EuroAnaliza: Jak pech, to pech

Druga strona medalu to gra obrońców w ofensywie. Włączanie się bocznych defensorów w akcje zaczepne w nowoczesnym futbolu powinno być ponoć normą, ale w polskiej piłce jest dosyć niespotykane. Euforia mediów, spowodowana postawą Łukasza Piszczka i Sebastiana Boenischa, jest więc po części uzasadniona. Gracz Borussii zagrał mecz chyba bezbłędny, niezwykle często rozgrywał piłkę na połowie rywala z Jakubem Błaszczykowskim, dokładnie podawał, ścinał akcje do środka. Nie zaniedbywał przy tym obowiązków defensywnych. Wydaje się, że jeśli byłego gracza lubińskiego Zagłębia będą omijać kontuzje, może liczyć na pewne miejsce w wyjściowej jedenastce reprezentacji. To samo tyczy się Sebastiana Boenischa, choć gracz Werderu zaliczył dopiero drugi występ w kadrze. Jako że nie miał z kim współpracować po lewej stronie (Roberta Lewandowskiego ciągnęło bowiem i będzie ciągnąć na szpicę), często wykonywał kilkudziesięciometrowe rajdy, zakończone dobrymi (płaskie, mocno bite, dokładne, co również w Polsce jest rzadkością) dośrodkowaniami. Jeśli gliwiczanin zgra się z pozostałymi zawodnikami z defensywy, w przyszłości uniknie błędów, które przydarzały mu się ostatnio.

Co do drugiej linii (określenie umowne, gracze często zmieniają się bowiem miejscami i na dobrą sprawę trudno jest przypisać kogoś do danej pozycji), to również miała dużo więcej do zaoferowania w ataku niż w obronie. Nie zabłysnął niczym przesunięty na pozycję defensywnego pomocnika debiutant Pietrasiak, chociaż nie zagrał też meczu fatalnego, jak sugerują niektórzy. Dużo lepiej od gracza Polonii, a jeszcze lepiej niż w meczu z Ukrainą, zagrał Rafał Murawski. Umiejętnie rozprowadzał liczne natarcia na bramkę Australijczyków, niezwykle zaciekle walczył o każdą piłkę, kilkukrotnie potrafił zaskoczyć, dokładnym, długim podaniem. W tej chwili absolutny pewniak w środku pomocy. Widać, że w gra w lidze rosyjskiej wyraźnie mu służy. Trzeci zawodnik z tej formacji to Sławomir Peszko, któremu Franciszek Smuda wyrządza dużą krzywdę, ustawiając go tak daleko od bramki przeciwnika, w dodatku w środku pola. Peszko jest typowym skrzydłowym, a w roli środkowego pomocnika spisuje się wręcz fatalnie, błąka się po boisku, nie walczy w odbiorze, często wchodzi w paradę Błaszczykowskiemu. Efektem tego, że źle czuje się na placu gry, są również jego nieprzemyślane zagrania, od których aż roiło się w meczu z Australią (i Ukrainą). Tak grający Peszko jest dla polskiej kadry piątym kołem u wozu.

Rolę skrzydłowych teoretycznie spełniali Jakub Błaszczykowski i Robert Lewandowski. Ten pierwszy po raz kolejny zagrał w kadrze dobry mecz, ale widać było po nim kilka dni przerwy w treningach. Fizycznie prezentował się jak zwykle świetnie, imponował przyspieszeniem, szybkością i balansem ciała, jednak jeśli chodziło o aspekty techniczne, było już dużo gorzej. Piłka kilkukrotnie odskakiwała Kubie od nogi, a najbardziej brzemienna w skutkach była sytuacja z końcówki pierwszej połowy, kiedy naciskani Australijczycy stracili piłkę w środku boiska, z naszej strony wyszła kontra dwóch na jednego. Błaszczykowski popełnił jednak błąd przy przyjęciu podania od Lewandowskiego, dzięki czemu do piłki momentalnie dopadł stoper rywala. Gracz Borussii w dalszym ciągu jest motorem napędowym reprezentacji, to po jego akcji sędzia podyktował rzut karny, który mógł przynieść wyrównanie. Okazji tej nie wykorzystał niestety jego klubowy kolega Lewandowski, strzelając za lekko, za płasko i zbyt blisko środka bramki. Zabrakło zimnej krwi, a nie powinno, kwadrans wcześniej „Lewy” zdobył bowiem ładną bramkę po podaniu Sebastiana Boenischa. Z byłego gracza Lecha powinna więc zejść presja, a dzięki temu rzut karny można było wykonać na luzie. Niestety, nie udało się.

Jedyny nominalny napastnik, Ireneusz Jeleń, zagrał zupełnie inaczej niż w sobotnim meczu z Ukrainą. Fakt, iż szybko zepchnęliśmy defensywę Australijczyków głęboko, spowodował, że gracz Auxerre nie mógł wykorzystać swojego największego atutu, czyli szybkości, po prostu nie miał miejsca, aby się rozpędzić. W efekcie „Jelonek” był bardziej widoczny w strefie środkowej, często pędził za wyprowadzającym akcję rywalem, wycofywał się po piłkę. Nie zagrał źle, ale jeśli chodzi o sytuacje podbramkowe, nie można o nim nic dobrego powiedzieć. Plus za świetną wrzutkę na głowę Lewandowskiego z drugiej połowy.

Z graczy rezerwowych najdłużej na placu gry przebywał Ebi Smolarek. Krytykowanie go w sytuacji, gdy jest właściwie wciąż w okresie przygotowawczym, byłoby zwykłym znęcaniem się. Franciszek Smuda został jednak postawiony przed nie lada dylematem: albo powołam zawodnika bez formy (ale za to z dwiema strzelonymi w lidze bramkami, co media zdążyły już odtrąbić jako wielki tryumf), albo nie powołam, narażając się na kolejne pomówienia o konflikt z bohaterem eliminacji do Euro 2008, a co przez to idzie pogorszenie atmosfery wokół zespołu. Selekcjoner wybrał pierwszą możliwość, Ebi w dwadzieścia minut miał trzy sytuacje (dwa razy dośrodkowywał Boenisch, raz Błaszczykowski), które powinien wykorzystać. Raz strzelił tuż obok słupka, przy dwóch kolejnych wrzutkach zaś bardzo źle strzelał głową. Fakt, że w tych sytuacjach umiał się znaleźć, dobrze rokuje, jeśli chodzi o jego przyszłość w kadrze. Na następne powołania musi jednak zasłużyć, najlepiej wywalczeniem miejsca w podstawowej jedenastce Polonii i strzeleniem kilku bramek.

Maciej Iwański i Kamil Grosicki grali dość krótko, ale nie zaprezentowali się źle w gęstwinie nóg, jaka wytworzyła się na połowie przeciwnika w ostatnim kwadransie. „Grosik” pokazał w jednej sytuacji, że na jego drybling nabierają się nie tylko piłkarze formatu ligowego, ale i uczestnicy mundialu. Taki piłkarz z pewnością przyda się kadrze.

We wstępie wspomniałem, że przestaliśmy kolekcjonować niechlubne rekordy. Nie ma jednak jak dociekliwość mediów, które w kontekście kadry zaczynają wyliczać liczbę meczów i czas, który upłynął od ostatniej wygranej. To nie czas na wyniki. To jest czas, aby na tle najlepszych konfrontować umiejętności jak największej liczby piłkarzy. Kilku już odpadło, kilku zdecydowanie się sprawdziło. Styl gry jest już zadowalający, z czasem będzie też coraz mniej błędów, coraz więcej zawodników pewnych miejsca w kadrze, a i wyniki przyjdą. Dlaczego tak myślę? Bo progres widoczny jest gołym okiem. I będzie on dalej postępował.

Więcej zdjęć na bialoczerwoni.com.pl

• Australia
• Polska

Druga strona medalu to gra obrońców w ofensywie. Włączanie się bocznych defensorów w akcje zaczepne w nowoczesnym futbolu powinno być ponoć normą, ale w polskiej piłce jest dosyć niespotykane. Euforia mediów, spowodowana postawą Łukasza Piszczka i Sebastiana Boenischa, jest więc po części uzasadniona. Gracz Borussii zagrał mecz chyba bezbłędny, niezwykle często rozgrywał piłkę na połowie rywala z Jakubem Błaszczykowskim, dokładnie podawał, ścinał akcje do środka. Nie zaniedbywał przy tym obowiązków defensywnych. Wydaje się, że jeśli byłego gracza lubińskiego Zagłębia będą omijać kontuzje, może liczyć na pewne miejsce w wyjściowej jedenastce reprezentacji. To samo tyczy się Sebastiana Boenischa, choć gracz Werderu zaliczył dopiero drugi występ w kadrze. Jako że nie miał z kim współpracować po lewej stronie (Roberta Lewandowskiego ciągnęło bowiem i będzie ciągnąć na szpicę), często wykonywał kilkudziesięciometrowe rajdy, zakończone dobrymi (płaskie, mocno bite, dokładne, co również w Polsce jest rzadkością) dośrodkowaniami. Jeśli gliwiczanin zgra się z pozostałymi zawodnikami z defensywy, w przyszłości uniknie błędów, które przydarzały mu się ostatnio.

Co do drugiej linii (określenie umowne, gracze często zmieniają się bowiem miejscami i na dobrą sprawę trudno jest przypisać kogoś do danej pozycji), to również miała dużo więcej do zaoferowania w ataku niż w obronie. Nie zabłysnął niczym przesunięty na pozycję defensywnego pomocnika debiutant Pietrasiak, chociaż nie zagrał też meczu fatalnego, jak sugerują niektórzy. Dużo lepiej od gracza Polonii, a jeszcze lepiej niż w meczu z Ukrainą, zagrał Rafał Murawski. Umiejętnie rozprowadzał liczne natarcia na bramkę Australijczyków, niezwykle zaciekle walczył o każdą piłkę, kilkukrotnie potrafił zaskoczyć, dokładnym, długim podaniem. W tej chwili absolutny pewniak w środku pomocy. Widać, że w gra w lidze rosyjskiej wyraźnie mu służy. Trzeci zawodnik z tej formacji to Sławomir Peszko, któremu Franciszek Smuda wyrządza dużą krzywdę, ustawiając go tak daleko od bramki przeciwnika, w dodatku w środku pola. Peszko jest typowym skrzydłowym, a w roli środkowego pomocnika spisuje się wręcz fatalnie, błąka się po boisku, nie walczy w odbiorze, często wchodzi w paradę Błaszczykowskiemu. Efektem tego, że źle czuje się na placu gry, są również jego nieprzemyślane zagrania, od których aż roiło się w meczu z Australią (i Ukrainą). Tak grający Peszko jest dla polskiej kadry piątym kołem u wozu.

Rolę skrzydłowych teoretycznie spełniali Jakub Błaszczykowski i Robert Lewandowski. Ten pierwszy po raz kolejny zagrał w kadrze dobry mecz, ale widać było po nim kilka dni przerwy w treningach. Fizycznie prezentował się jak zwykle świetnie, imponował przyspieszeniem, szybkością i balansem ciała, jednak jeśli chodziło o aspekty techniczne, było już dużo gorzej. Piłka kilkukrotnie odskakiwała Kubie od nogi, a najbardziej brzemienna w skutkach była sytuacja z końcówki pierwszej połowy, kiedy naciskani Australijczycy stracili piłkę w środku boiska, z naszej strony wyszła kontra dwóch na jednego. Błaszczykowski popełnił jednak błąd przy przyjęciu podania od Lewandowskiego, dzięki czemu do piłki momentalnie dopadł stoper rywala. Gracz Borussii w dalszym ciągu jest motorem napędowym reprezentacji, to po jego akcji sędzia podyktował rzut karny, który mógł przynieść wyrównanie. Okazji tej nie wykorzystał niestety jego klubowy kolega Lewandowski, strzelając za lekko, za płasko i zbyt blisko środka bramki. Zabrakło zimnej krwi, a nie powinno, kwadrans wcześniej „Lewy” zdobył bowiem ładną bramkę po podaniu Sebastiana Boenischa. Z byłego gracza Lecha powinna więc zejść presja, a dzięki temu rzut karny można było wykonać na luzie. Niestety, nie udało się.

Jedyny nominalny napastnik, Ireneusz Jeleń, zagrał zupełnie inaczej niż w sobotnim meczu z Ukrainą. Fakt, iż szybko zepchnęliśmy defensywę Australijczyków głęboko, spowodował, że gracz Auxerre nie mógł wykorzystać swojego największego atutu, czyli szybkości, po prostu nie miał miejsca, aby się rozpędzić. W efekcie „Jelonek” był bardziej widoczny w strefie środkowej, często pędził za wyprowadzającym akcję rywalem, wycofywał się po piłkę. Nie zagrał źle, ale jeśli chodzi o sytuacje podbramkowe, nie można o nim nic dobrego powiedzieć. Plus za świetną wrzutkę na głowę Lewandowskiego z drugiej połowy.

Z graczy rezerwowych najdłużej na placu gry przebywał Ebi Smolarek. Krytykowanie go w sytuacji, gdy jest właściwie wciąż w okresie przygotowawczym, byłoby zwykłym znęcaniem się. Franciszek Smuda został jednak postawiony przed nie lada dylematem: albo powołam zawodnika bez formy (ale za to z dwiema strzelonymi w lidze bramkami, co media zdążyły już odtrąbić jako wielki tryumf), albo nie powołam, narażając się na kolejne pomówienia o konflikt z bohaterem eliminacji do Euro 2008, a co przez to idzie pogorszenie atmosfery wokół zespołu. Selekcjoner wybrał pierwszą możliwość, Ebi w dwadzieścia minut miał trzy sytuacje (dwa razy dośrodkowywał Boenisch, raz Błaszczykowski), które powinien wykorzystać. Raz strzelił tuż obok słupka, przy dwóch kolejnych wrzutkach zaś bardzo źle strzelał głową. Fakt, że w tych sytuacjach umiał się znaleźć, dobrze rokuje, jeśli chodzi o jego przyszłość w kadrze. Na następne powołania musi jednak zasłużyć, najlepiej wywalczeniem miejsca w podstawowej jedenastce Polonii i strzeleniem kilku bramek.

Maciej Iwański i Kamil Grosicki grali dość krótko, ale nie zaprezentowali się źle w gęstwinie nóg, jaka wytworzyła się na połowie przeciwnika w ostatnim kwadransie. „Grosik” pokazał w jednej sytuacji, że na jego drybling nabierają się nie tylko piłkarze formatu ligowego, ale i uczestnicy mundialu. Taki piłkarz z pewnością przyda się kadrze.

We wstępie wspomniałem, że przestaliśmy kolekcjonować niechlubne rekordy. Nie ma jednak jak dociekliwość mediów, które w kontekście kadry zaczynają wyliczać liczbę meczów i czas, który upłynął od ostatniej wygranej. To nie czas na wyniki. To jest czas, aby na tle najlepszych konfrontować umiejętności jak największej liczby piłkarzy. Kilku już odpadło, kilku zdecydowanie się sprawdziło. Styl gry jest już zadowalający, z czasem będzie też coraz mniej błędów, coraz więcej zawodników pewnych miejsca w kadrze, a i wyniki przyjdą. Dlaczego tak myślę? Bo progres widoczny jest gołym okiem. I będzie on dalej postępował.

Więcej zdjęć na bialoczerwoni.com.pl