Lewy obrońca urodzony w Brazylii, mistrz Europy z Włochami w 2021 roku i zdobywca Ligi Mistrzów z Chelsea.
Urodził się 3 sierpnia 1994 roku w Santos w Brazylii i jest wychowankiem miejscowego Santosu. Jako dziecko kibicował temu klubowi, tak jak jego ojciec i brat. Jego pierwszym idolem był Ronaldo.
W 2011 roku wygrał z reprezentacją Brazylii U-17 mistrzostwa Ameryki Południowej, a potem zagrał na mistrzostwach świata do lat 17, które Brazylia skończyła na czwartym miejscu. W obu turniejach był podstawowym piłkarzem.
W pierwszej drużynie Santosu zadebiutował w 2011 roku, mając 16 lat. Wszedł w meczu Campeonato Paulista z Paulistą, gdy Santos prowadził 3:0, i grał dziesięć minut. Wspominał to jako niesamowite przeżycie dla niego i całej rodziny. Był to jego jedyny mecz w tamtym sezonie. W 2013 roku wrócił na jakiś czas do juniorów i był ważną częścią drużyny, która wygrała Copa São Paulo de Futebol Júnior, drugi taki triumf w historii Santosu. Potem wrócił do pierwszej drużyny, a trener Muricy Ramalho dawał mu coraz więcej gry. W Santosie zdążył zagrać u boku Neymara, z którym wystąpił w pięciu meczach od pierwszej minuty.
W sierpniu 2014 roku, mając 20 lat, wyjechał do Europy i został wypożyczony do Palermo. We Włoszech wszedł w dziewięciu meczach, za każdym razem z ławki. Następnie Santos wypożyczył go do AS Romy. Pierwszy sezon był dla niego przeciętny, bo zagrał w dziewięciu meczach. W kolejnym zdobył zaufanie Luciano Spallettiego. Początek sezonu 2016/2017 miał trudny: w kwalifikacjach Ligi Mistrzów z Porto zawinił rzut karny i sam nie sądził, że będzie dużo grał. Tydzień później, w dniu ligowej inauguracji, Spalletti powiedział mu w szatni, że zagra od pierwszej minuty. W tym sezonie Roma wykupiła go na stałe. Emerson mówił o Spallettim, że jest dla niego jak ojciec.
Wiosną 2017 roku zerwał więzadła w lewym kolanie i stracił większość kolejnego sezonu: w sezonie 2017/2018 wystąpił w Romie tylko w dwóch meczach.
W styczniu 2018 roku przeszedł do Chelsea. W finale Ligi Europy 2019 w Baku asystował przy pierwszym golu Oliviera Giroud w wygranym 4:1 meczu z Arsenalem, a w całej kampanii zagrał każdą minutę w 11 meczach. W sezonie 2020/2021 grał głównie w pucharach, a w Premier League wystąpił w dwóch meczach. W Lidze Mistrzów zagrał w sześciu meczach. W rewanżowym meczu 1/8 finału z Atlético Madryt wszedł pod koniec spotkania i przy pierwszym kontakcie z piłką strzelił gola na 2:0. Chelsea wygrała tę edycję Ligi Mistrzów, a sześć tygodni po finale Emerson wygrał też Euro 2020.
W sierpniu 2021 roku Chelsea wypożyczyła go na sezon 2021/2022 do Olympique Lyon. 23 sierpnia 2022 roku przeszedł do West Hamu United, z którym podpisał czteroletni kontrakt. W pierwszym sezonie wygrał z klubem Ligę Konferencji: w finale z Fiorentiną 7 czerwca 2023 roku w Pradze zagrał od pierwszej do ostatniej minuty w wygranym 2:1 meczu. 1 września 2025 roku podpisał dwuletni kontrakt z Olympique Marsylia.
Zaczynał w środku pola, ale wybrał lewą obronę, a w futsalu grał na skrzydle. Występuje jako lewy obrońca lub wahadłowy. Muricy Ramalho, który wprowadził go do pierwszej drużyny Santosu, mówił, że zawsze miał dużo techniki. W 2018 roku dodał, że jego siłą jest atak, a nie krycie rywali, więc pasuje do systemów z trzema obrońcami, w których boczni obrońcy grają jak skrzydłowi, a on jest inteligentny i dobrze atakuje.
W marcu 2017 roku FIFA potwierdziła jego uprawnienia do gry w reprezentacji Włoch, co oznaczało rezygnację z gry dla Brazylii. Selekcjoner Gian Piero Ventura zaprosił go na zgrupowanie w kwietniu 2017 roku, ale kontuzja kolana przekreśliła jego występy w meczach, do których został powołany. Później mówił, że na odpowiedź „tak” potrzebował czterech miesięcy i że nie była to łatwa decyzja.
W reprezentacji Włoch zadebiutował 10 września 2018 roku, mając 24 lata, w meczu Ligi Narodów z Portugalią w Lizbonie, przegranym 0:1. W drugiej połowie wszedł za Ciro Immobile.
Na Euro 2020 zaczął jako zmiennik Leonardo Spinazzoli. Zastąpił go w grupowym meczu z Walią, a w ćwierćfinale z Belgią wszedł pod koniec spotkania po kontuzji Spinazzoli, który zerwał ścięgno Achillesa. W półfinale z Hiszpanią i w finale z Anglią Emerson wyszedł w podstawowym składzie. Włosi wygrali finał 3:2 w rzutach karnych po remisie 1:1. Zagrał na turnieju w czterech meczach.
0
3
6,8
Minuty w sezonie
713′8 z 8 meczów
4:3
Le Havre906,94:3Le Havre6,9
2:5Olympique Marsylia906,92:5Olympique Marsylia6,9
0:2Olympique Marsylia906,70:2Olympique Marsylia6,71:2
Paris Saint-Germain846,51:2PSG6,5
1:0Olympique Marsylia907,31:0Olympique Marsylia7,32:3
Paris FC896,52:3Paris FC6,5
2:0Olympique Marsylia906,62:0Olympique Marsylia6,64:0
RC Strasbourg907,24:0RC Strasbourg7,2| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Ligue 1 | Olympique Marsylia | Ligue 1 | 28 | 2124 | 0 | 3 |
| 2025/2026Liga Mistrzów | Olympique Marsylia | Liga Mistrzów | 5 | 395 | 0 | 0 |
| 2024/2025Premier League | West Ham United | Premier League | 31 | 2132 | 2 | 1 |
| 2023/2024Premier League | West Ham United | Premier League | 36 | 3142 | 1 | 2 |
| 2023Eliminacje ME | Włochy | Eliminacje ME | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2022/2023Premier League | West Ham United | Premier League | 13 | 730 | 1 | 0 |
| 2021/2022 | Olympique Lyon | – | – | – | – | |
| 2020/2021 | Chelsea | – | – | – | – | |
| 2019/2020 | Chelsea | – | – | – | – | |
| 2018/2019 | Chelsea | – | – | – | – | |
| 2017/2018Puchar Włoch | AS Roma | Puchar Włoch | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2017/2018Serie A | AS Roma | Serie A | 0 | – | 0 | 0 |
| 2017/2018 | Chelsea | – | – | – | – | |
| 2016/2017Serie A | AS Roma | Serie A | 25 | 1966 | 0 | 1 |
| 2016/2017Puchar Włoch | AS Roma | Puchar Włoch | 4 | 200 | 0 | 0 |
| 2015/2016Serie A | AS Roma | Serie A | 8 | 183 | 1 | 0 |
| 2014/2015Serie A | Palermo | Serie A | 8 | 175 | 0 | 0 |
| 2014/2015 | Santos | – | – | – | – | |
| 2013/2014 | Santos | – | – | – | – | |
| 2012/2013 | Santos | – | – | – | – | |
| 2011/2012 | Santos | – | – | – | – |
Włochy
