Finał LE okiem iGola

W 20. minucie rezerwowy golkiper Porto wybronił sytuację sam na sam z Alanem. Po świetnej szarży skrzydłem w wykonaniu Hugo Viany i interwencji Rolando, wydawało się, że niebezpieczeństwo pod bramką Beto zostało zażegnane. Strata piłki w środku pola i doskonałe zagranie Limy na wolne pole sprawiło, że Alan znalazł się sam przed Beto. Napastnik Bragi próbował położyć zwodem bramkarza Porto, ale ten nie dał się zwieść i w heroicznej interwencji wydarł futbolówkę spod jego nóg. Alan upadał, domagając się odgwizdania przewinienia, ale arbiter nawet przez chwilę nie miał wątpliwości, że Beto zagrywał zgodnie z przepisami.

Pięć minut później wydawało się, że los uśmiechnął się do piłkarzy Porto. Pozostający w głębokiej defensywie od momentu czerwonej kartki dla Heltona piłkarze znad Oceanu Atlantyckiego, po jednym z nielicznych wypadów na połowę przeciwnika, wywalczyli rzut rożny. Walczącego o górną piłkę Nicolasa Otamendiego sfaulował w niezbyt rozważny sposób Silvio, a sędzia po konsultacji z arbitrem liniowym odgwizdał rzut karny dla Porto. Piłkę na jedenastym metrze ustawił niezawodny Hulk. Brazylijczyk oddał bardzo mocny strzał z rzutu karnego, ale Artur zdołał wyczuć jego intencje. Były bramkarz Romy odbił piłkę, która uderzyła jeszcze o słupek i wyszła w pole. Oniemiały Hulk nie zdążył z dobitką, futbolówka padła łupem obrońców Bragi i została natychmiast wybita daleko od pola karnego. W tym momencie wydawało się, że położenie Porto robi się jeszcze bardziej niekorzystne.

Do przerwy, mimo okazji dla obydwu drużyn, utrzymało się jednobramkowe prowadzenie Bragi. Na drugą połowę Porto wyszło jakby odmienione, atakując od momentu wznowienia gry. Taka taktyka wydawała się szaleńcza, jeśli pamiętało się, że drużyna Boasa gra w osłabieniu. W 60. minucie strzał z dystansu zdecydował się oddać Fernando Belluschi. Piłka uderzona z olbrzymią siłą kompletnie zaskoczyła zasłoniętego Artura i zatrzepotała w okienku jego bramki. Argentyńczyk wlał nadzieję w serca sympatyków „Smoków”. Co więcej, pokazał klubowym kolegom, że nic nie jest jeszcze stracone. Porto wcale nie musiało się bronić, mimo że na boisku nie było już czołowego napastnika – Falcao.

Chwila beztroskiej gry Porto została natychmiast wykorzystana przez Bragę. Po stracie Hulka w 70. minucie, morderczą kontrę wyprowadził Lima, który uruchomił na lewym skrzydle Hugo Vianę. Były piłkarz Newcastle precyzyjnie dośrodkował, a nabiegający na centrę z olbrzymią szybkością Custodio przepiękną główką nie dał szans Beto. Braga ponownie wyszła na prowadzenie, a do końca spotkania nie pozostało już wiele czasu.

Porto atakowało, nie mając nic do stracenia. I znowu szansę po kontrze miała Braga. Tym razem strzał Limy z okolic linii pola karnego zdołał jakimś cudem wybronić Beto. Do końca meczu brakowało tylko pięciu minut, gol dla Bragi niemal na pewno oznaczałby triumf tej drużyny. Tak się nie stało, a niewykorzystana sytuacja wkrótce zemściła się.

W 90. minucie piłkę na rzut rożny wybił po strzale Belluschiego Artur. Po precyzyjnej centrze najwyżej wyskoczył Rolando, który zrehabilitował się za fatalny błąd z początku meczu i głową skierował piłkę do siatki. Piłkarze Porto szaleli z radości, bo doskonale zdawali sobie sprawę, że uratowali szanse na wygranie finału w ostatnich sekundach.

Pierwsza część dogrywki nie była zbyt emocjonująca. Porto, schowane za podwójną gardą, próbowało wybijać piłkę jak najdalej od bramki, by nabrać sił i być może skontrować, gdy nadarzy się okazja. Coraz bardziej zmęczeni piłkarze Bragi, którzy chyba nie byli przygotowani na taki obrót sprawy, razili niedokładnością w rozgrywaniu i brakiem pomysłów na zaskoczenie zreorganizowanej defensywy rywala.

W 115. minucie stadion w Dublinie niemal eksplodował. Świętowali fani Porto, którzy mieli okazję oglądać trzecie, decydujące trafienie w wykonaniu swojej drużyny. Szalę zwycięstwa na korzyść „Smoków” przechylił Hulk, który po indywidualnej akcji, w której poradził sobie z Limą, Custodio i Silvio, uderzył nie do obrony z linii pola karnego. Bezradny Artur odprowadził piłkę wzrokiem i zaraz potem zakrył twarz dłońmi. Zwycięstwo Porto było już niemal pewne.

Kalkulacje Bragi, która zadowoliła się remisem i starała się dotrwać do serii „jedenastek”, zawiodły. Porto, mimo gry w osłabieniu przez niemal 120 minut, zdołało zdobyć trzeciego gola i powtórzyć osiągnięcie z 2003 roku, kiedy pod wodzą Mourinho triumfowało w Pucharze UEFA. Cieszyli się fani mistrza Portugalii, cieszyli się również bukmacherzy, którzy byli bardzo blisko pomylenia się przy rozdzielaniu szans na zdobycie pucharu.

Po bardzo emocjonującym spotkaniu, które rozstrzygnęło się dopiero po 120 minutach, triumf odnieśli piłkarze drużyny uznawanej za faworyta. Przebieg meczu finałowego pokazał po raz kolejny, że piłka nożna nie jest dyscypliną, do której najlepiej pasują pozaboiskowe kalkulacje. Porto, dzięki woli walki do ostatniego gwizdka, udowodniło, że prawdziwy charakter drużyna pokazuje w najtrudniejszych dla siebie momentach. Piłkarze Bragi z pewnością długo jeszcze będą wspominać, jak blisko byli upragnionego pucharu. Mogli się tylko pocieszać faktem, że na tak grającego rywala nie wystarczyłby nawet dużo większy zapas szczęśliwych zbiegów okoliczności.

W 20. minucie rezerwowy golkiper Porto wybronił sytuację sam na sam z Alanem. Po świetnej szarży skrzydłem w wykonaniu Hugo Viany i interwencji Rolando, wydawało się, że niebezpieczeństwo pod bramką Beto zostało zażegnane. Strata piłki w środku pola i doskonałe zagranie Limy na wolne pole sprawiło, że Alan znalazł się sam przed Beto. Napastnik Bragi próbował położyć zwodem bramkarza Porto, ale ten nie dał się zwieść i w heroicznej interwencji wydarł futbolówkę spod jego nóg. Alan upadał, domagając się odgwizdania przewinienia, ale arbiter nawet przez chwilę nie miał wątpliwości, że Beto zagrywał zgodnie z przepisami.

Pięć minut później wydawało się, że los uśmiechnął się do piłkarzy Porto. Pozostający w głębokiej defensywie od momentu czerwonej kartki dla Heltona piłkarze znad Oceanu Atlantyckiego, po jednym z nielicznych wypadów na połowę przeciwnika, wywalczyli rzut rożny. Walczącego o górną piłkę Nicolasa Otamendiego sfaulował w niezbyt rozważny sposób Silvio, a sędzia po konsultacji z arbitrem liniowym odgwizdał rzut karny dla Porto. Piłkę na jedenastym metrze ustawił niezawodny Hulk. Brazylijczyk oddał bardzo mocny strzał z rzutu karnego, ale Artur zdołał wyczuć jego intencje. Były bramkarz Romy odbił piłkę, która uderzyła jeszcze o słupek i wyszła w pole. Oniemiały Hulk nie zdążył z dobitką, futbolówka padła łupem obrońców Bragi i została natychmiast wybita daleko od pola karnego. W tym momencie wydawało się, że położenie Porto robi się jeszcze bardziej niekorzystne.

Do przerwy, mimo okazji dla obydwu drużyn, utrzymało się jednobramkowe prowadzenie Bragi. Na drugą połowę Porto wyszło jakby odmienione, atakując od momentu wznowienia gry. Taka taktyka wydawała się szaleńcza, jeśli pamiętało się, że drużyna Boasa gra w osłabieniu. W 60. minucie strzał z dystansu zdecydował się oddać Fernando Belluschi. Piłka uderzona z olbrzymią siłą kompletnie zaskoczyła zasłoniętego Artura i zatrzepotała w okienku jego bramki. Argentyńczyk wlał nadzieję w serca sympatyków „Smoków”. Co więcej, pokazał klubowym kolegom, że nic nie jest jeszcze stracone. Porto wcale nie musiało się bronić, mimo że na boisku nie było już czołowego napastnika – Falcao.

Chwila beztroskiej gry Porto została natychmiast wykorzystana przez Bragę. Po stracie Hulka w 70. minucie, morderczą kontrę wyprowadził Lima, który uruchomił na lewym skrzydle Hugo Vianę. Były piłkarz Newcastle precyzyjnie dośrodkował, a nabiegający na centrę z olbrzymią szybkością Custodio przepiękną główką nie dał szans Beto. Braga ponownie wyszła na prowadzenie, a do końca spotkania nie pozostało już wiele czasu.

Porto atakowało, nie mając nic do stracenia. I znowu szansę po kontrze miała Braga. Tym razem strzał Limy z okolic linii pola karnego zdołał jakimś cudem wybronić Beto. Do końca meczu brakowało tylko pięciu minut, gol dla Bragi niemal na pewno oznaczałby triumf tej drużyny. Tak się nie stało, a niewykorzystana sytuacja wkrótce zemściła się.

W 90. minucie piłkę na rzut rożny wybił po strzale Belluschiego Artur. Po precyzyjnej centrze najwyżej wyskoczył Rolando, który zrehabilitował się za fatalny błąd z początku meczu i głową skierował piłkę do siatki. Piłkarze Porto szaleli z radości, bo doskonale zdawali sobie sprawę, że uratowali szanse na wygranie finału w ostatnich sekundach.

Pierwsza część dogrywki nie była zbyt emocjonująca. Porto, schowane za podwójną gardą, próbowało wybijać piłkę jak najdalej od bramki, by nabrać sił i być może skontrować, gdy nadarzy się okazja. Coraz bardziej zmęczeni piłkarze Bragi, którzy chyba nie byli przygotowani na taki obrót sprawy, razili niedokładnością w rozgrywaniu i brakiem pomysłów na zaskoczenie zreorganizowanej defensywy rywala.

W 115. minucie stadion w Dublinie niemal eksplodował. Świętowali fani Porto, którzy mieli okazję oglądać trzecie, decydujące trafienie w wykonaniu swojej drużyny. Szalę zwycięstwa na korzyść „Smoków” przechylił Hulk, który po indywidualnej akcji, w której poradził sobie z Limą, Custodio i Silvio, uderzył nie do obrony z linii pola karnego. Bezradny Artur odprowadził piłkę wzrokiem i zaraz potem zakrył twarz dłońmi. Zwycięstwo Porto było już niemal pewne.

Kalkulacje Bragi, która zadowoliła się remisem i starała się dotrwać do serii „jedenastek”, zawiodły. Porto, mimo gry w osłabieniu przez niemal 120 minut, zdołało zdobyć trzeciego gola i powtórzyć osiągnięcie z 2003 roku, kiedy pod wodzą Mourinho triumfowało w Pucharze UEFA. Cieszyli się fani mistrza Portugalii, cieszyli się również bukmacherzy, którzy byli bardzo blisko pomylenia się przy rozdzielaniu szans na zdobycie pucharu.

Po bardzo emocjonującym spotkaniu, które rozstrzygnęło się dopiero po 120 minutach, triumf odnieśli piłkarze drużyny uznawanej za faworyta. Przebieg meczu finałowego pokazał po raz kolejny, że piłka nożna nie jest dyscypliną, do której najlepiej pasują pozaboiskowe kalkulacje. Porto, dzięki woli walki do ostatniego gwizdka, udowodniło, że prawdziwy charakter drużyna pokazuje w najtrudniejszych dla siebie momentach. Piłkarze Bragi z pewnością długo jeszcze będą wspominać, jak blisko byli upragnionego pucharu. Mogli się tylko pocieszać faktem, że na tak grającego rywala nie wystarczyłby nawet dużo większy zapas szczęśliwych zbiegów okoliczności.