Poziom piłkarski w Europie coraz bardziej się wyrównuje. Coraz bardziej przykłada do tego rękę UEFA i jej prezydent Michel Platini, starając się zapewnić futbolowy rozwój tam, gdzie jest najbardziej potrzebny. Działania znakomitego niegdyś napastnika być może przyspieszą proces, którego efekty już są widoczne, chociażby w ostatnich barażach mistrzostw świata.
Ostatnim etapem prawie każdych eliminacji są baraże. Te dodatkowe dwumecze są ostatecznym sitem, przez które przechodzi ostatnia część tych najlepszych. W tegorocznych europejskich mieliśmy aż trzy pary, w których jedną z ekip uznano za zdecydowanego faworyta. Okazało się, że każda z niedocenianych drużyn sprawiła niespodziankę. Bośniacy mieli jednak pecha, a Irlandczyków na „zieloną wyspę” odesłał sędzia. Za to co najmniej dużą sensacją można nazwać to, czego w ciągu ostatniego roku dokonali Słoweńcy.
Wydawało się, że piłkarze z małego bałkańskiego państwa najlepsze czasy mają już raczej za sobą, a ich dobra forma odeszła bezpowrotnie wraz z opuszczeniem jej przez Srecko Kataneca i Zlatko Zahovicia. Pierwszemu z nich udało się wprowadzić swoją kadrę narodową do dwóch wielkich imprez futbolowych – Euro 2000 w Belgii i Holandii oraz mundialu w Korei Południowej i Japonii, a drugi był liderem jego drużyny. Z obu jednak gracze z części byłej Jugosławii wracali na tarczy. Szczególnie bolesny był przylot z Azji, skąd przywieźli porażki we wszystkich meczach. Obaj wyżej wymienieni panowie pokłócili się, co poskutkowało dymisją pierwszego. Nikt nie umiał dorównać Katanecowi. Na grę zespołu na pewno wpływ miało zakończenie kariery przez będącego rekordzistą w ilości rozegranych spotkań i strzelonych goli Zahovicia. Nie wróżono sukcesu nawet Matjażowi Kekowi.
We wrześniu ubiegłego roku rozpoczęły się eliminacje mistrzostw świata, które między 11 czerwca a 11 lipca odbędą się w Republice Południowej Afryki. Bezapelacyjnymi faworytami grupy trzeciej na Starym Kontynencie byli, uznawani za jedną z najlepszych jedenastek świata, Czesi oraz podopieczni Leo Beenhakkera. Nikt nie liczył na Słowaków, a co dopiero na Słoweńców. Tuż przed pierwszym ich meczem, z Polakami, który oglądałem ze swoim wujkiem, usłyszałem od niego: „Zwróć uwagę na Słoweńców, bo oni mogą sporo namieszać”. Mieliśmy ich pokonać bez problemów. W dotychczasowych wzajemnych starciach nawet nie zdołali strzelić nam bramki. To samo zdanie wujek powtórzył po końcowym gwizdku. Spodziewałem się, że mogą być oni dla naszych trudną przeszkodą, lecz przewidywałem, że „Orły” raczej sobie z nimi poradzą. Tymczasem zawodnicy Keka niespodziewanie (?) pokonywali kolejnych przeciwników, jak Słowacja czy Irlandia Północna. Im dłużej trwały zmaganie grupowe, tym skuteczniejsi, efektowniejsi i mocniejsi byli uczestnicy Euro 2000. Sami mogliśmy się o tym przekonać, przegrywając w Mariborze 0:3 ze znakomicie grającymi zawodnikami Keka.
Awansując do baraży, Słoweńcy już sprawili niespodziankę. Tam jednak wróżono im rychłą porażkę z reprezentacją Rosji. Mecz w Moskwie zakończył się „zgodnie z planem”. Zespół z rewanżu w Mariborze wyglądał zupełnie inaczej. Po profesorsku grający gospodarze zepchnęli „Sborną” do głębokiej defensywy, a bohaterem spotkania został kat Polaków, Zlatko Dedić, zdobywca jedynej bramki. Gracze z Bałkanów odnieśli niewątpliwy sukces uznany za megasensację.
