Cienie i blaski Copa America

Było o gigantycznych rozczarowaniach, więc czas na wielkie niespodzianki. Za takie uznaje się postawy Peru oraz Wenezueli. Obie reprezentacje w ostatnich eliminacjach do mistrzostw świata zajmowały kolejno 10. i 8. miejsce. Teraz plasują się w czwórce najlepszych drużyn na kontynencie. Czy to przypadek? Na pewno nie. Zarówno Peru, jak i Wenezuela podczas Copa America prezentowali się bardzo solidnie. „Rojiblanca” miała przed turniejem problemy kadrowe. Do Argentyny nie pojechał ani Farfan, ani Pizarro. W tym wypadku liderami drużyny stali się Vargas oraz Guerrero. Gracz Fiorentiny pokazał swój talent w fazie pucharowej, a napastnik HSV imponował łatwością w znalezieniu się w sytuacjach podbramkowych. Nic dziwnego, że Guerrero został królem strzelców imprezy. Słowa uznania należą się Sergio Markarianowi. Doświadczony szkoleniowiec wiedział, jaką taktykę obrać, aby drużyna toczyła zacięte boje z Chile, Kolumbią czy Urugwajem. Z kolei Wenezuela może pochwalić się bardzo utalentowanym pokoleniem. Takie nazwiska jak Juan Arango, Jose Rondon czy Nicolas Fedor są już znane w Europie. Z kolei tacy gracze jak Renny Vega, Oswaldo Vizcarrondo oraz Gabriel Cichero po turnieju mogą liczyć na angaż w europejskiej drużynie. Największym objawieniem zespołu był natomiast selekcjoner, Cesar Farias. 38-letni szkoleniowiec potrafił zmotywować zawodników, przez co sprawił, że ci uwierzyli w siebie. Po turnieju trener mówił, iż jego kolejnym celem jest awans do mistrzostw świata w Brazylii. W jego realizację mocno wierzy przyjaciel selekcjonera, Hugo Chavez. Prezydent Wenezueli po zakończeniu turnieju na swoim profilu w jednym z portali społecznościowych zamieścił wpis: „Jesteśmy najlepsi!”

Najradośniejsze nastroje panują oczywiście w Urugwaju. Ów zespół był typowany do grona faworytów za Argentyną i Brazylią. Podopieczni Oscara Tabareza przed turniejem zgodnie mówili, iż są w jeszcze lepszej dyspozycji niż przed rokiem w RPA. Mecze grupowe zdawały się przeczyć tym zapowiedziom. Dopiero ćwierćfinałowy pojedynek z Argentyną okazał się przełomem. Wówczas po heroicznym boju „Urusi” pokonali gospodarzy turnieju w konkursie rzutów karnych. Ten mecz pozwolił uwierzyć Urugwajczykom w końcowy triumf. W meczach z Peru oraz Paragwajem Forlan i spółka spisali się wręcz wzorowo. Czwarta drużyna świata zdawała się nie mieć słabych punktów. Każda formacja była silnie obsadzona, a na ławce rezerwowych zasiadali znakomici dublerzy. Diego Forlan potwierdził swoje umiejętności przywódcze. Choć nie zakładał na lewe ramię opaski kapitana, to dzielnie dowodził formacjami ofensywnymi. W ataku partnerował mu Luis Suarez, a więc najlepszy zawodnik turnieju. Druga linia została zdominowana przez kreatywnego Alvaro Pereirę oraz walecznego niczym średniowieczny rycerz Egidio Arevalo. Formacją obronną dowodził Diego Lugano, a w bramce cudów dokonywał Fernando Muslera. Tak doskonale pracująca drużyna właściwie nie miała słabych punktów. Oscar Tabarez był dla swoich podopiecznych niczym ojciec. Ta atmosfera spowodowała, że zawodnicy czuli się znakomicie w swoim towarzystwie. Reprezentanci Urugwaju w pełni zasłużyli na końcowe zwycięstwo.

Słowo należy poświęcić dwóm rewelacjom ubiegłorocznych mistrzostw świata. Paragwajczycy oraz Chilijczycy chwilami zachwycali, a chwilami rozczarowywali na całej linii. Reprezentacja „Guarani” nie wygrała podczas turnieju ani jednego spotkania, a i tak wystąpiła w finale, gdzie sromotnie przegrała. Jednak w tej drużynie było kilka jasnych punktów. Przede wszystkim Justo Villar, który w bramce dokonywał cudów. Paragwajczycy nie mają wątpliwości, że gdyby nie on, to występ w Copa Amercia zakończyłby się w ćwierćfinale. Ponadto z dobrej strony pokazali się Ivan Piris oraz Marcelo Estigarribia. Niewykluczone, że te nazwiska niedługo będą lepiej kojarzone przez kibiców z Europy. Oczekiwania kibiców Chile były na pewno większe niż końcowy efekt. „La Roja” nieźle spisywała się w fazie grupowej, by polec w ćwierćfinale. W meczu przeciwko Wenezueli na pewno zabrakło szczęścia. Podopieczni Claudio Borghiego ostrzeliwali bramkę Renny’ego Vegi, ale piłka trafiała albo w słupek, albo w poprzeczkę. Chilijczycy, mimo że prezentowali się całkiem nieźle, to do kraju wrócili z poczuciem niedosytu.

Po tym turnieju hierarchia w latynoskim futbolu została nieco zachwiana. Na piedestał weszły drużyny, które do tej pory pełniły rolę outsiderów. Czy to jest zwiastun detronizacji Argentyny oraz Brazylii? Na pewno nie. Jednak powiew świeżości na kontynencie południowoamerykańskim z pewnością wzbogaci rywalizację. Do rozliczenia rewelacji Copa America dojdzie podczas eliminacji mistrzostw świata. Na razie można tylko spekulować i domniemywać. Faktem jest, że argentyński turniej wyłonił najlepszą czwórkę Ameryki Południowej, którą tworzą drużyny Urugwaju, Paragwaju, Peru oraz Wenezueli.