Dudek: Nie skończyłem kariery

W klubach ekstraklasy szkolenie młodzieży bardzo często szwankuje. Jak zmusić te podmioty do zaangażowania w taką pracę?

Ludzie bardzo często atakują PZPN za to, że nie szkoli młodych zawodników. Wszystkie porażki tłumaczy się brakiem odpowiedniej młodzieży i szkolenia, jednak warto zaznaczyć, że nie jest to wina PZPN-u, tylko klubów. One są w stanie ukształtować zawodnika, wychować go w herbie danego klubu i pobudzić wyobraźnię. Prędzej czy później te projekty na pewno będą wchodziły w życie, ponieważ są one najbardziej ekonomiczne. Zatrudnianie średniej klasy obcokrajowców mija się z celem, ponieważ kibice nie integrują się z tymi zawodnikami. Ta młodzież, która wypłynęła niedawno, powinna być przykładem, że warto na nią stawiać. Żaden piłkarz nie nauczy się grać, nie mając do tego możliwości.

To była dla Pana jedyna propozycja?

Nie, miałem jeszcze kilka innych propozycji, które oczywiście nie są jeszcze do końca zamknięte. Ta akademia to spełnienie moich marzeń. Wygrałem na loterii los od życia i cieszę się, że dzięki temu mogę wspierać tego typu projekty.

Widzi Pan swoją rolę w tym wielkim, zawodowym sporcie?

Widzę, jednak na razie ograniczam się do projektów typowo młodzieżowych. Wiem, że na pewno przyjdzie taki czas, że będę chciał wystartować w dorosłej piłce, ponieważ to jest moja przyszłość i chcę to robić. Chcę być jak najbliżej tego wielkiego futbolu, chociaż nie sprecyzowałem jeszcze w jakim charakterze. Ciągle nie zakończyłem przecież kariery piłkarskiej.

Czyli te plotki dotyczące powrotu Jerzego Dudka na boisko mogą się sprawdzić?

To wszystko zostało fajnie zrozumiane, a ja byłem bardzo pozytywnie zaskoczony, że ludzie chcieliby mnie na boisku, jednak mi od początku chodziło o powrót w kontekście akademii.

Mówi się o konflikcie Mourinho z Casillasem, co Pan o tym sądzi?

No właśnie dziwiłem się, że trener jeszcze do mnie nie dzwonił [śmiech].

Przy okazji wszystkich konfliktów z piłkarzami bardzo go Pan bronił.

Ja Mourinho będę bronił zawsze. Ludzie patrzą na niego jak przez szybę. Ja znam go bardzo dobrze, to superfacet, bardzo lojalny i oddany temu, co robi. Trzeba go cenić przede wszystkim za zasługi. Można go nienawidzić jako człowieka, jednak za to, jaki jest, należy go szanować.

Co Pan sądzi o bieżącej sytuacji w lidze hiszpańskiej?

Niestety boję się, że liga hiszpańska może dotrzeć do poziomu ligi szkockiej, będą dwa potężne zespoły, a reszta to chłopcy do bicia. Dawniej nie do pomyślenia było, żeby Real jechał na Valencię i rozwalał ją 5:0, teraz są już takie kontrasty i różnice, również z punktu finansowego. Real Madryt i Barcelona mają dużo większe możliwości niż inne kluby, które borykają się z niesamowitymi problemami. Doszło do tego, że Hiszpanie chcą grać w polskich ligach.

Ma Pan na koncie 59 występów w reprezentacji. Czy nie myśli Pan o rozegraniu tego 60?

To absolutnie nie jest zależne ode mnie, nie przywiązuję do tego ogromnej wagi, aczkolwiek na zakończenie kariery reprezentacyjnej byłaby to bardzo fajna sprawa. Jednak nie mam żadnej obsesji z tego tytułu.

Czy czułby się Pan na siłach, żeby powrócić na boisko?

Oczywiście, że tak. Ostatnie turnieje, w których grałem, burzą mi ten mój ułożony plan i mówią, że szkoda to wszystko rzucić. Zdaję sobie jednak sprawę, że wiek piłkarza jest ograniczony i czekam na taki dzień, kiedy powiem sobie: „OK, już koniec, nie ma już szans. Lepiej przejść na tę drugą stronę piłkarskiej barykady”. Potem w poniedziałek budzę się i mówię: „Kurczę, jestem jeszcze taki zdrowy, szkoda to kończyć”, a w środę znowu coś mi dolega, boli mnie noga. Ciągle się waham, jednak jestem bliższy decyzji o wycofaniu się z zawodowego futbolu. Jeżeli nie jesteś w stanie robić czegoś na 100%, trzeba podjąć, czasami bardzo brutalną, decyzję. Wszystko w życiu starałem się robić na 100% i chyba między innymi za to oferowano mi kontrakty w Madrycie.

Więcej szczegółów dotyczących AS Progres oraz relacja z jej otwarcia dostępne tutaj