
Ofensywny pomocnik z New Jersey, który w 2020 roku wygrał z Philadelphia Union Supporters' Shield i trafił do jedenastki sezonu MLS.
Urodził się 22 października 2000 roku w Medford w New Jersey. Jako chłopiec uprawiał też lacrosse i koszykówkę, ale piłka była dla niego czymś innym. Mówił, że od ósmego roku życia chciał zostać zawodowym piłkarzem. Jego ojciec Rusty grał w piłkę na Monmouth University i prowadzi klub młodzieżowy w New Jersey. Młodszy brat Paxten także gra zawodowo.
W wieku dziesięciu lat dołączył do młodzieżowych drużyn Philadelphia Union. Rodzice wozili go na treningi akademii po trzy godziny dziennie. Przez lata był mały jak na swój wiek i w meczach często obijali go większi rywale, co, jak mówił, było trudne. Rodzice powtarzali, że ma wykorzystywać technikę i inteligencję boiskową. Skok wzrostu przyszedł dopiero około szesnastego roku życia. W młodzieżowych kadrach USA też początkowo go pomijano.
Rok uczył się w liceum Shawnee, a potem w akademii Union. Pierwotnie planował studia na Indiana University, ale zrezygnował z nich, gdy Union zaproponowało mu kontrakt.
W latach 2017 i 2018 grał w Bethlehem Steel, farmerskim klubie Union występującym w USL. We wrześniu 2018 roku Union podpisało z nim zawodowy kontrakt jako wychowankiem klubu, obowiązujący od sezonu 2019. W marcu 2019 roku zadebiutował w MLS i w debiucie strzelił gola w remisie 1:1 z Atlanta United.
W sezonie 2020 wystąpił we wszystkich 23 meczach Union w pierwszym składzie i z klubem wygrał Supporters' Shield, nagrodę dla zespołu z najlepszym bilansem w sezonie zasadniczym. Trafił też do jedenastki sezonu MLS. 16 października 2020 roku Union ogłosiło jego sprzedaż do Red Bull Salzburg. Union podało wtedy, że to najwyższa w historii klubu kwota za wychowanka ze Stanów Zjednoczonych.
W Salzburgu dołączył po zakończeniu sezonu MLS, w styczniu 2021 roku. W Austrii zadebiutował 24 stycznia, wchodząc z ławki w wygranym 2:0 meczu z Altach. Pierwszego gola dla klubu strzelił w wygranym 3:1 meczu z Austrią Wiedeń: po zwodzie obrońcy uderzył z krzywej w prawy górny róg. Prowadził go tam Jesse Marsch. Z Salzburgiem zdobył mistrzostwo i Puchar Austrii w 2021 i w 2022 roku, a w sezonie 2021/2022 zagrał dziesięć meczów Ligi Mistrzów. Gdy Salzburg złożył ofertę, Aaronson miał też propozycje z Premier League i z Belgii, lecz wybrał klub, który słynie z rozwijania młodych graczy.
Marsch przeszedł potem do Leeds United i sprowadził Aaronsona jako pierwszy transfer. Transfer uzgodniono pod koniec maja 2022 roku, a 1 lipca 2022 roku ruszył pięcioletni kontrakt. W debiucie w Premier League, 6 sierpnia 2022 roku w wygranym 2:1 meczu z Wolverhampton, wymusił gola samobójczego, który dał zwycięstwo. Marsch chwalił jego aktywność, żywiołowość i groźne akcje. Aaronson strzelił też gola Chelsea w wygranym 3:0 meczu, wykorzystując błąd bramkarza Édouarda Mendy’ego, a Marsch nazwał jego grę nieustępliwą. Leeds spadło jednak z ligi po sezonie 2022/2023.
Latem 2023 roku został wypożyczony do Unionu Berlin, który przygotowywał się do pierwszego startu w Lidze Mistrzów. Oliver Ruhnert, odpowiedzialny w klubie za piłkę zawodową, mówił, że Aaronson jest typem zawodnika, jakiego w Berlinie nie mieli, i że przyda się w ataku. Po powrocie do Leeds w sezonie 2024/2025 regularnie grał w Championship, awansował z drużyną do Premier League i wyszedł w podstawowym składzie w meczu z Plymouth, po którym Leeds zostało mistrzem.
W czerwcu 2026 roku znalazł się w kadrze reprezentacji USA na mistrzostwa świata rozgrywane w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Meksyku.
W 2020 roku uchodził za technicznego rozgrywającego, który potrafi biegać przez cały mecz. Jim Curtin, trener Union, mówił, że Aaronson stał się bardzo rozwinięty technicznie, a dystans i tempo, jakie pokonuje w meczu, są wyjątkowe. W Leeds Marsch określał jego grę jako aktywną, żywiołową i nieustępliwą.
W 2022 roku mówił, że jest bardziej biegaczem, który bierze piłkę nieco głębiej, a jego brat Paxten to bardziej „dziesiątka”. O grze w szybkim, pionowym futbolu powiedział: „To ciągły ruch, myślę, że do tego pasuję”. Wśród swoich idoli wymieniał wtedy Lukę Modricia i Kevina De Bruyne, a w treningu ćwiczył wykręcane dośrodkowania w stylu De Bruyne’a i wykończenie akcji. Przed każdym meczem ustawiał budzik na kwadrans przed pierwszym gwizdkiem i wyobrażał sobie sytuacje, które mogą się zdarzyć na boisku.
W reprezentacji USA zadebiutował w lutym 2020 roku w meczu z Kostaryką. Pierwszego gola zdobył w grudniu 2020 roku w wygranym 6:0 meczu z Salwadorem, w którym zagrał od pierwszej do ostatniej minuty. W 2022 roku pojechał na mistrzostwa świata w Katarze i zagrał w czterech meczach turnieju. Dwa lata później wystąpił w Copa América w meczu z Boliwią, a w marcu 2024 roku wyszedł w podstawowym składzie w finale Ligi Narodów CONCACAF wygranym z Kanadą. Zastąpił w nim zawieszonego Westona McKenniego.
0
0
6,3
Minuty w sezonie
285′8 z 9 meczów
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Stany Zjednoczone | Mistrzostwa Świata | 1 | 77 | 0 | 0 |
| 2025/2026Premier League | Leeds United | Premier League | 37 | 2473 | 4 | 5 |
| 2025/2026Puchar Ligi Angielskiej | Leeds United | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 58 | 0 | 0 |
| 2024/2025Championship | Leeds United | Championship | 4 | 344 | 0 | 0 |
| 2023/2024Bundesliga | Union Berlin | Bundesliga | 30 | 1276 | 2 | 2 |
| 2023/2024 | Leeds United | – | – | – | – | |
| 2022/2023Premier League | Leeds United | Premier League | 25 | 1879 | 1 | 2 |
| 2021/2022 | Red Bull Salzburg | – | – | – | – | |
| 2020/2021 | Red Bull Salzburg | – | – | – | – | |
| 2019/2020 | Philadelphia Union | – | – | – | – | |
| 2018/2019 | Philadelphia Union II | – | – | – | – | |
| 2017/2018 | Philadelphia Union II | – | – | – | – |