Europejskie puchary i ekstraklasa – kogo stać na dobry występ?

Ci sami górale pewnie jako pierwsi kupili bilety na mecz z FC Midtjylland. Duńczycy z wiadomych względów byli zdecydowanym faworytem tego dwumeczu, ale to, co się później wydarzyło, przeszło najśmielsze oczekiwania kibiców gdyńskiego zespołu. Skazywani na pożarcie piłkarze Leszka Ojrzyńskiego zdołali pokonać przybyszy ze Skandynawii 3:2 po bramce w ostatnich minutach. W Gdyni panowało absolutne szaleństwo. Radość była całkowicie uzasadniona, zważając na to, że w równoczesnej rzeczywistości Lech Poznań czy Legia Warszawa zwiedzały Europę, a gra w piłkę była małym dodatkiem.

Arka Gdynia z europejskimi pucharami pożegnała się po rewanżowym spotkaniu w Danii, jednak nikt jej nie wypominał odpadnięcia już po jednej rundzie eliminacyjnej. Porażka po golu w ostatniej akcji spotkania była ogromnym ciosem w plecy, zwłaszcza że w dwumeczu był remis, a o awansie FC Midtjylland zadecydowała nielubiana przez wielu zasada goli zdobytych na wyjeździe. W przypadku Arki o wstydzie czy kompromitacji mowy być po prostu nie mogło.

Przykłady Górnika Zabrze oraz Arki Gdynia nie są przypadkowe. Dla obu zespołów możliwość gry na arenie europejskiej była przede wszystkim ważnym poligonem doświadczalnym, zbadaniem swoich umiejętności i czerpaniem radości z obecności w bądź co bądź innym środowisku niż zazwyczaj. Zabrzanie pokazali całej piłkarskiej Polsce, że Słowacja także odjechała w kwestii kultury gry i poziomu piłkarskiego. Aczkolwiek młodych Ślązaków nie powinno się krytykować za porażkę, gdyż odpadnięcie z zespołem lepszym nie jest powodem do wstydu. Martwić mogą jedynie rozmiary tej porażki.

Trójka chętnych i walka do ostatniej kolejki

Obecna kampania jest wyrównana bardziej niż kiedykolwiek. Jeśli chodzi o ligowe podium, walka pozostaje „jedynie” o kolejność miejsc, gdyż kandydatów jest tylko trzech. Tyle samo, ile nadal walczy o czwartą lokatę na koniec rozgrywek. Teoretycznie jest ich pięciu, ale dla Lecha Poznań i Pogoni Szczecin życzliwe pozostają zawirowania matematyczne, dlatego o prawo reprezentowania Polski w Europie rywalizuje Jagiellonia Białystok, Zagłębie Lubin i Cracovia. Każdy z tych zespołów ma już – wcale nie tak odległą – przeszłość w eliminacjach europejskich pucharów, dlatego perspektywa powrotu wydaje się niezwykle atrakcyjna.

W tym momencie na pole position wysuwa się drużyna z Podlasia. To właśnie podopieczni Ireneusza Mamrota znajdują się za podium ligowej tabeli i pozostałą dwójkę wyprzedzają o trzy „oczka”. Białostoczanie grają jednak dość przeciętnie przez całą wiosnę i tylko słabość całej ekstraklasy pozwala im realnie myśleć o grze w Europie. Sama promocja do eliminacji mogła się ziścić niespełna tydzień temu, ale wicemistrz Polski przegrał finałowe spotkanie o Puchar Polski z Lechią Gdańsk. Zresztą po stronie Jagiellonii dobrze spisali się przede wszystkim kibice, a po samym meczu zaczęły się nawet pojawiać pogłoski o możliwym zwolnieniu Mamrota, co z pewnością nie nastraja drużyny optymistycznie przed końcową fazą sezonu.

Przechodząc jednak do przygód „Jagi” w Europie, trzeba przyznać, że w ostatnich latach byli prawdopodobnie najlepszą reklamą polskiej piłki wśród zbiorowej mizerii. Rok temu po trudnym boju zdołali pokonać portugalskie Rio Ave, a marzenia przekreśliła dopiero dobrze poukładana drużyna Gent (1:4 w dwumeczu). Dwa lata temu było trochę gorzej, gdyż lepsi okazali się piłkarze Gabali z dalekiego Azerbejdżanu. Było to wielkie rozczarowanie, ale należy przyznać, że dla wielu rokroczna gra w europejskich pucharach byłaby swego rodzaju szokiem. Jagiellonia znalazła przede wszystkim stabilizację, jeśli chodzi o rywalizację na Starym Kontynencie. Teraz musi przekroczyć tę granicę, której do tej pory przekroczyć nie potrafiła. Bo o wstydzie nie było nigdy mowy i śmiało można założyć, że tym razem nie byłoby inaczej.

Dla nich to pocałunek śmierci?

Michał Probierz jest znany z tego, że w sposób niesztampowy potrafi analizować problemy polskiej piłki. W pewnym momencie obecność polskich drużyn w wiadomych eliminacjach określił „pocałunkiem śmierci”, poruszając zwłaszcza kwestię zbyt krótkiego okresu między końcem ligi a pierwszymi meczami eliminacyjnymi. Tej regule w 2016 roku postanowiło zaprzeczyć Zagłębie Lubin. Trzy lata temu „Miedziowi” mieli okazję po raz ostatni pokazać się szerszej publiczności i zagrać w kilku spotkaniach eliminacyjnych.

Wówczas trener Piotr Stokowiec potrafił dojść aż do trzeciej rundy, pokonując wcześniej Slavię Sofia i Partizan Belgrad. Szczególnie rywalizacja z Serbami miała zaskakujący przebieg, gdyż rozstrzygnęła się dopiero po serii „jedenastek”. Niespodziewane zwycięstwo Zagłębia mogło napawać optymizmem, gdyż kolejną przeszkodą był duński klub Sonderyjske. Wydawało się, że o zwycięstwo i awans do dalszej rundy będzie łatwiej niż chociażby z Partizanem, jednak w rzeczywistości był to ostatni dwumecz lubinian w Europie.

Teraz w drużynie z Dolnego Śląska nie ma już wielu kluczowych w tamtym momencie piłkarzy oraz ojca wyjątkowej przygody, czyli już wcześniej wspomnianego Stokowca. Swoje pomysły wdraża Ben van Dael, który po słabej jesieni zastąpił na ławce Mariusza Lewandowskiego i już na wiosnę potrafił wyprowadzić zespół z grupy spadkowej aż na szóste miejsce w tabeli. Perspektywa powrotu na europejskie korytarze jest w głównej mierze okazją do zasilenia klubowej kasy. Trudno jednak stwierdzić, czy sportowo są gotowi na tak duże wyzwanie. Zwłaszcza że gra w kratkę tutaj nie przejdzie…

Rewelacja ligi odnajdzie się w eliminacjach?

Mówiąc o zespole Cracovii, wskazane jest wspomnieć o pracy wykonanej w pionie sportowym i w biurach przy ul. Kałuży. Przygoda Michała Probierza z „Pasami” nie zaczęła się najlepiej. Porażka goniła porażkę, a późniejsze  deklaracje o mistrzostwie Polski rozgrzewały tych, którzy czekali na kolejne potknięcia. Janusz Filipak postanowił czekać. Nie pożegnał charyzmatycznego szkoleniowca i pozwolił mu pracować według własnego uznania, a do tego mianował go wiceprezesem klubu. To dało mu większą władzę przy konstrukcji całej drużyny, a także, co było ważne dla samego Probierza, zyskał dużą swobodę przy budowie całej bazy sportowej klubu. Każda z tych decyzji przynosi efekty już teraz. Słaby początek rozgrywek odszedł w zapomnienie, a piąte miejsce w tabeli zapewnia coś więcej niż tylko spokojny byt do końca sezonu.

Przypominając sobie przygodę Cracovii w europejskich pucharach, należy się cofnąć do roku 2016. Wówczas ekipa „Pasów” zapisała się niechlubnie na kartach historii występów polskich klubów w europejskich rywalizacjach. Lepszy okazał się macedoński zespół Shkendija Tetovo. 0:2 na wyjeździe oraz 1:2 w Krakowie sprawiły, że marzenia o Lidze Europy przy ul. Kałuży odeszły w zapomnienie. Teraz trudno zakładać, by krakowianie z solidnym trenerem i solidnymi podstawami mogli powtórzyć ten wynik. Ale z drugiej strony gorzej być chyba nie może…

Górnik Zabrze kończy swoją przygodę z europejskimi pucharami i to AS Trencin zmierzy się w kolejnej rundzie kwalifikacji z Feyenoordem Rotterdam #TREGÓR