Finaliści mundialu: Brazylia

Turniej w Anglii okazał się dla „Canarinhos” ogromnym blamażem. Z ojczyzny futbolu wrócili na tarczy już po fazie grupowej. Zawód, jaki sprawili swoim kibicom, powetowali sobie cztery lata później w Meksyku. Fazę grupową przeszli, jak burza. Pokonali w niej: 4:1 Czechosłowację, 1:0 Anglię i 3:2 Rumunię. Runda finałowa również okazała się ich popisem. Uzyskane przez nich wyniki mówią same za siebie. Triumfowali 4:2 nad Peru, 3:1 nad Urugwajem oraz w wielkim finale 4:1 nad Włochami. Dzięki temu, stali się pierwszą drużyną w historii, która po raz trzeci zdobywała czempionat globu, dzięki czemu stary Puchar Świata, Złota Nike, Brazylia dostała na własność. Również po raz pierwszy mistrz okazał się zwycięzcą każdego meczu.

Następnie dla „Kanarków” nastały chude lata. Jakoś trzymali poziom w Niemczech i Argentynie, gdzie kończyli rywalizację w półfinale. Za to kolejne turnieje okazywały się dla nich wybitnie nieudane. Do 1994 roku ich największym osiągnięciem był ćwierćfinał. Potęga Brazylii została jednak odbudowana. Ojcem sukcesu okazał się mianowany selekcjonerem po raz drugi w karierze Carlos Alberto Parreira. Dyrygowany przez niego zespół, w którego składzie występował wielki Romario, w fazie grupowej poradził sobie 2:0 z Rosją i 3:0 z Kamerunem, uzyskując także remis 1:1 ze Szwecją. W 1/8 finału gol zdobyty przez Bebeto okazał się gwoździem do trumny gospodarzy turnieju, Amerykanów. Piętro wyżej „Canarinhos” okazali się lepsi 3:2 od „Pomarańczowych”, a w przedsionku finału udowodnili swoją wyższość Szwedom. Finał okazał się kiepskim widowiskiem. Ofensywna Brazylia nie przełamała włoskiego catenaccio. Tytuł rozstrzygnął się w konkursie rzutów karnych, a jedenastkę przesądzającą o czwartym triumfie dla piłkarzy z Ameryki Południowej wykorzystał jej obecny selekcjoner, ówcześnie pełniący funkcję kapitana Dunga.

Wszyscy spodziewali się, że odnowiona potęga Brazylii da im ponowną obronę tytułu. Pech chciał, że kolejny mundial organizowany był w Europie, gdzie „Kanarkom” zawsze źle się grało. Sił ostatecznie starczyło im na sześć meczów. W finale spotkali się z gospodarzami, Francuzami, a o ich zwycięstwie przesądziły dwie główki wschodzącej gwiazdy światowego futbolu, Zinedine’a Zidane’a. Wtedy mogło się wydawać, że siła drużyny z kraju kawy zostanie zachwiana. Słaba postawa zespołu pod wodzą Vanderleia Luxemburgo, Emersona Leao i Luiza Felipe Scolariego, kazała wątpić w sukces w 2002 roku. Przed turniejem „Felipao” obiecał, co uznano za żart, złoty medal. Nie dość, że słowa dotrzymał, to jeszcze Brazylijczycy w bardzo efektownym stylu wygrali wszystkie siedem spotkań. Pokonali kolejno: 2:1 Turcję, 4:0 Chiny, 5:2 Kostarykę, 2:0 Belgię, 2:1 Anglię, 1:0 Turcję i 2:0 Niemców. Triumf dała im przede wszystkim znakomita postawa trzech panów R: Rivaldo, Ronaldinho i Ronaldo – króla strzelców imprezy.

Kolejny europejski mundial nie okazał się ponownie pomyślny dla Brazylii. Odpadła ona w ćwierćfinale po porażce z Francją. Mimo to nie zachwiany został fakt, że jej reprezentacja jest najwybitniejszą drużyną w historii. Nikt dotychczas nie dorównał jej w ilości zdobytych tytułów mistrza świata, których ma ona na koncie pięć. Jej długoletni obrońca, Marcos Evangelista de Moraes, bardziej znany jako Cafu, jest jedynym graczem, który trzy razy z rzędu zagrał w finale tej prestiżowej imprezy. Warto też dodać, że „Canarinhos” są jedyną ekipą, która dotychczas triumfowała na każdym kontynencie: w 1958 w Europie (Szwecja), w 1962 i 1970 w Ameryce Południowej (Chile i Meksyk), w 1994 w Ameryce Północnej (Stany Zjednoczone) i w 2002 w Azji (Korea Południowa i Japonia). Kibice w kraju kawy mają ochotę, by do tej bogatej kolekcji dorzucić jeszcze Czarny Ląd i Republikę Południowej Afryki.

Eliminacje do turnieju rozgrywanego w 2010 roku okazały się niemałym wysiłkiem dla „Canarinhos”. Zaczęli niemrawo, bo od bezbramkowego remisu z Kolumbią. Z początku lepiej szło im u siebie. Pokonali tam 5:0 Ekwador czy 2:1 Urugwaj, by na wyjeździe stracić punkty, remisując 1:1 z Peru czy przegrywając 0:2 z Paragwajem. Po kolejnych słabszych meczach, w których zanotowali m.in. bezbramkowe podziały punktów z Argentyną, Boliwią i Kolumbią, w zespole jednak coś ruszyło. Zaczął wygrywać mecz za meczem, zgarniając pełną pulę także w Rosario, zaczęli piąć się w górę tabeli. Ostatecznie okazali się najlepsi w Ameryce Południowej, zdobywając 34 oczka. O jedno wyprzedzili Chilijczyków i Paragwajczyków, a aż o sześć znienawidzonych „Albicelestes”.

Obecny zespół Brazylii to ekipa ze zdecydowaną przewagą doświadczenia. Próżno w niej szukać utalentowanej młodzieży. Jedynym jej przedstawicielem jest 23-letni pomocnik, Benfiki Lizbona, Ramires. Niemal cała kadra gra w dobrych klubach europejskich lub najlepszych rodzimych. Wśród drużyn, w których występują, można wymienić: Inter Mediolan, Barcelonę, Real Madryt, Sevillę czy Romę. Któż z nas nie zna takich zawodników, jak chociażby bramkarza Julio Cesara, obrońcy Daniela Alvesa Lucio i Maicona, pomocnicy Julio Baptista i Klebersona czy napastników Robinho i Nilmara. Jednak żadnemu z nich nie przysługuje tytuł zdecydowanej gwiazdy teamu. Na ten, najbardziej zasłużył Ricardo Izecson dos Santos Leite, w środowisku piłkarskim znany jako Kaka. Urodził się on 22 kwietnia 1982 roku w Brasilii. Swoje pierwsze piłkarskie kroki stawiał w szkółce jednego z najznakomitszych klubów w swoim kraju, Sao Paulo FC. Po sześciu latach treningów podpisał z nim premierowy w swojej karierze profesjonalny kontrakt, a dzięki jego dobrej postawie, został dostrzeżony przez Luiza Felipe Scolariego i zabrany na mundial do Azji.

Rok później przeniósł się na Stary Kontynent i szybko stał się liderem Milanu, wygryzając ze składu słynnego Rivaldo. Z włoskim potentatem odniósł największe sukcesy w życiu: został mistrzem Włoch oraz wygrał w 2007 Ligę Mistrzów, po pokonaniu w finale Liverpoolu. Ten rok okazał się dla niego wybitnie udanym, a okrasiło go zdobycie Złotej Piłki „France Football”. Brazylijczyk stał się bohaterem ubiegłorocznego letniego okna transferowego. Za 65 milionów euro został pozyskany przez Real Madryt, gdzie występuje do dzisiaj. Z „Królewskimi” nie zanotował dotychczas osiągnięć na miarę tych z zespołem z Mediolanu. Jednak ma dopiero 28 lat i jeszcze co najmniej siedem sezonów kariery przed nim, więc nie wszystko jeszcze stracone.

Po nieudanym dla „Canarinhos” mundialu w Niemczech, z prowadzeniem drużyny w niesławie pożegnał się Carlos Alberto Parreira. Wtedy pojawił się problem z wyborem odpowiedniego kandydata na jego miejsce. Działacze ulegli powszechnie panującej modzie na niedoświadczonych szkoleniowców. Na czele kadry stanął urodzony 31 października 1963 roku Carlos Caetano Bledorn Verri, powszechnie znany jako Dunga. Przed przejęciem reprezentacji, nie pracował on w zawodzie trenera. Pod jego wodzą „Kanarki” zanotowały już kilka sukcesów. Brazylijczycy zajęli pierwsze miejsce w eliminacjach mistrzostw świata, a także odnieśli zwycięstwa podczas Pucharu Konfederacji 2009 i Copa America 2007. Dunga poprowadził również kadrę olimpijską podczas igrzysk olimpijskich w Pekinie, skąd przywiózł brązowy medal. Jednak największy ze wszelkich możliwych sprawdzianów dopiero przed nim. O tym, czy przywróci Brazylii właściwy jej blask, przekonamy się dopiero na turnieju w Republice Południowej Afryki.

Każdy turniej ma swojego faworyta, a faworytem każdych mistrzostw świata jest zespół „Canarinhos”. Przed czempionatem na Czarnym Lądzie możliwa postawa jest sporą niewiadomą. Zespół ten z pewnością stać na szósty tytuł najlepszej drużyny globu. Jednak gwiezdni piłkarze mało co mogą zrobić przy niewielkiej klasy trenerze, co widać chociażby po Argentyńczykach. Brazylia nie powinna odpaść wcześniej niż w półfinale. Jej dalsze losy zależą od motywacji, jaką zastosuje Dunga, układu gier i możliwych przeciwników.

• Brazylia

Turniej w Anglii okazał się dla „Canarinhos” ogromnym blamażem. Z ojczyzny futbolu wrócili na tarczy już po fazie grupowej. Zawód, jaki sprawili swoim kibicom, powetowali sobie cztery lata później w Meksyku. Fazę grupową przeszli, jak burza. Pokonali w niej: 4:1 Czechosłowację, 1:0 Anglię i 3:2 Rumunię. Runda finałowa również okazała się ich popisem. Uzyskane przez nich wyniki mówią same za siebie. Triumfowali 4:2 nad Peru, 3:1 nad Urugwajem oraz w wielkim finale 4:1 nad Włochami. Dzięki temu, stali się pierwszą drużyną w historii, która po raz trzeci zdobywała czempionat globu, dzięki czemu stary Puchar Świata, Złota Nike, Brazylia dostała na własność. Również po raz pierwszy mistrz okazał się zwycięzcą każdego meczu.

Następnie dla „Kanarków” nastały chude lata. Jakoś trzymali poziom w Niemczech i Argentynie, gdzie kończyli rywalizację w półfinale. Za to kolejne turnieje okazywały się dla nich wybitnie nieudane. Do 1994 roku ich największym osiągnięciem był ćwierćfinał. Potęga Brazylii została jednak odbudowana. Ojcem sukcesu okazał się mianowany selekcjonerem po raz drugi w karierze Carlos Alberto Parreira. Dyrygowany przez niego zespół, w którego składzie występował wielki Romario, w fazie grupowej poradził sobie 2:0 z Rosją i 3:0 z Kamerunem, uzyskując także remis 1:1 ze Szwecją. W 1/8 finału gol zdobyty przez Bebeto okazał się gwoździem do trumny gospodarzy turnieju, Amerykanów. Piętro wyżej „Canarinhos” okazali się lepsi 3:2 od „Pomarańczowych”, a w przedsionku finału udowodnili swoją wyższość Szwedom. Finał okazał się kiepskim widowiskiem. Ofensywna Brazylia nie przełamała włoskiego catenaccio. Tytuł rozstrzygnął się w konkursie rzutów karnych, a jedenastkę przesądzającą o czwartym triumfie dla piłkarzy z Ameryki Południowej wykorzystał jej obecny selekcjoner, ówcześnie pełniący funkcję kapitana Dunga.

Wszyscy spodziewali się, że odnowiona potęga Brazylii da im ponowną obronę tytułu. Pech chciał, że kolejny mundial organizowany był w Europie, gdzie „Kanarkom” zawsze źle się grało. Sił ostatecznie starczyło im na sześć meczów. W finale spotkali się z gospodarzami, Francuzami, a o ich zwycięstwie przesądziły dwie główki wschodzącej gwiazdy światowego futbolu, Zinedine’a Zidane’a. Wtedy mogło się wydawać, że siła drużyny z kraju kawy zostanie zachwiana. Słaba postawa zespołu pod wodzą Vanderleia Luxemburgo, Emersona Leao i Luiza Felipe Scolariego, kazała wątpić w sukces w 2002 roku. Przed turniejem „Felipao” obiecał, co uznano za żart, złoty medal. Nie dość, że słowa dotrzymał, to jeszcze Brazylijczycy w bardzo efektownym stylu wygrali wszystkie siedem spotkań. Pokonali kolejno: 2:1 Turcję, 4:0 Chiny, 5:2 Kostarykę, 2:0 Belgię, 2:1 Anglię, 1:0 Turcję i 2:0 Niemców. Triumf dała im przede wszystkim znakomita postawa trzech panów R: Rivaldo, Ronaldinho i Ronaldo – króla strzelców imprezy.

Kolejny europejski mundial nie okazał się ponownie pomyślny dla Brazylii. Odpadła ona w ćwierćfinale po porażce z Francją. Mimo to nie zachwiany został fakt, że jej reprezentacja jest najwybitniejszą drużyną w historii. Nikt dotychczas nie dorównał jej w ilości zdobytych tytułów mistrza świata, których ma ona na koncie pięć. Jej długoletni obrońca, Marcos Evangelista de Moraes, bardziej znany jako Cafu, jest jedynym graczem, który trzy razy z rzędu zagrał w finale tej prestiżowej imprezy. Warto też dodać, że „Canarinhos” są jedyną ekipą, która dotychczas triumfowała na każdym kontynencie: w 1958 w Europie (Szwecja), w 1962 i 1970 w Ameryce Południowej (Chile i Meksyk), w 1994 w Ameryce Północnej (Stany Zjednoczone) i w 2002 w Azji (Korea Południowa i Japonia). Kibice w kraju kawy mają ochotę, by do tej bogatej kolekcji dorzucić jeszcze Czarny Ląd i Republikę Południowej Afryki.

Eliminacje do turnieju rozgrywanego w 2010 roku okazały się niemałym wysiłkiem dla „Canarinhos”. Zaczęli niemrawo, bo od bezbramkowego remisu z Kolumbią. Z początku lepiej szło im u siebie. Pokonali tam 5:0 Ekwador czy 2:1 Urugwaj, by na wyjeździe stracić punkty, remisując 1:1 z Peru czy przegrywając 0:2 z Paragwajem. Po kolejnych słabszych meczach, w których zanotowali m.in. bezbramkowe podziały punktów z Argentyną, Boliwią i Kolumbią, w zespole jednak coś ruszyło. Zaczął wygrywać mecz za meczem, zgarniając pełną pulę także w Rosario, zaczęli piąć się w górę tabeli. Ostatecznie okazali się najlepsi w Ameryce Południowej, zdobywając 34 oczka. O jedno wyprzedzili Chilijczyków i Paragwajczyków, a aż o sześć znienawidzonych „Albicelestes”.

Obecny zespół Brazylii to ekipa ze zdecydowaną przewagą doświadczenia. Próżno w niej szukać utalentowanej młodzieży. Jedynym jej przedstawicielem jest 23-letni pomocnik, Benfiki Lizbona, Ramires. Niemal cała kadra gra w dobrych klubach europejskich lub najlepszych rodzimych. Wśród drużyn, w których występują, można wymienić: Inter Mediolan, Barcelonę, Real Madryt, Sevillę czy Romę. Któż z nas nie zna takich zawodników, jak chociażby bramkarza Julio Cesara, obrońcy Daniela Alvesa Lucio i Maicona, pomocnicy Julio Baptista i Klebersona czy napastników Robinho i Nilmara. Jednak żadnemu z nich nie przysługuje tytuł zdecydowanej gwiazdy teamu. Na ten, najbardziej zasłużył Ricardo Izecson dos Santos Leite, w środowisku piłkarskim znany jako Kaka. Urodził się on 22 kwietnia 1982 roku w Brasilii. Swoje pierwsze piłkarskie kroki stawiał w szkółce jednego z najznakomitszych klubów w swoim kraju, Sao Paulo FC. Po sześciu latach treningów podpisał z nim premierowy w swojej karierze profesjonalny kontrakt, a dzięki jego dobrej postawie, został dostrzeżony przez Luiza Felipe Scolariego i zabrany na mundial do Azji.

Rok później przeniósł się na Stary Kontynent i szybko stał się liderem Milanu, wygryzając ze składu słynnego Rivaldo. Z włoskim potentatem odniósł największe sukcesy w życiu: został mistrzem Włoch oraz wygrał w 2007 Ligę Mistrzów, po pokonaniu w finale Liverpoolu. Ten rok okazał się dla niego wybitnie udanym, a okrasiło go zdobycie Złotej Piłki „France Football”. Brazylijczyk stał się bohaterem ubiegłorocznego letniego okna transferowego. Za 65 milionów euro został pozyskany przez Real Madryt, gdzie występuje do dzisiaj. Z „Królewskimi” nie zanotował dotychczas osiągnięć na miarę tych z zespołem z Mediolanu. Jednak ma dopiero 28 lat i jeszcze co najmniej siedem sezonów kariery przed nim, więc nie wszystko jeszcze stracone.

Po nieudanym dla „Canarinhos” mundialu w Niemczech, z prowadzeniem drużyny w niesławie pożegnał się Carlos Alberto Parreira. Wtedy pojawił się problem z wyborem odpowiedniego kandydata na jego miejsce. Działacze ulegli powszechnie panującej modzie na niedoświadczonych szkoleniowców. Na czele kadry stanął urodzony 31 października 1963 roku Carlos Caetano Bledorn Verri, powszechnie znany jako Dunga. Przed przejęciem reprezentacji, nie pracował on w zawodzie trenera. Pod jego wodzą „Kanarki” zanotowały już kilka sukcesów. Brazylijczycy zajęli pierwsze miejsce w eliminacjach mistrzostw świata, a także odnieśli zwycięstwa podczas Pucharu Konfederacji 2009 i Copa America 2007. Dunga poprowadził również kadrę olimpijską podczas igrzysk olimpijskich w Pekinie, skąd przywiózł brązowy medal. Jednak największy ze wszelkich możliwych sprawdzianów dopiero przed nim. O tym, czy przywróci Brazylii właściwy jej blask, przekonamy się dopiero na turnieju w Republice Południowej Afryki.

Każdy turniej ma swojego faworyta, a faworytem każdych mistrzostw świata jest zespół „Canarinhos”. Przed czempionatem na Czarnym Lądzie możliwa postawa jest sporą niewiadomą. Zespół ten z pewnością stać na szósty tytuł najlepszej drużyny globu. Jednak gwiezdni piłkarze mało co mogą zrobić przy niewielkiej klasy trenerze, co widać chociażby po Argentyńczykach. Brazylia nie powinna odpaść wcześniej niż w półfinale. Jej dalsze losy zależą od motywacji, jaką zastosuje Dunga, układu gier i możliwych przeciwników.