Derbowe reminescencje

Pierwsze danie: Gazpacho „siekierrra”

Babcia zawsze mówiła: porządna zupka jeszcze nigdy nikomu nie zaszkodziła. Z gazpacho jest ten problem, że nie jest „porządna”, bo można do niej wrzucić właściwie wszystko, a i tak potem całość wyląduje w mikserze. Dlatego też uszlachetnimy to danie, nie żałując jamon (szynka z czarnej świni) oraz portugalskich papryczek piri-piri. Hahaha. Dobrze Ci się wydaje Czytelniku, że ów portugalski akcent jest tu najważniejszy. A co ma do tego wszystkiego świnia? Ano to, że spotkanie będzie sędziował pan Undiano Mallenco. Od razu muszę zaznaczyć, że jest to moje prywatne zdanie, które podzielane jest przez wielu ekspertów. Ten jakże sympatyczny (poza boiskiem) arbiter gwiżdże wszystko przeciwko Realowi i Barcelonie, zachowując się przy tym jak nie przymierzając Robin Hood. Kto jest w temacie, zapewne się zgodzi. Ale co tam wieprzowina. Jose Mourinho po spożyciu przystawki zapewne zaskoczy nas czymś, czego jeszcze świat do tej pory nie widział. Tym czymś będzie… no właśnie, niespodzianka. Dlatego w naszym gazpacho ląduje potrójna porcja tego „diabelskiego” warzywa. Piłkarze Barcelony po pierwszej kropli płynu na języku dostają dzikich konwulsji, Pep Guardiola szuka bidonu z wodą od Arsene’a Wengera, a Victor Valdez z braku laku, wsadza sobie do buzi włosy Carlesa Puyola. Specyfik neutralizujący ostrość posiada tylko Jose, dzieląc małą fioleczkę z niebieskim płynem na jedenastu piłkarzy. Absolutna dominacja i pierwszy puchar w rękach „Los Blancos”.

Drugie danie: Fabada Asturiana

Fasola to bardzo zdradliwe warzywo. W swoim smaku bardzo wyjątkowe, zwłaszcza gdy połączymy je z kawałkami wołowiny zalanymi winnym sosem. Jednak, gdy przesadzimy z jego ilością, może dojść do dziwnych żołądkowych rewolucji. Pep Guardiola po zalaniu poparzonych przez papryczki dziąseł gaszonym wapnem, postanawia przejść do kontrataku. W tym celu uruchamia swoje ogólnokrajowe kontakty. Po kilku dniach z gotowym produktem do Barcelony przybywa Manuel, rolnik z Asturii. W mieście zostaje podjęty z najwyższymi honorami, w godzinach szczytu kawalkada samochodów z herbem Barcelony na masce toruje drogę jego zardzewiałemu seatowi. Nie ma wątpliwości, że to właśnie tego szukał Pep. Owszem, słyszał już kiedyś o fabadzie, ale tylko tyle, że „jest to jakaś smaczna potrawka fasolowa, podawana niemowlakom”. Tajemnica tej wersji kryje się zaś w potędze asturyjskiego rolnictwa…

Real Madryt, opromieniony wysokim zwycięstwem w Copa del Rey, 27 kwietnia mierzy się z żądną rewanżu FC Barcelona. Guardiola w ostatniej chwili pojawia się przy ławce rezerwowych, kamery zdążyły uchwycić jedynie dziwny, nienaturalny uśmieszek trenera. Jose Mourinho w tym momencie użył swoich wszystkich ciemnych mocy, aby domyślić się, co knuje ten „kataloński pajac”. Wtedy było już jednak za późno… Żądza zwycięstwa w rozgrywkach europejskich jest w Realu dużo silniejsza niż w przypadku jakichkolwiek innych rozgrywek. Teraz, kiedy bez problemu udało się awansować do 1/2 finału, grzechem byłoby nie zajść dalej. Florentino Perez śpiewa w chórku z Jorge Valdano, że niezależnie od wyniku w Champions League, Jose zostanie na swoim stanowisku. Ile w tym prawdy, sami Państwo oceńcie… Ja na chwilę muszę udać się do toalety…

Deser: Crema Catalana

Wydaje się, że wszystko już pozamiatane. Po pierwszym meczu dwubramkowa przewaga „Barcy” daje przed rewanżem na Camp Nou niewątpliwy spokój ducha. Real zapewne przyjedzie do Katalonii jak po swoje, ale gracze z Madrytu nie dysponują opcją wymazania z pamięci „La manity”. Crema Catalana to potrawa tak prosta, jak słodka. Nie można się jej oprzeć, gdy ktoś w towarzystwie ci ją proponuje, bo dręczyć cię będą wyrzuty sumienia. Jose Mourinho spokorniał, po zdobytych przez jego podopiecznych bramkach nie biega szaleńczo z jednego końca boiska na drugi. Palec w górze jednak zostaje, bo taki ma po prostu temperament. Z boiska schodzi z podniesionym czołem, ale już przeczuwa, co go czeka po powrocie na Concha Espina.

Tymczasem senor Eugenio, liczący już 87 wiosen, siedząc przed swoim domem z rozrzewnieniem wspomina kapitalne parady Antonio Ramalletsa i genialne rajdy Jesusa Peredy. Na moje pytanie o Messiego głos mu się urywa, w jego oczach widać łzy, a laska, którą się podpiera, wyraźnie dygocze: Messi… Mam nadzieję, że dożyję jego 500. meczu w barwach „Barcy”. Potem już mogę umierać.