gdy ostatecznie za gola sezonu uznano strzał Le Tissiera z meczu z Blackburn. U szczytu kariery Anglik trafiał z tak absurdalnych pozycji, że zaczęto mówić, iż jest on jedynym piłkarzem, któremu trudniej spudłować, niż umieścić piłkę w siatce.

Dwa lata temu Xavi, genialny pomocnik FC Barcelona, w wywiadzie dla jednej z angielskich gazet został zapytany o swojego idola z dzieciństwa.
– Gdy byłem dzieckiem, po prostu uwielbiałem oglądać Matta Le Tissiera. Wszystko zaczęło się od jakiegoś telewizyjnego zestawienia jego pięknych goli. Jego talent był niespotykany. Mógł przedryblować siedmiu czy ośmiu piłkarzy, po prostu przechodząc obok nich, bez prędkości. Dla mnie to było niesamowite. Mieliśmy wtedy w hiszpańskiej telewizji program z najładniejszymi trafieniami z europejskich lig. Le Tissier zawsze był tam na pierwszym miejscu. On zdecydowanie był moim idolem.

Niedawno zapytano Le Tissiera, jak zareagował na tę niespodziewaną pochwałę z ust Katalończyka.
– Byłem wtedy w Hiszpanii, w La Mandze, razem z innymi byłymi piłkarzami graliśmy w golfa. Gdy zobaczyłem w gazecie wypowiedź Xaviego, szybko pobiegłem do autobusu i powiedziałem kolegom: „Hej, chłopaki, spójrzcie!”. Tak mnie to ucieszyło, że chciałem zrobić sobie koszulkę z napisem „Xavi mnie kocha!” i chodzić w niej przez cały tydzień.