FjW: Dopóki piłka w grze… (cz.1)

Podłamani obrotem sprawy Francuzi zdołali jednak znaleźć się w bardzo uprzywilejowanej sytuacji. W trzeciej serii „jedenastek” pomylił się Stielike. Wygwizdywany i wyszydzany na stadionie Schumacher zdołał jednak obronić kolejnego karnego i znowu wszystko zaczęło się od początku. Dopiero ósma seria przyniosła ze sobą rozstrzygnięcie. Przestrzelił Maxime Bossis, a do finału Niemców wprowadził Hrubesch. „Trójkolorowi” zalali się łzami, wszyscy Francuzi nie mogli pogodzić się z tym, co się stało. Zwycięstwo mieli na wyciągnięcie ręki. Rywal pokazał jednak, że gra się do końca, i dwukrotnie wyszedł z olbrzymich opresji. Jeśli chodzi o Battistona, to szpital opuścił dopiero po kilku tygodniach. Nie wiadomo jednak, czy ból jego kolegów z drużyny nie był większy od jego.

Z nieba do piekła
Finał Ligi Mistrzów z 1999 roku budzi największe koszmary wśród zawodników Bayernu Monachium. „Bawarczycy” byli o krok od upragnionego trofeum. Zabrakło kilku minut, kilku udanych kopnięć futbolówki z okolicy własnego pola karnego. Nie udało się. Te kilka minut, które miały przynieść glorię i chwałę niemieckiemu futbolowi, okazały się jednymi z najczarniejszych chwil w historii najbardziej utytułowanego klubu zza naszej zachodniej granicy.

Kto wie, czy do historycznego wyczynu nie pchnął „Czerwonych Diabłów” legendarny sir Matt Busby. To on jako jedyny trener zdobył wcześniej z Manchesterem United tytuł najlepszej klubowej drużyny Europy – w 1968 roku. 26 lat później niestety odszedł z tego świata, a finał Ligi Mistrzów z 1999 roku rozegrano 26 maja. Gdyby Matt Busby wtedy żył, obchodziłby swoje 90. urodziny.

Manchester w finale na Camp Nou musiał sobie radzić bez Roya Keane’a i Paula Scholesa. Obydwaj odsiadywali zawieszenie za kartki. Brak tego pierwszego spowodował, że opaskę kapitańską otrzymał Peter Schmeichel, który zapowiedział wcześniej, że po rozegranym finale zamierza odejść z klubu z Old Trafford. Duńczyk już w 6. minucie musiał wyjmować piłkę z siatki. Przed polem karnym United sfaulowany został Carsten Jancker, a rzut wolny na bramkę zamienił Mario Basler. Pomimo fatalnego początku Manchester przejął inicjatywę i zaczął rządzić i dzielić na boisku. Niestety, nie odzwierciedlały tego sytuacje bramkowe, których ciągle Anglikom brakowało. Brakowało im także wspomnianych Keane’a i Scholesa. Ich absencja była aż nadto widoczna. Harować za trzech próbował David Beckham, jednak próżno było szukać pomocy wśród kolegów z zespołu. Dopiero Andy Cole zdecydował się na indywidualną akcję, w której wdał się w drybling z trzema obrońcami Bayernu, ale dobrze zorganizowana linia defensywna Niemców nie dopuściła do straty gola.

Ofensywnie usposobiony Manchester z biegiem czasu zaczął zapominać o defensywie, co próbowali wykorzystywać rywale. Raz po raz ruszali z coraz to groźniejszymi kontrami, ale najczęściej kończyły się one na podaniu do Carstena Janckera, którego obrońcy „Czerwonych Diabłów” co chwila łapali na spalone. Anglicy zorientowali się, że nie warto tak ryzykować i przeszli do spokojnych ataków. To zaowocowało wieloma sytuacjami z obu stron, ale żadna próba Cole’a, Deislera, Giggsa czy Janckera nie przyniosła zmiany rezultatu.

W drugiej części gry lepiej prezentowała się drużyna niemiecka, która miała kilka bardzo dobrych okazji do podwyższenia wyniku. Bramki zdobyć mogli również podopieczni sir Aleksa Fergusona, ale niewiele wskazywało na to, aby Bayern miał ten pojedynek przegrać. Wszystko zmieniło się w ostatnich kilkunastu minutach spotkania. Najpierw na murawie zameldował się Teddy Sheringham, który wprowadził sporo ożywienia w akcjach ofensywnych, a dziewięć minut przed końcem Ole Gunnar Solskjaer zmienił Andy’ego Cole’a. „Bawarczycy” jeszcze nie zdawali sobie sprawy, co stanie się kilka minut później.

Lennart Johansson, ówczesny szef UEFA, w 91. minucie nagle zerwał się ze swojego miejsca i pobiegł obok płyty boiska, aby móc zaprezentować puchar Ligi Mistrzów już ozdobiony wstęgami w barwach Bayernu Monachium. Kiedy po końcowym gwizdku wyszedł z tuneli, wydobył z siebie tylko ciche „nie mogę w to uwierzyć”. Tuż po jego zniknięciu w kuluarach Teddy Sheringham doprowadził do wyrównania. Na twarzach graczy Bayernu zauważalne było olbrzymie zdenerwowanie. Sekundy dzieliły ich od trofeum, na które wszyscy czekali. Wtedy jeszcze nie zdawali sobie sprawy, że nie będzie im dane walczyć o nie w dogrywce. W 3. minucie doliczonego czasu gry bramkę, dającą historyczny triumf Manchesterowi, zdobył Ole Gunnar Solskjear. Wiwatować mógł sir Alex Ferguson, to jego fantastyczne zmiany sprawiły, że puchar pojedzie na Old Trafford. „Wygrani płaczą, a przegrani tańczą”, Johhanson nie wiedział, co dzieje się na katalońskim Camp Nou. Gdy schodził z trybun, miał wręczać trofeum Bayernowi. W kilka chwil wszystko się zmieniło.

W pamięć wszystkich kibiców na świecie zapadł moment wręczenia medali dla finalisty, Bayernu Monachium. Lothar Matthaus, legenda „Bawarczyków”, zdjął medal ze swojej szyi szybciej, niż ten nawet na niej zawisł. Po przegranym finale odszedł z Bayernu i swoją karierę kontynuował w Stanach Zjednoczonych. Nie uczestniczył w wygranym trofeum Ligi Mistrzów dwa lata później. „Nie wygrała najlepsza drużyna, ale najszczęśliwsza”, skomentował już na chłodno wydarzenia z 1999 roku.

„10 sekund, które zmieniły ligę”
Hiszpański program telewizyjny „Cuatro” to, co stało się w ostatnich minutach meczów Realu Madryt z Realem Saragossa i Barcelony z Espanyolem, nazwał właśnie tak – „10 sekund, które zmieniły ligę”. Właśnie w tak krótkim odstępie czasu o 180 stopni zmieniły się losy hiszpańskiej Primera Division w niesamowitym sezonie 2006/2007.

Przed 37. kolejką ligową w Hiszpanii w tabeli prowadził Real Madryt, mając 62 punkty… tyle samo co Barcelona. „Królewscy” byli jednak liderami ze względu na lepszy bilans bezpośrednich starć z „Dumą Katalonii”. W pierwszym meczu na Bernabeu wygrali 2:0, a na Camp Nou zremisowali 3:3. Właśnie po remisie w Katalonii rozpoczął się marsz Realu Madryt po upragnione mistrzostwo Hiszpanii. „Przed nami dwanaście finałów”, komentował sprawę ówczesny trener „Los Blancos” Fabio Capello. Z tych dwunastu finałów Real wygrał jedenaście i sięgnął po tytuł.

Do najważniejszego starcia tamtego sezonu, a w zasadzie najważniejszych starć, doszło właśnie w przedostatniej kolejce. Komentatorzy byli zgodni: to ona zdecyduje o mistrzostwie. Real Madryt wyjechał do Saragossy, aby zmierzyć się tam ze swoim imiennikiem. Barcelona zaś podejmowała u siebie Espanyol. Obydwa pojedynki rozpoczęły się bardzo podobnie. Walczące o tytuł Real i Barcelona próbowały dominować i dyktować warunki swoich meczów, ale oba po półgodzinnej grze przegrywały 0:1. Pierwszy cios otrzymał klub z Katalonii, któremu bramkę wpakował Raul Tamudo. Dwie minuty po tym wydarzeniu w Saragossie podyktowano rzut karny dla gospodarzy. Casillasa pokonał Diego Milito i w ligowej tabeli został zachowany status quo.

Podopieczni wówczas jeszcze Franka Rijkaarda zdołali jednak doprowadzić do wyrównania przed przerwą. Lionel Messi po raz kolejny nawiązał do innej argentyńskiej gwiazdy, Diego Armando Maradony. Wychowanek Barcelony w 43. minucie wyskoczył do wrzucanej w pole karne piłki i ręką skierował ją do siatki. Na nic zdały się protesty Espanyolu. Gol został zaliczony i na przerwę Katalończycy udawali się jako liderzy Primera Division, z punktem przewagi nad Realem Madryt.

Po jedenastu minutach drugiej połowy przewaga Barcelony wzrosła o kolejny punkt. Drugiego gola na Camp Nou zdobył bowiem Lionel Messi, ale na La Romareda do wyrównania doprowadził Ruud van Nistelrooy. Obydwie ekipy nasłuchiwały wieści z drugiego stadionu. Jedynie Real Madryt zależał od siebie, ale tylko remisował i nie prezentował się z najlepszej strony. Około godziny 22:15 wybuchnęły radością zarówno Camp Nou, jak i La Romareda. W Saragossie prowadzenie gospodarzom znowu dał Diego Milito. Wieść ta została bardzo szybko dostarczona do Barcelony, gdzie kibice świętowali nie tylko prowadzenie swoich pupili, ale także wynik z Saragossy.

Nadeszła 89. minuta. Kibice „Barcy” świętują, śpiewają i z wyczekiwaniem czekają na końcowy rezultat. Wiedzą, że Real przegrywa, wiedzą, że Real musi zdobyć dwie bramki, aby przegonić „Dumę Katalonii” w ligowej tabeli. Wtedy jednak dzieje się rzecz niesamowita – do wyrównania doprowadza Raul Tamudo. Cules są święcie przekonani, że nad odwiecznym rywalem z Madrytu pozostał jeden punkt przewagi. Ich nadzieje o liderowaniu przed ostatnią kolejką La Liga rozwiane zostają chwilę później, kiedy dowiadują się, że Ruud van Nistelrooy wyrównał wynik pojedynku w Saragossie na dziesięć sekund przed trafieniem Raula Tamudo… Arbitrzy kończą oba mecze, kończy się, jak twierdzą eksperci, najwspanialszy weekend w lidze hiszpańskiej. 10 sekund – tyle wystarczyło, aby Barcelona straciła szanse na mistrzostwo. Do rozegrania została oczywiście ostatnia kolejka i Katalończycy mieli jeszcze matematyczne szanse na tytuł, ale Real ostatecznie wygrał 3:1 z Mallorcą i to on cieszył się z 30. w historii mistrzostwa kraju.

• Bayern Monachium
• FC Barcelona
• Francja
• Manchester United
• Niemcy
• Real Madryt

Podłamani obrotem sprawy Francuzi zdołali jednak znaleźć się w bardzo uprzywilejowanej sytuacji. W trzeciej serii „jedenastek” pomylił się Stielike. Wygwizdywany i wyszydzany na stadionie Schumacher zdołał jednak obronić kolejnego karnego i znowu wszystko zaczęło się od początku. Dopiero ósma seria przyniosła ze sobą rozstrzygnięcie. Przestrzelił Maxime Bossis, a do finału Niemców wprowadził Hrubesch. „Trójkolorowi” zalali się łzami, wszyscy Francuzi nie mogli pogodzić się z tym, co się stało. Zwycięstwo mieli na wyciągnięcie ręki. Rywal pokazał jednak, że gra się do końca, i dwukrotnie wyszedł z olbrzymich opresji. Jeśli chodzi o Battistona, to szpital opuścił dopiero po kilku tygodniach. Nie wiadomo jednak, czy ból jego kolegów z drużyny nie był większy od jego.

Z nieba do piekła
Finał Ligi Mistrzów z 1999 roku budzi największe koszmary wśród zawodników Bayernu Monachium. „Bawarczycy” byli o krok od upragnionego trofeum. Zabrakło kilku minut, kilku udanych kopnięć futbolówki z okolicy własnego pola karnego. Nie udało się. Te kilka minut, które miały przynieść glorię i chwałę niemieckiemu futbolowi, okazały się jednymi z najczarniejszych chwil w historii najbardziej utytułowanego klubu zza naszej zachodniej granicy.

Kto wie, czy do historycznego wyczynu nie pchnął „Czerwonych Diabłów” legendarny sir Matt Busby. To on jako jedyny trener zdobył wcześniej z Manchesterem United tytuł najlepszej klubowej drużyny Europy – w 1968 roku. 26 lat później niestety odszedł z tego świata, a finał Ligi Mistrzów z 1999 roku rozegrano 26 maja. Gdyby Matt Busby wtedy żył, obchodziłby swoje 90. urodziny.

Manchester w finale na Camp Nou musiał sobie radzić bez Roya Keane’a i Paula Scholesa. Obydwaj odsiadywali zawieszenie za kartki. Brak tego pierwszego spowodował, że opaskę kapitańską otrzymał Peter Schmeichel, który zapowiedział wcześniej, że po rozegranym finale zamierza odejść z klubu z Old Trafford. Duńczyk już w 6. minucie musiał wyjmować piłkę z siatki. Przed polem karnym United sfaulowany został Carsten Jancker, a rzut wolny na bramkę zamienił Mario Basler. Pomimo fatalnego początku Manchester przejął inicjatywę i zaczął rządzić i dzielić na boisku. Niestety, nie odzwierciedlały tego sytuacje bramkowe, których ciągle Anglikom brakowało. Brakowało im także wspomnianych Keane’a i Scholesa. Ich absencja była aż nadto widoczna. Harować za trzech próbował David Beckham, jednak próżno było szukać pomocy wśród kolegów z zespołu. Dopiero Andy Cole zdecydował się na indywidualną akcję, w której wdał się w drybling z trzema obrońcami Bayernu, ale dobrze zorganizowana linia defensywna Niemców nie dopuściła do straty gola.

Ofensywnie usposobiony Manchester z biegiem czasu zaczął zapominać o defensywie, co próbowali wykorzystywać rywale. Raz po raz ruszali z coraz to groźniejszymi kontrami, ale najczęściej kończyły się one na podaniu do Carstena Janckera, którego obrońcy „Czerwonych Diabłów” co chwila łapali na spalone. Anglicy zorientowali się, że nie warto tak ryzykować i przeszli do spokojnych ataków. To zaowocowało wieloma sytuacjami z obu stron, ale żadna próba Cole’a, Deislera, Giggsa czy Janckera nie przyniosła zmiany rezultatu.

W drugiej części gry lepiej prezentowała się drużyna niemiecka, która miała kilka bardzo dobrych okazji do podwyższenia wyniku. Bramki zdobyć mogli również podopieczni sir Aleksa Fergusona, ale niewiele wskazywało na to, aby Bayern miał ten pojedynek przegrać. Wszystko zmieniło się w ostatnich kilkunastu minutach spotkania. Najpierw na murawie zameldował się Teddy Sheringham, który wprowadził sporo ożywienia w akcjach ofensywnych, a dziewięć minut przed końcem Ole Gunnar Solskjaer zmienił Andy’ego Cole’a. „Bawarczycy” jeszcze nie zdawali sobie sprawy, co stanie się kilka minut później.

Lennart Johansson, ówczesny szef UEFA, w 91. minucie nagle zerwał się ze swojego miejsca i pobiegł obok płyty boiska, aby móc zaprezentować puchar Ligi Mistrzów już ozdobiony wstęgami w barwach Bayernu Monachium. Kiedy po końcowym gwizdku wyszedł z tuneli, wydobył z siebie tylko ciche „nie mogę w to uwierzyć”. Tuż po jego zniknięciu w kuluarach Teddy Sheringham doprowadził do wyrównania. Na twarzach graczy Bayernu zauważalne było olbrzymie zdenerwowanie. Sekundy dzieliły ich od trofeum, na które wszyscy czekali. Wtedy jeszcze nie zdawali sobie sprawy, że nie będzie im dane walczyć o nie w dogrywce. W 3. minucie doliczonego czasu gry bramkę, dającą historyczny triumf Manchesterowi, zdobył Ole Gunnar Solskjear. Wiwatować mógł sir Alex Ferguson, to jego fantastyczne zmiany sprawiły, że puchar pojedzie na Old Trafford. „Wygrani płaczą, a przegrani tańczą”, Johhanson nie wiedział, co dzieje się na katalońskim Camp Nou. Gdy schodził z trybun, miał wręczać trofeum Bayernowi. W kilka chwil wszystko się zmieniło.

W pamięć wszystkich kibiców na świecie zapadł moment wręczenia medali dla finalisty, Bayernu Monachium. Lothar Matthaus, legenda „Bawarczyków”, zdjął medal ze swojej szyi szybciej, niż ten nawet na niej zawisł. Po przegranym finale odszedł z Bayernu i swoją karierę kontynuował w Stanach Zjednoczonych. Nie uczestniczył w wygranym trofeum Ligi Mistrzów dwa lata później. „Nie wygrała najlepsza drużyna, ale najszczęśliwsza”, skomentował już na chłodno wydarzenia z 1999 roku.

„10 sekund, które zmieniły ligę”
Hiszpański program telewizyjny „Cuatro” to, co stało się w ostatnich minutach meczów Realu Madryt z Realem Saragossa i Barcelony z Espanyolem, nazwał właśnie tak – „10 sekund, które zmieniły ligę”. Właśnie w tak krótkim odstępie czasu o 180 stopni zmieniły się losy hiszpańskiej Primera Division w niesamowitym sezonie 2006/2007.

Przed 37. kolejką ligową w Hiszpanii w tabeli prowadził Real Madryt, mając 62 punkty… tyle samo co Barcelona. „Królewscy” byli jednak liderami ze względu na lepszy bilans bezpośrednich starć z „Dumą Katalonii”. W pierwszym meczu na Bernabeu wygrali 2:0, a na Camp Nou zremisowali 3:3. Właśnie po remisie w Katalonii rozpoczął się marsz Realu Madryt po upragnione mistrzostwo Hiszpanii. „Przed nami dwanaście finałów”, komentował sprawę ówczesny trener „Los Blancos” Fabio Capello. Z tych dwunastu finałów Real wygrał jedenaście i sięgnął po tytuł.

Do najważniejszego starcia tamtego sezonu, a w zasadzie najważniejszych starć, doszło właśnie w przedostatniej kolejce. Komentatorzy byli zgodni: to ona zdecyduje o mistrzostwie. Real Madryt wyjechał do Saragossy, aby zmierzyć się tam ze swoim imiennikiem. Barcelona zaś podejmowała u siebie Espanyol. Obydwa pojedynki rozpoczęły się bardzo podobnie. Walczące o tytuł Real i Barcelona próbowały dominować i dyktować warunki swoich meczów, ale oba po półgodzinnej grze przegrywały 0:1. Pierwszy cios otrzymał klub z Katalonii, któremu bramkę wpakował Raul Tamudo. Dwie minuty po tym wydarzeniu w Saragossie podyktowano rzut karny dla gospodarzy. Casillasa pokonał Diego Milito i w ligowej tabeli został zachowany status quo.

Podopieczni wówczas jeszcze Franka Rijkaarda zdołali jednak doprowadzić do wyrównania przed przerwą. Lionel Messi po raz kolejny nawiązał do innej argentyńskiej gwiazdy, Diego Armando Maradony. Wychowanek Barcelony w 43. minucie wyskoczył do wrzucanej w pole karne piłki i ręką skierował ją do siatki. Na nic zdały się protesty Espanyolu. Gol został zaliczony i na przerwę Katalończycy udawali się jako liderzy Primera Division, z punktem przewagi nad Realem Madryt.

Po jedenastu minutach drugiej połowy przewaga Barcelony wzrosła o kolejny punkt. Drugiego gola na Camp Nou zdobył bowiem Lionel Messi, ale na La Romareda do wyrównania doprowadził Ruud van Nistelrooy. Obydwie ekipy nasłuchiwały wieści z drugiego stadionu. Jedynie Real Madryt zależał od siebie, ale tylko remisował i nie prezentował się z najlepszej strony. Około godziny 22:15 wybuchnęły radością zarówno Camp Nou, jak i La Romareda. W Saragossie prowadzenie gospodarzom znowu dał Diego Milito. Wieść ta została bardzo szybko dostarczona do Barcelony, gdzie kibice świętowali nie tylko prowadzenie swoich pupili, ale także wynik z Saragossy.

Nadeszła 89. minuta. Kibice „Barcy” świętują, śpiewają i z wyczekiwaniem czekają na końcowy rezultat. Wiedzą, że Real przegrywa, wiedzą, że Real musi zdobyć dwie bramki, aby przegonić „Dumę Katalonii” w ligowej tabeli. Wtedy jednak dzieje się rzecz niesamowita – do wyrównania doprowadza Raul Tamudo. Cules są święcie przekonani, że nad odwiecznym rywalem z Madrytu pozostał jeden punkt przewagi. Ich nadzieje o liderowaniu przed ostatnią kolejką La Liga rozwiane zostają chwilę później, kiedy dowiadują się, że Ruud van Nistelrooy wyrównał wynik pojedynku w Saragossie na dziesięć sekund przed trafieniem Raula Tamudo… Arbitrzy kończą oba mecze, kończy się, jak twierdzą eksperci, najwspanialszy weekend w lidze hiszpańskiej. 10 sekund – tyle wystarczyło, aby Barcelona straciła szanse na mistrzostwo. Do rozegrania została oczywiście ostatnia kolejka i Katalończycy mieli jeszcze matematyczne szanse na tytuł, ale Real ostatecznie wygrał 3:1 z Mallorcą i to on cieszył się z 30. w historii mistrzostwa kraju.