Boruc do kadry!

Jeżeli za powołaniem dla Boruca nie przemawia forma sportowa oraz liczby, szukajmy zatem kolejnych powodów, dla których powinien znaleźć się w reprezentacji.

Boruc do kadry po raz drugi!

Doskonale pamiętamy, w jakich okolicznościach bramkarz Fiorentiny „rozstał się” z drużyną narodową. Po tournee w Stanach Zjednoczonych dość niespodziewanie selekcjoner ogłosił, że w zespole nie znajdzie się już miejsce dla Boruca i Żewłakowa, którzy zdaniem Franciszka Smudy, będąc pod wpływem alkoholu, zachowywali się niestosownie na pokładzie samolotu.

Cóż, tak naprawdę nie wiemy, co się wydarzyło i czy dwaj przyjaciele z boiska faktycznie wypili kilka lampek wina za dużo. Boruc niejako sam sobie jest winien. Już wcześniej przeżył podobną sytuację na Ukrainie po meczu towarzyskim. Mając w pamięci tamto zdarzenie, mógł się chyba powstrzymać i wyjść z Żewłakowem na wino po wylądowaniu.

Z drugiej strony już wcześniej wiadomo było, że Boruc nie pasuje do koncepcji Smudy. Charyzmatyczny, ma swoje zdanie, człowiek z wyrobioną marką. Selekcjoner nie lubi takich ludzi, co widać po jego decyzjach personalnych. Wszyscy, którzy mieli coś do powiedzenia, zostali z kadry wykluczeni. Pozostali młodzi zawodnicy, którzy są na dorobku, lub tacy, którzy nie chcą podpaść, trzymają język za zębami. Pisałem to już w artykule o Żewłakowie, ale powtórzę raz jeszcze: żaden obecny reprezentant Polski nie ma jaj! Dobitnie pokazała to afera orzełkowa, kiedy to żaden reprezentant nie zaprotestował przeciwko wyglądowi koszulki. Czy Boruc i Żewłakow zareagowaliby w tej sytuacji? Jestem o tym święcie przekonany!

Tacy ludzie potrzebni są każdej drużynie. To właśnie Boruc i Żewłakow byliby w stanie wstrząsnąć szatnią w przypadku niekorzystnej sytuacji w którymś z meczów na Euro. Jeśli selekcjoner nie ceni umiejętności bramkarskich bohatera tego artykułu, to niech chociaż doceni jego osobowość. Wprawdzie ambicja Boruca w przypadku posadzenia go na ławce byłaby bardzo podrażniona, ale jego charyzma z pewnością pozytywnie wpłynęłaby na atmosferę w kadrze. Jest to bowiem zawodnik, który potrafi zmobilizować kolegów, ale i celną ripostą czy dobrym żartem całkowicie rozładować skumulowane emocje.

Boruc do kadry po raz trzeci!

Konkurencja. Jest to chyba słowo klucz do zbudowania dobrej drużyny. Chociaż zdaniem ekspertów akurat golkiper powinien mieć pewien komfort psychiczny i być pewny miejsca w składzie. Nigdy trenerem bramkarzy nie byłem i pewnie nie zostanę, więc powiedzmy, że zgodzę się z opinią owych ekspertów. Kto zatem powinien być pierwszym bramkarzem reprezentacji? Kto może rywalizować z Borucem?

Kandydat numer 1. Wojciech Szczęsny.

Młody, zdolny, ambitny. Już teraz jest pierwszym bramkarzem Arsenalu Londyn. Z każdym meczem nabiera doświadczenia, a co za tym idzie – pewności siebie, której chyba nigdy mu nie brakowało. Dość charyzmatyczny choć raczej nazwałbym go człowiekiem kontrowersyjnym, lubi robić wokół siebie zamieszanie, co sam zresztą przyznaje. Wie, czego chce. Jedyny kandydat na walkę z Borucem o miejsce w kadrze.

Kandydat numer 2. Przemysław Tytoń.

Po koszmarnej kontuzji w jednym z meczów ligowych powoli wraca do pełni sił. Prawdopodobnie będzie pierwszym bramkarzem solidnej europejskiej marki, a więc PSV. Zbiera świetne recenzje w Holandii, ale w tych kilku meczach, jakie rozegrał w reprezentacji, specjalnie mnie nie przekonał. Może i ma talent, ale brakuje mu osobowości. Chyba nigdy nie będzie pierwszym bramkarzem drużyny narodowej. W trójce bramkarzy na Euro powinien się jednak znaleźć.

Kandydat numer 3. Łukasz Fabiański.

Początki w Arsenalu obiecujące, ale z czasem jego forma zaczęła spadać, co potwierdzały kolejne mecze, jak chociażby spotkanie z FC Porto, w którym to za jego sprawą Portugalczycy trafiali do siatki z zadziwiającą łatwością. Zdecydowanie nie nadaje się do ligi angielskiej. Jest zbyt „technicznym” bramkarzem. U Smudy numer dwa lub trzy. Moim zdaniem absolutnie nie powinno być dla niego miejsca w kadrze. Przynajmniej w tej formie.

Jak więc widać, kontrkandydaci na tle Boruca wyglądają dość mizernie. Chyba nie odkryję Ameryki, jeśli powiem, że to właśnie bramkarz na co dzień grający w Fiorentinie oraz Wojtek Szczęsny powinni walczyć o bluzę z numerem jeden. W zestawieniu celowo nie ująłem Grzegorza Sandomierskiego, ponieważ nie wyobrażam sobie, by będąc rezerwowym w przeciętnym Genku, mógł znaleźć się w kadrze na Euro 2012.

Boruc do kadry po raz czwarty!

Doświadczenie. Jego Borucowi z całą pewnością nie brakuje. Reprezentował Polskę na dwóch wielkich turniejach, tj. mistrzostwa świata 2006 oraz Euro 2008. W trakcie wymienionych rozgrywek był najjaśniejszą postacią naszej drużyny narodowej, ratując nas przed całkowitą kompromitacją. Nie zawaham się powiedzieć, że właśnie w trakcie tych turniejów rozgrywał mecze życia. Jego interwencje w spotkaniach z Niemcami, heroiczna postawa w meczu z Austrią sprawiły, że nie traciliśmy średnio pięciu bramek na mecz, co było realną możliwością.

Tak właśnie powinien wyglądać sportowiec na najważniejszych zawodach w jego życiu, to wtedy powinien bić rekordy, wznosić się na wyżyny możliwości. Boruc to potrafi. Większość polskich piłkarzy zjadła trema będąca obcym Arturowi uczuciem. Oczywiście mam nadzieję, że Szczęsny czy Lewandowski będą w stanie utrzymać na swoich barkach odpowiedzialność za wynik. Pamiętajmy jednak, że to jeszcze młodzi zawodnicy, których nie powinno się aż tak obciążać.

Boruc, jako sprawdzony człowiek od zadań ekstremalnie trudnych, powinien więc znaleźć się w drużynie narodowej na Euro 2012. Zdaję sobie jednak sprawę, że mój apel na niewiele się zda. Smuda zapewne pójdzie w zaparte, uniesie się honorem i pominie golkipera Fiorentiny przy powołaniach. Mam nadzieję, że ta decyzja nie spowoduje, że już po dwóch meczach grupowych w całym kraju słychać będzie tylko płacz i zgrzytanie zębów…

• ACF Fiorentina
• Artur Boruc
• Polska

Jeżeli za powołaniem dla Boruca nie przemawia forma sportowa oraz liczby, szukajmy zatem kolejnych powodów, dla których powinien znaleźć się w reprezentacji.

Boruc do kadry po raz drugi!

Doskonale pamiętamy, w jakich okolicznościach bramkarz Fiorentiny „rozstał się” z drużyną narodową. Po tournee w Stanach Zjednoczonych dość niespodziewanie selekcjoner ogłosił, że w zespole nie znajdzie się już miejsce dla Boruca i Żewłakowa, którzy zdaniem Franciszka Smudy, będąc pod wpływem alkoholu, zachowywali się niestosownie na pokładzie samolotu.

Cóż, tak naprawdę nie wiemy, co się wydarzyło i czy dwaj przyjaciele z boiska faktycznie wypili kilka lampek wina za dużo. Boruc niejako sam sobie jest winien. Już wcześniej przeżył podobną sytuację na Ukrainie po meczu towarzyskim. Mając w pamięci tamto zdarzenie, mógł się chyba powstrzymać i wyjść z Żewłakowem na wino po wylądowaniu.

Z drugiej strony już wcześniej wiadomo było, że Boruc nie pasuje do koncepcji Smudy. Charyzmatyczny, ma swoje zdanie, człowiek z wyrobioną marką. Selekcjoner nie lubi takich ludzi, co widać po jego decyzjach personalnych. Wszyscy, którzy mieli coś do powiedzenia, zostali z kadry wykluczeni. Pozostali młodzi zawodnicy, którzy są na dorobku, lub tacy, którzy nie chcą podpaść, trzymają język za zębami. Pisałem to już w artykule o Żewłakowie, ale powtórzę raz jeszcze: żaden obecny reprezentant Polski nie ma jaj! Dobitnie pokazała to afera orzełkowa, kiedy to żaden reprezentant nie zaprotestował przeciwko wyglądowi koszulki. Czy Boruc i Żewłakow zareagowaliby w tej sytuacji? Jestem o tym święcie przekonany!

Tacy ludzie potrzebni są każdej drużynie. To właśnie Boruc i Żewłakow byliby w stanie wstrząsnąć szatnią w przypadku niekorzystnej sytuacji w którymś z meczów na Euro. Jeśli selekcjoner nie ceni umiejętności bramkarskich bohatera tego artykułu, to niech chociaż doceni jego osobowość. Wprawdzie ambicja Boruca w przypadku posadzenia go na ławce byłaby bardzo podrażniona, ale jego charyzma z pewnością pozytywnie wpłynęłaby na atmosferę w kadrze. Jest to bowiem zawodnik, który potrafi zmobilizować kolegów, ale i celną ripostą czy dobrym żartem całkowicie rozładować skumulowane emocje.

Boruc do kadry po raz trzeci!

Konkurencja. Jest to chyba słowo klucz do zbudowania dobrej drużyny. Chociaż zdaniem ekspertów akurat golkiper powinien mieć pewien komfort psychiczny i być pewny miejsca w składzie. Nigdy trenerem bramkarzy nie byłem i pewnie nie zostanę, więc powiedzmy, że zgodzę się z opinią owych ekspertów. Kto zatem powinien być pierwszym bramkarzem reprezentacji? Kto może rywalizować z Borucem?

Kandydat numer 1. Wojciech Szczęsny.

Młody, zdolny, ambitny. Już teraz jest pierwszym bramkarzem Arsenalu Londyn. Z każdym meczem nabiera doświadczenia, a co za tym idzie – pewności siebie, której chyba nigdy mu nie brakowało. Dość charyzmatyczny choć raczej nazwałbym go człowiekiem kontrowersyjnym, lubi robić wokół siebie zamieszanie, co sam zresztą przyznaje. Wie, czego chce. Jedyny kandydat na walkę z Borucem o miejsce w kadrze.

Kandydat numer 2. Przemysław Tytoń.

Po koszmarnej kontuzji w jednym z meczów ligowych powoli wraca do pełni sił. Prawdopodobnie będzie pierwszym bramkarzem solidnej europejskiej marki, a więc PSV. Zbiera świetne recenzje w Holandii, ale w tych kilku meczach, jakie rozegrał w reprezentacji, specjalnie mnie nie przekonał. Może i ma talent, ale brakuje mu osobowości. Chyba nigdy nie będzie pierwszym bramkarzem drużyny narodowej. W trójce bramkarzy na Euro powinien się jednak znaleźć.

Kandydat numer 3. Łukasz Fabiański.

Początki w Arsenalu obiecujące, ale z czasem jego forma zaczęła spadać, co potwierdzały kolejne mecze, jak chociażby spotkanie z FC Porto, w którym to za jego sprawą Portugalczycy trafiali do siatki z zadziwiającą łatwością. Zdecydowanie nie nadaje się do ligi angielskiej. Jest zbyt „technicznym” bramkarzem. U Smudy numer dwa lub trzy. Moim zdaniem absolutnie nie powinno być dla niego miejsca w kadrze. Przynajmniej w tej formie.

Jak więc widać, kontrkandydaci na tle Boruca wyglądają dość mizernie. Chyba nie odkryję Ameryki, jeśli powiem, że to właśnie bramkarz na co dzień grający w Fiorentinie oraz Wojtek Szczęsny powinni walczyć o bluzę z numerem jeden. W zestawieniu celowo nie ująłem Grzegorza Sandomierskiego, ponieważ nie wyobrażam sobie, by będąc rezerwowym w przeciętnym Genku, mógł znaleźć się w kadrze na Euro 2012.

Boruc do kadry po raz czwarty!

Doświadczenie. Jego Borucowi z całą pewnością nie brakuje. Reprezentował Polskę na dwóch wielkich turniejach, tj. mistrzostwa świata 2006 oraz Euro 2008. W trakcie wymienionych rozgrywek był najjaśniejszą postacią naszej drużyny narodowej, ratując nas przed całkowitą kompromitacją. Nie zawaham się powiedzieć, że właśnie w trakcie tych turniejów rozgrywał mecze życia. Jego interwencje w spotkaniach z Niemcami, heroiczna postawa w meczu z Austrią sprawiły, że nie traciliśmy średnio pięciu bramek na mecz, co było realną możliwością.

Tak właśnie powinien wyglądać sportowiec na najważniejszych zawodach w jego życiu, to wtedy powinien bić rekordy, wznosić się na wyżyny możliwości. Boruc to potrafi. Większość polskich piłkarzy zjadła trema będąca obcym Arturowi uczuciem. Oczywiście mam nadzieję, że Szczęsny czy Lewandowski będą w stanie utrzymać na swoich barkach odpowiedzialność za wynik. Pamiętajmy jednak, że to jeszcze młodzi zawodnicy, których nie powinno się aż tak obciążać.

Boruc, jako sprawdzony człowiek od zadań ekstremalnie trudnych, powinien więc znaleźć się w drużynie narodowej na Euro 2012. Zdaję sobie jednak sprawę, że mój apel na niewiele się zda. Smuda zapewne pójdzie w zaparte, uniesie się honorem i pominie golkipera Fiorentiny przy powołaniach. Mam nadzieję, że ta decyzja nie spowoduje, że już po dwóch meczach grupowych w całym kraju słychać będzie tylko płacz i zgrzytanie zębów…