Finlandia pukka do bram europejskiej elity

Prawdziwy marsz tej drużyny zaczął się jednak od Ligi Narodów, gdzie Finlandia zaczęła już regularnie punktować. Na początku wygrali cztery kolejne spotkania z Węgrami, Estonią (dwa) oraz Grecją i gładko awansowali stamtąd do Ligi B. Już wtedy widać było pierwsze efekty pracy pana Kanervy. Głównie w defensywie, albowiem jego drużyna w tym czasie nie straciła gola aż przez kolejnych 385 minut. I tutaj można szukać największej siły tej reprezentacji – żelazna defensywa, która bierze się z monolitu, jakim stał się zespół Markku Kanervy.

Jedna Finlandia i 11 chłopa

Selekcjoner ten rzadko bowiem rotuje składem, no bo też nie ma za dużego wyboru. Jego preferowaną formacją jest skonsolidowany system 4-4-2 z pomocnikiem Rangers, Kamarą, jako zabezpieczeniem środka pola, defensywą z bramkarzem Leverkusen – Lukasem Hradeckym, na czele oraz duetem napastników, którego główną postacią jest wspomniany Teemu Pukki. Brzmi znajomo?

Cóż, możecie kojarzyć ten pomysł na grę z tym, co nasza reprezentacja prezentowała za czasów Adama Nawałki. Jeśli potencjał kadrowy skupia się tylko wokół kilku renomowanych zawodników, trzeba stworzyć system, w którym najlepiej uwypukli się te atuty.

Kluczem do naszego sukcesu jest wzajemna współpraca. Tylko dzięki temu będziemy w stanie wypracować sukces.Markku Kanerva

Finlandia potrafi bronić się agresywnie, często zażegnując zagrożenie, zanim w ogóle dojdzie do groźnej sytuacji dla przeciwnika. Stąd też rewelacyjny wynik zaledwie 14 oddanych strzałów na bramkę Hradecky’ego w pięciu wygranych spotkaniach eliminacji do Euro 2020.

Selekcjoner zdaje sobie sprawę, iż jego zespół nie posiada równie mocnych możliwości ofensywnych, co obronnych. Plan działania zakłada więc bardzo szczelną grę z tyłu i liczenie na to, iż gwiazdor angielskiego Norwich wykorzysta nieliczne sytuacje strzeleckie. A jako że Pukki znajduje się w znakomitej formie strzeleckiej, to plan ten działa wyśmienicie.

Tym, co odróżnia taktykę Finów od typowej murarki, jest to, iż oni nigdy nie rezygnują z wywalczenia zwycięstwa. Nawet przed meczem z Włochami trener Kanerva ostrzegał, iż jego zespół „nie przyjeżdża tutaj po remis.” Zmiana mentalności z piłkarskiego kopciuszka na ambitną walkę do końca musiała tutaj odegrać równie wielką rolę.

Bohater Pukki

Nawet jednak najdrobniejsze założenia taktyczne nie pomogą, jeśli twoi piłkarze nie znajdują się w optymalnej formie. A tutaj trzeba przyznać, że Finowie trafili rewelacyjnie. Udało im się znaleźć postać, która ma dla swojej drużyny równie wielkie znaczenie, co dla nas Robert Lewandowski. Krótko mówiąc – Finlandia to głównie Teemu Pukki, który już teraz ma na koncie siedem bramek i jedną asystę. Biorąc pod uwagę, że cała drużyna Finlandii zdobyła goli 12, daje nam to kapitalny wynik udziału przy aż 66% wszystkich bramek zespołu. Dla porównania, Robert Lewandowski w eliminacjach do mundialu 2018 miał udział przy 57% naszych goli (16 z 28).

Nic więc dziwnego, że w kraju zapanowała prawdziwa „Pukkomania„. Piłkarz, który jeszcze niedawno odbijał się od Celticu czy Brondby, teraz strzela 44 gole w ostatnich 66 meczach. Pukki stał się twarzą finlandzkiego narodu i towarem eksportowym dla szerszego grona odbiorców. Finlandia może się nawet pochwalić istnieniem stowarzyszenia „Finnish Canaries”, które spotyka się przy okazji każdego meczu Norwich, by wspólnie przeżywać występy swojego rodaka w lidze angielskiej.

Doszło nawet do tego, że premier Finlandii przyniósł koszulkę Pukkiego na spotkanie dyplomatyczne z Emmanuelem Macronem.

Kariera Pukkiego nabrała kluczowego zwrotu pod okiem Daniela Farke, który zrobił z niego jednego z najlepszych napastników w lidze angielskiej. Fin najpierw pomógł „Kanarkom” awansować do Premiership (29 bramek w 43 spotkaniach), a potem zaliczył piorunujący start w Premier League, gdzie już w sierpniu otrzymał nagrodę piłkarza miesiąca.

I choć ciągle najważniejszymi zawodnikami w historii kraju pozostają Litmanen i Hyypia, Pukki jest na dobrej drodze, by urosnąć do rangi piłkarza numer jeden. Już teraz brakuje mu tylko 12 bramek w narodowych barwach, by wyrównać osiągnięcie Litmanena. Zrównanie się pod tym względem z byłym zawodnikiem Ajaksu oraz ewentualne bramki na turnieju finałowym mistrzostw Europy zapewne na dobre ucięłyby już wszelkie spekulacje.

Finlandia ogarnięta piłką?

Obecna dyspozycja zespołu może mieć jednak znacznie szersze skutki dla całej piłki nożnej w tym chłodnym kraju. Dotychczasowe sukcesy w hokeju na lodzie, Formule 1 czy skokach narciarskich odsunęły nieco piłkę na dalszy tor. Teraz jednak może się to zmienić.

Często bowiem potrzeba w narodzie tej jednej iskry, która rozpali dalsze zainteresowanie daną dyscypliną. I tak awans na mistrzostwa Europy i przeżywanie meczów o zupełnie innej randze może się taką iskrą okazać. Tak jak Islandczycy, czyli kraj raczej do niedawna niekojarzący się z futbolem, podbili Internet swoją charakterystyczną i żywiołową przyśpiewką.

Do pełni szczęścia trzeba jednak wykonać ten ostatni krok. Nikt jednak w Finlandii nie wyobraża sobie, by podopieczni Kanevry nie pokonali Liechtensteinu na własnym boisku. 15 listopada stadion Ratina stanie się zapewne najgorętszym miejscem w całym kraju. Można sobie tylko wyobrazić radość, jaką Finowie poczują z pierwszego, tak upragnionego awansu na europejskie salony.

• Finlandia
• Teemu Pukki

Prawdziwy marsz tej drużyny zaczął się jednak od Ligi Narodów, gdzie Finlandia zaczęła już regularnie punktować. Na początku wygrali cztery kolejne spotkania z Węgrami, Estonią (dwa) oraz Grecją i gładko awansowali stamtąd do Ligi B. Już wtedy widać było pierwsze efekty pracy pana Kanervy. Głównie w defensywie, albowiem jego drużyna w tym czasie nie straciła gola aż przez kolejnych 385 minut. I tutaj można szukać największej siły tej reprezentacji – żelazna defensywa, która bierze się z monolitu, jakim stał się zespół Markku Kanervy.

Jedna Finlandia i 11 chłopa

Selekcjoner ten rzadko bowiem rotuje składem, no bo też nie ma za dużego wyboru. Jego preferowaną formacją jest skonsolidowany system 4-4-2 z pomocnikiem Rangers, Kamarą, jako zabezpieczeniem środka pola, defensywą z bramkarzem Leverkusen – Lukasem Hradeckym, na czele oraz duetem napastników, którego główną postacią jest wspomniany Teemu Pukki. Brzmi znajomo?

Cóż, możecie kojarzyć ten pomysł na grę z tym, co nasza reprezentacja prezentowała za czasów Adama Nawałki. Jeśli potencjał kadrowy skupia się tylko wokół kilku renomowanych zawodników, trzeba stworzyć system, w którym najlepiej uwypukli się te atuty.

Kluczem do naszego sukcesu jest wzajemna współpraca. Tylko dzięki temu będziemy w stanie wypracować sukces.Markku Kanerva

Finlandia potrafi bronić się agresywnie, często zażegnując zagrożenie, zanim w ogóle dojdzie do groźnej sytuacji dla przeciwnika. Stąd też rewelacyjny wynik zaledwie 14 oddanych strzałów na bramkę Hradecky’ego w pięciu wygranych spotkaniach eliminacji do Euro 2020.

Selekcjoner zdaje sobie sprawę, iż jego zespół nie posiada równie mocnych możliwości ofensywnych, co obronnych. Plan działania zakłada więc bardzo szczelną grę z tyłu i liczenie na to, iż gwiazdor angielskiego Norwich wykorzysta nieliczne sytuacje strzeleckie. A jako że Pukki znajduje się w znakomitej formie strzeleckiej, to plan ten działa wyśmienicie.

Tym, co odróżnia taktykę Finów od typowej murarki, jest to, iż oni nigdy nie rezygnują z wywalczenia zwycięstwa. Nawet przed meczem z Włochami trener Kanerva ostrzegał, iż jego zespół „nie przyjeżdża tutaj po remis.” Zmiana mentalności z piłkarskiego kopciuszka na ambitną walkę do końca musiała tutaj odegrać równie wielką rolę.

Bohater Pukki

Nawet jednak najdrobniejsze założenia taktyczne nie pomogą, jeśli twoi piłkarze nie znajdują się w optymalnej formie. A tutaj trzeba przyznać, że Finowie trafili rewelacyjnie. Udało im się znaleźć postać, która ma dla swojej drużyny równie wielkie znaczenie, co dla nas Robert Lewandowski. Krótko mówiąc – Finlandia to głównie Teemu Pukki, który już teraz ma na koncie siedem bramek i jedną asystę. Biorąc pod uwagę, że cała drużyna Finlandii zdobyła goli 12, daje nam to kapitalny wynik udziału przy aż 66% wszystkich bramek zespołu. Dla porównania, Robert Lewandowski w eliminacjach do mundialu 2018 miał udział przy 57% naszych goli (16 z 28).

Nic więc dziwnego, że w kraju zapanowała prawdziwa „Pukkomania„. Piłkarz, który jeszcze niedawno odbijał się od Celticu czy Brondby, teraz strzela 44 gole w ostatnich 66 meczach. Pukki stał się twarzą finlandzkiego narodu i towarem eksportowym dla szerszego grona odbiorców. Finlandia może się nawet pochwalić istnieniem stowarzyszenia „Finnish Canaries”, które spotyka się przy okazji każdego meczu Norwich, by wspólnie przeżywać występy swojego rodaka w lidze angielskiej.

Doszło nawet do tego, że premier Finlandii przyniósł koszulkę Pukkiego na spotkanie dyplomatyczne z Emmanuelem Macronem.

Kariera Pukkiego nabrała kluczowego zwrotu pod okiem Daniela Farke, który zrobił z niego jednego z najlepszych napastników w lidze angielskiej. Fin najpierw pomógł „Kanarkom” awansować do Premiership (29 bramek w 43 spotkaniach), a potem zaliczył piorunujący start w Premier League, gdzie już w sierpniu otrzymał nagrodę piłkarza miesiąca.

I choć ciągle najważniejszymi zawodnikami w historii kraju pozostają Litmanen i Hyypia, Pukki jest na dobrej drodze, by urosnąć do rangi piłkarza numer jeden. Już teraz brakuje mu tylko 12 bramek w narodowych barwach, by wyrównać osiągnięcie Litmanena. Zrównanie się pod tym względem z byłym zawodnikiem Ajaksu oraz ewentualne bramki na turnieju finałowym mistrzostw Europy zapewne na dobre ucięłyby już wszelkie spekulacje.

Finlandia ogarnięta piłką?

Obecna dyspozycja zespołu może mieć jednak znacznie szersze skutki dla całej piłki nożnej w tym chłodnym kraju. Dotychczasowe sukcesy w hokeju na lodzie, Formule 1 czy skokach narciarskich odsunęły nieco piłkę na dalszy tor. Teraz jednak może się to zmienić.

Często bowiem potrzeba w narodzie tej jednej iskry, która rozpali dalsze zainteresowanie daną dyscypliną. I tak awans na mistrzostwa Europy i przeżywanie meczów o zupełnie innej randze może się taką iskrą okazać. Tak jak Islandczycy, czyli kraj raczej do niedawna niekojarzący się z futbolem, podbili Internet swoją charakterystyczną i żywiołową przyśpiewką.

Do pełni szczęścia trzeba jednak wykonać ten ostatni krok. Nikt jednak w Finlandii nie wyobraża sobie, by podopieczni Kanevry nie pokonali Liechtensteinu na własnym boisku. 15 listopada stadion Ratina stanie się zapewne najgorętszym miejscem w całym kraju. Można sobie tylko wyobrazić radość, jaką Finowie poczują z pierwszego, tak upragnionego awansu na europejskie salony.