FjW: Dopóki piłka w grze… (cz.2)

Przegrana wygrana liga

Mecz Legii Warszawa z Widzewem Łódź na zawsze przeszedł do historii polskiej piłki. Widzewiacy popisali się w przedostatniej kolejce sezonu 1996/1997 niesamowitym comebackiem, którego nie powstydziłby się nawet Real Madryt z sezonu ligi hiszpańskiej 2006/2007, kiedy to co chwila serwował swoim kibicom mecze przyprawiające o zawał serca.

Ale, jak to się już przyjęło, zacznijmy od początku. Od samego startu rozgrywek ligi polskiej wiadome było, że o tytuł mistrzowski powalczą ze sobą Widzew i Legia. Dominacja tej dwójki była niepodważalna, dlatego nie dziwi fakt, że wszyscy kibice ostrzyli sobie zęby na bezpośrednią konfrontację, której szum medialny można porównać do tego, co obecnie dzieje się podczas meczów Manchesteru United z Liverpoolem czy Barcelony z Realem Madryt.

Nadeszła w końcu 33. seria gier. Przy Łazienkowskiej Legia podejmowała lidera z Łodzi, który miał nad nią zaledwie jeden punkt przewagi. Warszawiacy nie mieli co kalkulować – w grę wchodziło tylko i wyłącznie mistrzostwo. Remis pozostawiał los w rękach rywala, który w ostatniej kolejce nie zależałby absolutnie od nikogo. Legioniści więc kalkulować nie zamierzali i już po dwunastu minutach wysunęli się nie dość, że na prowadzenie w meczu, to także w ligowej tabeli. Dośrodkowanie z rzutu rożnego strzałem głową na bramkę zamienił Cezary Kucharski. Niesamowicie skoncentrowana Legia parła do przodu, ale do przerwy nie była w stanie zdobyć drugiego gola.

Franciszek Smuda, ówczesny trener Widzewa, musiał coś zmienić. Niestety jedyne zmiany, jakich dokonał, to te personalne. Łodzianie na drugą połowę wyszli z takim samym, beznadziejnym nastawieniem, czego efektem był drugi gol dla Legii. Tym razem na listę strzelców, kiedy zegar wskazywał 57. minutę, wpisał się Sylwester Czereszewski. Podłamany Widzew został praktycznie uśmiercony. Na szczęście wspomniane przeze mnie zmiany personalne przyniosły skutki w samej końcówce pojedynku, która śni się zapewne warszawiakom po dziś dzień.

Co ciekawe, w przypadku tego meczu można jasno i otwarcie powiedzieć, że o wyniku… zadecydował arbiter. Nie chodzi tutaj o jego absurdalne decyzje czy pomyłki, ale o… kontuzję. Na pięć minut przed końcem na murawie boiska zameldowały się sztaby medyczne zarówno gości, jak i gospodarzy. Miały przywrócić Andrzeja Czyżniewskiego do sprawności, pozwalającej dosędziowanie meczu do końcu. Kilkuminutowa przerwa w grze sprawiła, że Legia już poczuła się zwycięzcą. Na trybunach zaczęło się świętowanie, po zawodnikach gospodarzy również dało się zauważyć, że już nie wierzą w to, iż ten mecz mogą przegrać czy nawet zremisować, bo podział punktów sprawiał, że Widzew zachowa pozycję lidera.

Sędzia Czyżniewski powrócił w końcu do swoich obowiązków, a z nim także podopieczni Franciszka Smudy. Kiedy Sławomir Majak wykorzystywał sytuację sam na sam z Szamotulskim w 88. minucie, przy Łazienkowskiej zrobiło się trochę ciszej, ale przecież Legia ciągle prowadziła i była liderem. Dwie minuty później stała się rzecz, której stołeczni nawet sobie nie wyobrażali. Centra w pole karne, złożenie się do strzału, gol! Dariusz Gęsior doprowadza do wyrównania w ostatnich minutach pojedynku i przywraca widzewiakom miejsce na szczycie ligowej tabeli.

Nie był to jednak koniec emocji. Trybuny znowu oszalały ledwie kilkadziesiąt sekund po trafieniu Gęsiora. Tym razem piłka ląduje w siatce Macieja Szczęsnego, ale arbiter liniowy podnosi chorągiewkę i gol dla Legii nie może zostać uznany. Gospodarze jednak się nie załamują i dążą do zdobycia bramki. Tego popołudnia w Warszawie padła jeszcze jedna bramka, bramka, która pogrążyła stolicę w rozpaczy. Widzew przeprowadza zabójczą kontrę i Andrzej Michalczuk w doliczonym czasie gry zapewnia klubowi tytuł mistrzowski! Ekipa z Łodzi dokonała rzeczy wręcz niemożliwej. Ze stanu 0:2 w kilka chwil doprowadziła do wyniku 3:2 i mogła zacząć świętować, bo wygrana w Warszawie automatycznie dała jej mistrzostwo.